Interview met Michael Higgins Jr – Gentrificatie binnen Brooklyn, New York.

Mi casa no es su casa strijdt voor betaalbare woningen in Brooklyn

Van onze verslaggever Lindy Klavert

New York – Gentrificatie is een actueel onderwerp in Brooklyn, New York. Bewoners zien hun wijk veranderen in een plek waar de lage klasse hun huur niet meer kan betalen en hierdoor als het ware uit hun woningen worden weggejaagd. De gemeente wil de wijken aantrekkelijker maken voor nieuwe investeerders om hun bedrijven te gaan starten en te gaan wonen. Michael Higgins, vertegenwoordiger van de tegenbeweging Mi casa no es su casa vertelt hier meer over.

Het begon allemaal bij Patricia Rodriquez een vriendin van Michael Higgins. Haar familie heeft het huis gekocht waar Patricia momenteel in woont. In 2015 begon zij continu reclamefolders en advertenties te ontvangen waarin gevraagd werd of zij haar huis niet wilde verkopen, zodat de gemeente het kon gaan vernieuwen. Patricia vond dit niet oke en reageerde hierop met een protestbord waarop stond: “3 Generation Household.” Hiermee is Patricia in het nieuws gekomen en gemotiveerd geraakt om meer protestborden te maken om het probleem van de gentrifcatie aan te kaarten. Uiteindelijk heeft dit geleid tot de oprichting van haar beweging Mi casa no es su casa.

De beweging bestaat uit een mix van verschillende soorten culturen. “We proberen onszelf te vertegenwoordigen als een gemêleerd gemeenschap, wat onze wijk ook is.” Lokale kioskjes, ook wel bodega’s in New York genoemd, hangen hun borden op als een teken van steun. Michael vertelt dat er ook mensen die het niet met hen eens zijn, maar verder dan wat negatieve reacties op internet gaan zij niet.

Op de vraag hoe het komt dat er vanuit de gemeente nog niet veel wordt gedaan aan het probleem ondanks dit zich al jaren afspeelt. Antwoord hij dat dit komt omdat de vastgoed sector een groot aandeel heeft in de economische markt. “De stad is er afhankelijk van. Sommige campagnes van de gemeente worden gefinancierd vanuit de vastgoed sector.”

Hierdoor is en blijft het een ingewikkeld probleem om op te lossen. De sociale huurwoningen worden niet goed onderhouden. Michael zegt dat de stad geen geld wil stoppen in het opknappen van de huidige gebouwen die het nodig hebben. In plaats daarvan stoppen ze het geld in het bouwen van geheel nieuwe appartementen die voor de gemiddelde bewoner niet te betalen valt.

Is het bouwen van huizen voor de mensen met een lager inkomen een realistisch doel gezien de gemeente hier tot nu toe nog niet veel actie in onderneemt? “Het is wel mogelijk, maar ze hebben een duwtje in de goede richting nodig, wat wij nu proberen te doen met onze beweging. Het gaat niet vanzelf. Ik denk ook niet dat ons politieke systeem het vanzelf zal laten gebeuren.”

Het doel van Mi case no es su casa is meer bewustwording creëren. “Hetgeen wat we al goed doen is het probleem meer publiek maken. Het werd eerst altijd achter gesloten deuren besproken, dit hebben we wel veranderd.”

Reageert de burgemeester eigenlijk op jullie protesten? “Hij reageert niet met naam en toenaam op ons, maar hij reageert er indirect op. Hij heeft ervoor gezorgd dat het proces van rezoning (gemeente mag bepalen wat er met een stuk grond wordt gedaan) wat vertraagd wordt Hij gaat meer in gesprek met de wijk. Dit komt ook omdat hij veel tegengas heeft gekregen van verschillende wijken in de stad. Er is iets meer aandacht voor sociale huur gecreëerd. Mede omdat de staat aangeklaagd is geweest voor misleiding. Ze hadden namelijk gezegd dat ze renovaties hadden gedaan terwijl dat helemaal niet waar was.”

Als verbeterpunt geeft Michael aan dat de beweging meer mag gaan uitbreiden. Hij merkt in hun tijdsbesteding aan de projecten dat ze met een kleine groep zijn. Hij zou graag één op één gesprekken willen voeren met mensen, maar dit lukt niet altijd. “Binnen onze gemeenschap zijn er nog best veel mensen die geen Engels spreken, waardoor het gesprek niet altijd door iedereen begrepen wordt. Hier zouden we veel meer op moeten inspelen.”