De projecten zijn er, nu nog heel Cyprus overtuigen

De tweedeling, je kunt er niet omheen. Haat en nijd worden afgewisseld met oplossingsgericht denken. Journalisten zijn hier een goed voorbeeld van. De journalisten hebben allemaal verschillende meningen over dit onderwerp. Deze olifant in de kamer is namelijk niet te negeren.

“Pennen dienen hier als zwaarden”, leidt Esra Aygin haar relaas in. Esra is de Cyprus correspondent van Verslaggevers Zonder Grenzen, ze is Turks-Cyprioot. 3 verschillende journalisten uit Cyprus delen hun ervaringen, meningen en ideeën over het conflict op Cyprus. Esra Aygin, Vasvi Ciftcioglu & Yiorgos Kakouris. “Er zijn verschillende meningen van journalisten. Je hebt hele nationalistische journalisten aan de ene kant van het spectrum maar er zijn ook veel pro-peace journalisten hier op het eiland. De laatste tijd is er veel meer een switch bezig om journalisten naar elkaar toe te trekken aan beide kanten van Cyprus”, aldus Esra.

De bufferzone vanaf de Griekse kant. Het Home for Cooperation ligt in de bufferzone. Hier sprak Esra over de journalistiek in Cyprus

Die switch is duidelijk zichtbaar. De Turks-Cypriotische en de Grieks-Cypriotische bond voor journalisten hebben verschillende projecten gestart. Zo deed de Grieks-Cypriotische journalist Yiorgos Kakouris mee aan een uitwisseling waarbij Turks-Cypriotische journalisten een week meeliepen in het zuiden en Grieks-Cypriotische journalisten een week meeliepen in het noorden. Dit om een beeld te schetsen hoe de journalistiek er aan de andere kant uitziet. “De manier van denken aan beide kanten is heel verschillend”, vertelt Yiorgos. “Deel van wat ik daar moest doen was om als een soort correspondent het nieuws vanuit Turks-Cyprus te brengen. Ik had nooit verwacht hoeveel informatie ik zou missen door alleen de nieuwsstromen te volgen, dat is wat ik deed voor de uitwisseling. Ik kreeg door dit project het dagelijks leven van Turks-Cyprioten mee, dit was een hele positieve ervaring” Yiorgos werkte lang bij Politis, een van de grootste Grieks-Cypriotische kranten. Nu is hij Brussel correspondent bij het Grieks-Cypriotische Alpha News.

Vorig jaar was er ook een ander project van beide bonden: “Words That Matter: A Glossary For Journalism in Cyprus”. Hier worden 56 zinnen opgeschreven die pijn doen bij een van de twee samenlevingen maar wel regelmatig gezegd worden door media aan de andere kant van de grens. Het doel is dat er hierdoor minder vijandig over elkaar wordt bericht en zo meer openheid te creeëren tussen beide kanten van het eiland.

Esra Aygin was mede auteur van Words That Matter. Het gevolg van dit project waren heel veel positieve maar ook extreem negatieve reacties. Waar de bedreigingen aan de kant van Esra wel meevielen kreeg haar Grieks-Cypriotische mede auteur Maria Shiakalli doodsbedreigingen.

Vasvi Ciftcioglu, journalist bij CyBC (Cyprus Broadcasting Cooperation) is een Turks-Cypriotische journalist die werkzaam is aan de beide kanten van het eiland. “Het probleem in de berichtgeving over het Cyprus conflict is dat zowel de Grieks- als de Turks-Cyprioten niet willen accepteren dat de anderen ook slachtoffer zijn. De geschiedenis van Cyprus is zo groot dat je het niet kan terughalen tot de invasie in 1974. Er is daarvoor en daarna al zoveel gebeurd. De Grieks-Cyprioten vind ik niet heel zelfkritisch. Ik denk ook dat dat de rede is waarom Maria Shiakalli zo bedreigt werd. De Grieks-Cyprioten vinden het moeilijk te accepteren dat niet het hele eiland van hun is. Dit is sowieso het probleem van de journalistiek op het eiland. De Grieks-Cyprioten zien Turks-Cyprus als bezet. Volgens hen is de oplossing van het conflict dat Turkije het noordelijke deel opgeeft en dat alles wordt zoals Grieks-Cyprus nu is. De grote Griekse media vormen een blok en zeggen wat dat betreft allemaal hetzelfde.”

Yiorgos Kakouris vindt dat een beetje overdreven, hij zegt wel dat Grieks-Cypriotische journalisten vaak moeite hebben met het ‘uit perspectief treden’. “We hadden er moeite mee om Turks-Cypriotische journalisten de Turks-Cypriotische kant van de overheid te zien supporten. Dit begint wel te vervagen. Het zijn niet alleen maar ‘pro-peace’ journalisten die proberen de twee bevolkingen dichter bij elkaar te brengen, dit was tot voor kort wel zo. Er wordt alleen op een andere manier naar gekeken dan hoe de ‘pro-peace’ journalisten dat doen.”

Esra Aygin noemt het een heel groot probleem dat uitgesproken journalisten veel bedreigingen krijgen. “Dit probleem heb je zowel in Turks-Cyprus als in Grieks-Cyprus. In het Turkse deel zijn we een beetje daarover heen aan het komen. Meer dan in het Griekse deel. Er is alleen wel een kleine angst dat we door de invloed van Turkije qua journalistiek ook richting Turkije gaan. Dat zou zonde zijn van alle progressie maar bovenal dat zou ook heel eng zijn. Bang ben ik echter nog niet. Er was donderdag een beslissing in het rechtshof waar journalisten die een karikatuur hebben gemaakt van Erdogan vrijgesproken werden. Echt die kant op gaan we dus nog niet”

Vasvi Ciftcioglu is er ook niet bang voor: “Turks-Cyprioten zijn sterk. Bij incidenten met journalisten staat nog steeds het merendeel van de Turks-Cypriotische overheid achter de belangen van Cyprus. Ik ben er dus helemaal niet bang voor.”

Meer dan ooit wordt er geïnvesteerd in een goed samenwerkend Cyprus. Journalisten doen hun best om voor beide bevolkingen de andere kant meer inzichtelijk te maken. De tweedeling is momenteel echter nog heel duidelijk zichtbaar. Er worden kleine stappen gezet, en wie het kleine niet eert…