Alledaagse dingetjes: “Ze schreeuwen weleens k*nkerhomo naar me”

Met evenementen als de Gay Pride, Roze maandag en Paarse vrijdag lijkt Nederland seksuele diversiteit te omarmen. Toch vinden er nog vaak incidenten plaats in ons land waaruit blijkt dat niet iedereen de diversiteit accepteert. Ryan van Vliet (22) is student Pedagogische hulpverlening en heeft al vaak te maken gehad met discriminatie vanwege zijn geaardheid. “Ik ben er zelfs van beschuldigd dat ik een kind misbruikte op mijn stageplaats.”

Hoe heb je precies te maken gehad met discriminatie en in wat voor mate?

Ik werk in de horeca en was aan het werk tijdens het Duitse bierfeest Oktoberfest. Tegen alle werknemers werd er die dag door de leiding gezegd: “Als mensen aan je zitten, of vervelend doen, meld het. Dan zullen wij er wat aan doen.” Vervolgens waren er mensen die vervelend deden bij mij en toen ik dat meldde werd er gezegd: “Maar je bent toch gay, waarom is dat erg? Je vind het toch leuk als mannen aan je zitten?” Er waren twee meisjes die ook een melding maakten van ongewenst gedrag, en daar werd wel wat mee gedaan. Toen ben ik wel echt uit mijn slof geschoten. Ik vroeg mijn werkgevers wat het uitmaakte en dat ik het vervelend vond. Ik kreeg te horen dat ik moeilijk deed en dat zij dit niet als een écht probleem zagen. Dit heb ik aangeven bij mijn uitzendbureau, zij vonden dit ook onacceptabel en namen contact op met het bedrijf waar ik die dag werkte. Ongewenste intimiteiten blijven hetzelfde, ongeacht of je  man of vrouw bent.

“Maar je bent toch gay, waarom is dat erg? Je vind het toch leuk als mannen aan je zitten?”

Voor mijn opleiding als pedagogisch medewerker vond ik een stageplek bij een kinderdagverblijf. Kun je het je nog voorstellen, een man in een kinderdagverblijf? Met alle media en nare verhalen over kindermisbruik is hier veel onrust over geweest. Op een dag vertelde een collega dat er een vader was die allerlei vragen over mij stelde aan haar. Of ik wel goed gescreend was et cetera. Uiteindelijk ben ik er van beschuldigd dat ik het kind misbruikte omdat hij zich anders gedroeg sinds ik bij het kinderdagverblijf werkte. Dit kwam echter omdat de ouders van het kind een drukke baan hadden waarvoor ze hun kind vaak een tijd van het verblijf haalden en meenamen op zakenreizen. Het kind had last van ontwenning en dit was precies toen ik daar begon met mijn stage. Hierdoor dachten de ouders dat ik het probleem was. Gelukkig stond mijn stagebedrijf compleet achter mij en werk ik er nog steeds. Na een gesprek met de ouders  was het voorgeval opgelost en deden ze weer normaal. Ik vond het wel zwaar om te beseffen dat dit toch de realiteit is, mensen beschuldigen je hier dus écht zomaar van. Als man sta je tegenwoordig gewoon altijd 1-0 achter in een kinderdagverblijf.

“Ik heb echt een schurfthekel aan homo’s maar voor jou maak ik wel een uitzondering.”

Verder van die ‘alledaagse dingetjes’ als ik bijvoorbeeld ga stappen en ik sta buiten te roken bij een gaybar lopen er wel eens mensen langs die “kankerhomo” naar me schreeuwen. Maar daar stoor ik me echt niet meer aan.

Ik heb ook een keer een reactie gehad van een meisje uit mijn oude klas die zei: “Ik heb echt een schurfthekel aan homo’s maar voor jou maak ik wel een uitzondering.”

Het is altijd een afweging of ik in zulke opmerkingen of incidenten energie wil steken. Gaat het echt wat opleveren? Als ik in discussie ga met zo iemand, komt dat vaak alsnog niet binnen bij iemand en ontstaat er ruzie. Dan verlaag ik me eigenlijk tot hun niveau, terwijl ik er boven moet staan.

