Procida: het geheim van Italië

Het is woensdag 07:31 en de haven van Napels leeft al volop. Grote cruiseschepen en veerboten varen op en aan. De Holland America Line is net aangemeerd naast de grote cruiseterminal. Zo’n honderd ijsberende Italiaanse kinderen staan met gevulde school rugzakken langs het water verderop te wachten. Door hun uitgesproken handgebaren en gezichtsuitdrukkingen kan het niet missen. Daar moet het opstappunt voor de boten zijn. Tourist information point is nog gesloten, dus daar hoef je niet op te rekenen op de vroege morgen. Eenmaal aangekomen bij een van de grote opstappunten aan de haven kun je op een groot zwart digitaal bord alle vaarmaatschappijen met bestemmingen en gatenummer aflezen. Elke dag worden er hier 39 overtochten gevaren. Van het beroemde en vooral toeristische Capri tot het intieme eilandje Ischia. Vandaag gaan wij naar het wat minder toeristische plekje: het prachtige verborgen eiland Procida.

Vissersman haalt verse lading vis van bootje af

Terwijl we steeds verder zuidwestelijke richting in varen richting Procida, zie je de grote exporthaven van Napels eens goed van een afstand met al zijn hijskranen en containers. De haven kent namelijk meerdere gezichten; het chique deel met allerlei imposante cruiseschepen en jachten en het grauwe deel met de vrachtschepen en de containers. De man die naast ons zit kijkt mee naar het uitzicht op de exporthaven en grinnikt. “Wacht maar tot je Procida ziet, dat is een mooi uitzicht.” Voor werk woont hij nu in Napels, maar zelf is hij geboren op Procida. Hij gaat er dan ook geregeld terug naartoe om zijn “paradijs” te bewonderen.

In de verte zie je allemaal pastelgekleurde huisjes; dat moet Procida zijn. We meren aan in de oude haven genaamd Marina del Sancio Cattolico. Een vissersman die langs de kade in zijn kleine rode bootje rond dobbert vertelt dat er een verhaal achter de gekleurde huisjes zit. Procida was vroeger echt een stad waar bijna alle mannen op zee werkten. Soms zaten ze weken of zelfs wel maanden op zee. Wanneer de vissersmannen na lange tijd op zee dan weer terug keerden naar Procida konden ze hun huis dan altijd al van veraf herkennen door de kleuren waarin ze huis hadden geschilderd. Zo konden zij zich altijd verheugen op hun thuiskomst.

Lokale bewoners die ons begroeten

Eenmaal aan land zie je hier en daar een scooter voorbij komen, maar dat is het dan. Wat erg opvalt is dat je hier meer mensen ziet fietsen. Dat is iets wat je niet snel zal zien in Napels. “Nee, in zo’n stad als Napels is dat praktisch zelfmoord”, stelt Antonio. Antonio is al jaren medewerker bij fietsenzaak Pitlane op Procida. “Het verkeer daar is veel te druk en de mensen rijden te roekeloos om daar langs te gaan fietsen.” Op Procida horen de fietsen wel helemaal thuis. En niet zomaar fietsen, maar E-bikes. “Het is dé uitvinding voor de mensen hier op het eiland. Je hebt hier zo veel steile heuvels, maar met de e-bike ga je een stuk gemakkelijker de steile straten op en af. Natuurlijk kan je ook een auto of een scooter pakken, maar dat is helemaal niet duurzaam. En dat vinden wij, als bewoners van dit eiland, wel een heel belangrijk punt aan de e-bike.” Op dit moment zijn er zo’n 4000 e-bikes in gebruik op het eiland met iets meer dan 10.000 bewoners. “Procida is niet echt toeristisch, maar misschien dat we het in de toekomst wel kunnen gaan verhuren als de vraag ernaar toeneemt.”

E-bike uit de winkel Pitslane

Een van de hoofdredenen waarom het eiland zo rustig is, is omdat er vooral veel oudere mensen wonen. Hoe komt dat? Er zijn hier weinig voorzieningen in vergeleken met de stad. De jongere mensen trekken vooral naar de grote steden zoals Napels waar meer voorzieningen zijn en er meer werkgelegenheid is. Het aantal jongeren dat hier nog op zee werkt ,zoals hun voorouders, is erg klein. Lopend naar de Terra Murata, het hoogste punt van het eiland, worden de straten steeds steiler. Wij zijn dan ook een van de weinigen die hier te voet door de straten heen gaan. Hoe hoger je komt, hoe meer fietsen je ziet. Het is ook bijna ondoenlijk om door die steile en vooral smalle straten te komen met je auto. “Wij kennen niet echt duidelijke verkeersregels”, vertelt Antonio. “Althans niemand houdt zich er echt aan. Het gaat allemaal een beetje op gevoel. Maar meestal gaat het ook gewoon goed, omdat het verkeer hier niet heel druk is.” Wanneer je Terra Murata bereikt kun je de sinds 1980 leegstaande gevangenis goed beschouwen. Vol met mos en groene bladeren ligt de afbrokkelende gevangenis ingebouwd op de berg. In deze gevangenis zaten alleen maar mensen die levenslang hadden gekregen. De Italiaanse overheid heeft in de jaren 80 moeten kiezen om bepaalde dure investeringen te laten vallen. De gevangenis had een hoge kostenpost, vandaar dat ze de gevangenis toen hebben gesloten.

Aan de andere kant van het eiland kom je bij Ciraciello. Hier liggen slechts een paar kleine vissersbootjes aan het water. Tientallen katten pralen over de straat. De zwerfkatten zijn er in allerlei kleuren en vormen. Een van de gevlekte katten komt onder de fel roze oleanders vandaan gekropen. Wanneer je ze van dichtbij bekijkt zie je dat hun ogen er heel troebel uitzien. De man van het restaurant zegt dat ze lief ogen, maar dat ze vol zitten met ziektes. Ze hebben bijna allemaal infecties in hun ogen. Vandaar dat veel katten ook een oog missen.

Wanneer we dalen door de smalle straat Via Campo Inglese trekt een zijstraat de aandacht doordat het van boven naar beneden volstaat met Vespa’s en Piaggio’s. Rechts op het begin ligt het winkeltje ‘Enoteca La Cantinella’. De winkel staat vol met alle wijnsoorten en andere alcoholische dranken en versnaperingen. Foglioli is een van hun meest verkochte dranken. Dit drankje wordt geproduceerd op het eiland. Zij gebruiken hierbij alleen citroenbladeren die op het eiland groeien. De plantsoort is uniek en kan dankzij de eigenschappen van het land en het microklimaat van het eiland flink geproduceerd worden hier in Procida. Net zoals de Italiaanse specialiteit limoncello die hier in volle overgave geproduceerd en verkocht wordt. Het hoofdingrediënt in de limoncello is de citroen. Zelfs het schil van de citroen wordt gebruikt voor het drankje. Je ruikt de overheersende zure citroengeur in de winkel hangen. Bij de toonbank kun je een overheerlijke verse limoncello proeven. Dit is Italië in een drankje; sterk en verfrissend.