Muzikale glurende buren bieden elkaar een podium


Kweekvijver voor musici en sociale contacten

Begonnen als een afstudeerproject in Amersfoort en inmiddels uitgegroeid tot een nationaal festival met meer dan vijfenveertig duizend bezoekers en dat verspreid over 24 steden. Dirkjan van Oord (35) begon twaalf jaar geleden het huiskamerfestival Gluren bij de Buren. De formule is ogenschijnlijk simpel: Mensen stellen hun huiskamer beschikbaar en zijn voor een dag “poppodium directeur van hun eigen theater”. Op deze manier biedt het festival artiesten die wel graag willen optreden maar niet per se een podium kunnen vinden, toch een locatie en… publiek. Bovendien stimuleert het concept ontmoetingen tussen de buurtbewoners. De eerstvolgende editie vindt plaats op 9 februari 2020.

Initiatiefnemer en landelijk coördinator Dirkjan van Oord

Initiatiefnemer Dirkjan van Oord, een man met een groot sociaal en muzikaal hart, zoals hij zegt, heeft een team van negen mensen en werkt inmiddels fulltime aan Gluren bij de Buren. ’t Concept klinkt eenvoudig, maar duidelijk is dat hij in een aantal jaren tijd een bijzonder initiatief van de grond heeft getild. Muzikaal talent kan zich verder ontplooien, terwijl er sociaal maatschappelijk ook iets nieuws wordt gecreëerd. Hij vertelt me er graag over en op een frisse donderdagochtend word ik hartelijk ontvangen op het kantoor, een mooi pand in Amersfoort. Dirkjan spreekt enthousiast en gaat soms van de hak op de tak over het ontstaan van zijn Gluren bij de Buren: “Een huiskamerfestival is niet nieuw, dat bestaat al jaren. Alleen ben ik het in Amersfoort anders gaan doen. Ik heb het concept gepresenteerd als: Gluren bij de Buren. Dat sloeg direct aan. Het is alweer twaalf jaar geleden. Na drie jaar kwam de gemeente Nieuwegein op ons af. Die vond het tof en vroeg of wij dat daar ook wilden organiseren. In eerste instantie dacht ik echt what the fuck ik ken helemaal niemand in Nieuwegein, dus ik vond het heel spannend. Op gegeven moment ben ik afspraken gaan maken met buurthuizen en theaters, die mensen waren allemaal heel enthousiast en wilden meewerken. Ik dacht opeens: huh, als je gewoon mensen mobiliseert dan kan dit gewoon in andere steden van start gaan. Vervolgens ben ik andere gemeenten gaan aanschrijven met een voorstelvoor deze formule. Nu nog steeds komen de gemeentes naar ons toe. Het is gewoon een bedrijf geworden. Maar, de organisatie achter Gluren bij de Buren bestaat uit een stichting zonder winstoogmerk. Je moet dit werk ook niet doen als je veel geld wilt verdienen, daar gaat het mij helemaal niet om. ”

Het concept werkt goed voor sommige artiesten. Want voor veel muzikanten is het moeilijk om een nieuw publiek aan te spreken en ergens op te treden. “Een heel goed voorbeeld zijn koren, die treden meestal één keer per jaar op in de aula van de lokale middelbare school, hier komen veel familie en vrienden op af. Wij kunnen die mensen heel makkelijk een podium geven en daar kunnen ze een nieuw publiek aantrekken. Maar dat geldt ook voor singer-songwriters of bandjes die wel in een lokaal kroegje kunnen optreden maar niet de naamsbekendheid hebben om op een groot podium te staan.” Op deze manier doen artiesten nieuwe ervaringen op. Hij noemt Jett Rebel als een goed voorbeeld hiervan. “Nog voor zijn succes heeft Jett Rebel bij ons meegedaan. Hij is min of meer begonnen bij ons. Dat is natuurlijk wel een succesverhaal van een artiest die aan het begin van zijn carrière stond, een podium zocht, wij gaven hem dat podium en vervolgens de grote doorbraak kon forceren.”

 

 

De huiskamer is niet alleen een beginnend poppodium, voor het publiek speelt juist de sociale factor een grote rol. ”Wij stimuleren de ontmoeting heel erg, want de aanmelder van een thuisconcert moet op zoek naar publiek. Dat moeten de artiesten ook. Die kunnen bijvoorbeeld via hun sociale media oproepen plaatsen. Zo ontstaat er een gemêleerd gezelschap in de huiskamer. We vragen de huiseigenaren iedere bezoeker een hand te geven; laat mensen zich welkom voelen. Iedereen krijgt een koffie -en theepakket, zodat men zonder kosten mee kan doen.” Dat het onderlinge contact tussen de bezoekers tijdens de huiskamerconcerten ook tot bijzondere relaties kan leiden, blijkt uit deze anekdote van Dirkjan. “Iemand belde met het bericht dat hij op zoek was naar een foto van bezoekers van een specifiek huiskamerconcert. Wat bleek? Twee jaar geleden was deze man bij een concert van Gluren bij de Buren geweest en had daar een vrouw ontmoet. Hij was verliefd op haar geworden en had haar net ten huwelijk gevraagd. Hij zocht dus een foto van dat concert, waarop zijn geliefde te zien was. Dat is natuurlijk een erg bijzonder verhaal over hoe het kan lopen tussen onbekende bezoekers die elkaar tegenkomen tijdens onze concerten, maar ik ben al blij als mensen elkaar groeten in de supermarkt, als ze elkaar een week na een concert weer tegen komen.”

Het concept heeft zich verder ontwikkelt in het brein van Dirkjan. In de zomer vindt de 8e editie van Struinen in de Tuinen plaats, het zomerse zusje van Gluren bij de Buren. “We hoorden steeds vaker van mensen: waarom geen zomereditie? De gemeente Amersfoort was ook heel enthousiast. Vervolgens heb ik het projectplan van Gluren bij de Buren erbij gepakt en het woord huiskamers in tuinen veranderd, het plan was af. Precies hetzelfde concept maar dan in de zomer in de tuin.” Dirkjan vindt de winterse editie wat sterker, puur uit sociaal oogpunt “Bij Gluren bij de Buren moet je echt letterlijk een drempel over om binnen te komen, het sociale aspect is beter. Iemands tuin is een stuk anoniemer.”

Wat de toekomst gaat brengen is nog niet helemaal duidelijk, het festival zal ongetwijfeld blijven groeien. Dirkjan vertelt dat hij grootse plannen heeft, maar dat houdt hij nog voor zich “Het is een verrassing, ook voor mezelf of het lukt.” Voor de korte termijn hoopt hij vooral met Struinen in de Tuinen meer steden te binden, om zo year-round te kunnen knallen met het team.