Tegenwoordig zijn er verschillende evenementen die seksuele diversiteit ondersteunen zoals  paarse vrijdag, roze maandag en de Gay Pride. Denk je dat Nederland hiermee goed op weg is naar de acceptatie van seksuele diversiteit?

Ik vind het goed dat dit gebeurd en ben blij voor de mensen die hier wat aan hebben. Zelf hecht ik niet heel veel waarde aan zulke evenementen. Ik ben zelf één keer naar de Gay Pride in Amsterdam geweest. Ik was blij en verbaasd om te zien dat ik hier gewoon hele gezinnen zag mee feesten, het werd normaal.

Je kunt er tegelijk wel veel stigma’s en vooroordelen mee creëren omdat deze evenementen steeds terugkomen en dezelfde formule hebben.

Een reactie van een lezer op een artikel over het mishandelde echtpaar Jasper en Ronnie luidde: “Dus homo’s niet meer hand in hand lopen in Arnhem.” Denk je dat dit een betere oplossing is om discriminatie om seksuele geaardheid te voorkomen? Doe je dit zelf ook?

Ik heb nu bijna vijf jaar een relatie met mijn vriend en wij vermijden dit om vervelende scènes uit de weg te gaan. Als ik hand in hand met mijn vriend over de Coolsingel loop, gaan er sowieso mensen naar kijken. Ongeacht of ze het er mee eens zijn of niet. Zelf weet je niet waarom mensen kijken en dit brengt jezelf in een negatieve spiraal waardoor je al gauw denkt: ‘Oké, laat maar zitten’. Je behoed  jezelf hier dus wel erg voor. Ik wil ook niet tegen de grens aan schoppen, we zijn al zo ver gekomen op het gebied van acceptatie voor homo’s in Nederland. Ik zou nu niet in het openbaar dingen doen die gewone heterostellen doen.

“Stel dat iedereen openlijk uitkwam voor zijn of haar geaardheid, dan valt het pas echt op hoe ongeaccepteerd seksuele diversiteit nog kan zijn hier in Nederland.”

Vind je het niet gek nu je jezelf hoort zeggen dat je maar beter geen dingen moet doen die heterostellen ook doen? Is de enige oplossing niet om dit juist wél te doen?

Absoluut, er moet wel een stap gezet worden. Dit is wel voor ieder stel, persoonlijk gezien, anders. Ik ken stellen die nog iemand tussen hen in hebben lopen. Zij gaan niet eens samen uit eten. Het ligt eraan hoe jij bent als persoon. Bij de één zie je het al aan iemands loopje en van de ander ben je stomverbaasd. Het ligt er dus aan waar jij zelf je grens neerlegt.

Stel dat iedereen ineens openlijk uitkwam voor zijn of haar geaardheid, door bijvoorbeeld elkaars hand vast te pakken. Dan denk ik dat het pas echt opvalt hoe ongeaccepteerd seksuele diversiteit kan zijn hier in Nederland.

Waarom denk je dat veel mensen toch nog onbegrip tonen?

Er zit een verschil tussen niet willen begrijpen en niet kunnen begrijpen. Als je als kind opgroeit in een gezin waar onderwerpen als homoseksualiteit helemaal niet aan bod komen en je komt hier later ineens mee in aanraking, dan kun je dit niet begrijpen. Dan heb je ook nog mensen die het niet willen begrijpen, vastgeroeste mensen. Dat vind ik prima, zolang ze mij er niet mee lastigvallen.

Wat zou je tegen deze mensen willen zeggen?

Kijk niet naar wat iemand is, maar naar wie iemand is. Het zegt niets over je persoonlijkheid.

Wat denk je dat er moet gebeuren om tot een oplossing te komen?

Ik denk dat er veel tijd nodig om tot volledige acceptatie te komen.

 

Door: Floortje Steigenga