Angst en isolatie in het zuiden

Door: Maximiliaan Einerhand

Eenzaamheid is een steeds groter wordend probleem in Nederland, ouderen, jongeren niemand ontkomt eraan. Sacha Schimmel is een 22 jarige man uit EIndhoven. Op het eerste gezicht lijkt hij een erg sociale en spontane jongen, maar ook hij is eenzaam.

Het is laat in de middag op woensdag als Sakka voor mijn deur verschijnt. Het eerste wat me opvalt is de grote lach die altijd op zijn gezicht geplakt lijkt. We hebben het even over de tijd dat we allebei nog op de middelbare school zaten terwijl ik drinken klaar zet. Als we eenmaal gaan zitten lijkt hij een beetje ongemakkelijk “Wat wil je eigenlijk van me horen?”
Ik leg hem uit dat het aan hem is wat hij verteld en wat niet, het gaat uiteindelijk over zijn ervaringen. Daarmee vraag ik hem ook meteen naar zijn leven op het moment. “Het gaat goed, heb mijn wifey mijn werk en mijn school. Plus ik kan mijn vrienden genoeg zien.” zegt hij met een grote lach.

Als ik vraag naar hoe gelukkig hij is wordt zijn uitdrukking ineens blanco. Zijn antwoord is dan ook een kort maar krachtige “Nee.” Mijn vraag naar waarom wordt uitgebreider op ingegaan, hij verteld over zijn depressie, stress en jezelf opsluiten in je kamer. “Ik ben stabieler dan ooit, maar soms heb je gewoon van die momenten weetjewel.” Ik zeg hem dat ik het begrijp maar toch wat meer nodig heb om het uit te kunnen leggen. Hij kijkt me even heel serieus aan. “Het is niet het ene of het andere probleem, het is alles tegelijk. Het gewicht van alles op elkaar gestapeld.” Ik vraag hem waarom hij zich dan in zijn kamer opsluit. “Het is een soort pauze knop op het leven, voor als het allemaal teveel is maar je nog niet zo ver bent dat je de stekker eruit wil trekken.” zegt hij met een lach. En waarom wil je dit dan? “Dat kan heel wisselend zijn. Ik had laatst dat ik te veel dingen moest doen met mijn werk en mijn school bij elkaar, dubbele afspraken en een deadline die ik moest halen. Dus de stress zat me hoog op dat moment. Dan kan ik er niet met mensen om mij heen over praten, het voelt alsof ze het niet begrijpen en ik het zelf moet oplossen. En dan sluit ik me op tot het klaar is. Het is niet alsof ik er zin in heb, maar soms kan ik het anders niet aan. Dan draai ik gewoon compleet door in mijn negatieve spiraal en moet ik gewoon alleen zijn.” Na een rustig slokje van zijn thee vraag ik hem waar het vandaan komt. Daardoor fronst hij even diep en vertelt hij over zijn hoe het op en neer gaat, de ene dag is beter dan de andere. En hoe diep de dalen kunnen zijn. “Het is een soort besef moment, je beseft je ineens alles is verschrikkelijk. En je voelt je meteen slecht. Waardoor je ook meteen slecht over dingen denkt, vooral jezelf. Hierdoor ben je helemaal in je eigen hoofd bezig.” zegt hij.

Ik vraag hem hoe hij zich dan voelt. “Het is alsof je op een feest bent, en al je matties zitten binnen te chillen. Maar jij staat buiten, en je kan niet naar binnen. En je matties gaan ook niet naar buiten komen. Ik ben wel eens aan het chillen en dan zeggen mensen vanalles tegen me en zijn we ergens over aan het praten maar tegelijkertijd denk ik na over dingen die ik niet kan delen. Dingen die ik niet wil zeggen omdat het misschien niet goed afloopt. Dus dat hoe ik voor me en dan ga ik gewoon naar huis meestal.” Na een korte stilte vraag ik hem of het vaak gebeurt. Een korte ja is alles wat hij zegt. We hebben het nog even over hoe hij zichzelf uit zijn isolatie haalt met rappen en vrienden. “Als ik mijn vriendin niet had was ik hier al lang weg geweest. Ik heb vaak genoeg met een fles jack een een paar pillen in mijn hand gestaan van is dit het moment? Maar als ik dan aan haar dacht deed ik het toch niet. ” vertelt hij. Met een grote lach vertelt hij over hoe rappen veel helpt bij het beter denken terwijl hij zijn telefoon pakt en een van zijn nieuw geschreven nummer laat horen. “Mijn oude meubilair heb ik nu weinig mee te maken, durf geen plek meer in te nemen in mijn huis vol lege kamers, het gezelschap is aanwezig maar ik zit me af te vragen, of ze hier wel zijn voor mij of voor de namen deze dagen.” klinkt het uit de telefoonspeaker “Het is niet alsof mijn problemen opgelost gaan zijn als ik rap. Maar ik kan wel mijn frustratie en angst er in kwijt, dat helpt vaak al enorm.” Ik vraag hem hoe dat dan gaat “Zo had ik bijvoorbeeld laatst een enorm vervelende dag op werk, daarna had ik ook nog ruzie met mijn meid. Toen ben ik met een vriend van me naar de studio gegaan en hebben we een track opgenomen en daarna voelde ik me veel beter. niet alleen had ik iets cools gemaakt maar de energie tijdens het maken van het nummer is geweldig. Echt een aanrader.”