Mishandeld worden door je vriend: “Ik dacht dat het normaal was”

Op 14-jarige leeftijd kreeg Laura* haar allereerste vriendje; Rick. Ze hadden elkaar op straat ontmoet en enkele berichtjes en ontmoetingen later kregen ze een relatie. Maar wat een droom zou moeten zijn, werd voor Laura al snel een nachtmerrie.

 

“Ik mocht van hem geen korte rokjes aan. Ik mocht niet met andere jongens praten, omdat hij bang was dat ik er met een ander vandoor zou gaan. Ik moest altijd met hem overleggen voordat ik met vrienden af wilde spreken. Hij projecteerde zijn onzekerheid op mij, daardoor werd ik heel onzeker over alles wat ik deed. Heel de dag door gingen er gedachtes door mijn hoofd: ‘Is wat ik aan heb wel goed genoeg? Is wat ik zeg wel goed genoeg? Het is mijn eigen schuld dat hij boos is.’ Ik was zo bang. Bang dat hij bij me weg zou gaan, omdat ik niet goed genoeg was. En bang dat hij me weer pijn zou doen als ik iets verkeerd deed.”

 

Payback

“Rick heeft PDDNOS en ik merkte dat hij niet goed om kon gaan met emoties. Als hij zich bijvoorbeeld rot voelde, dan zorgde hij ervoor dat ik me ook rot zou voelen, zodat ik zijn gevoelens kon begrijpen – zo zag hij dat. Hij dwong me dan vaak om onmogelijke dingen te doen. We belde in die tijd vaak via Skype. Hij zei dan tegen me dat ik een minuut de tijd had om iets leuks te vertellen en hem op te vrolijken. Als ik dat niet deed of als mijn verhaal niet leuk genoeg was voor hem kreeg ik een payback, zoals hij dat noemde. Dat was in het begin zo. Uiteindelijk kreeg ik vaak maar tien seconden de tijd. Ik kreeg dan straf van hem, omdat ik hem niet op kon vrolijken. Hij beet mij totdat het bloedde, totdat het helemaal blauw was en totdat ik schreeuwde van de pijn. Hij hield me dan stevig vast, zodat ik geen kant op kon. Hoe langer onze relatie duurde, hoe erger het werd. Mijn borsten zaten helemaal onder de wondjes en blauwe plekken. Hij beet in mijn voeten; extra hard op de kleine botjes die daar zitten. Een paar keer had hij me tussen mijn benen gebeten. Ik kon een week lang niet meer lopen, niet meer plassen, niet meer zitten. Het was helemaal gezwollen daar beneden. Het was zelfs zo erg dat de kleur van de blauwe plekken langzaam in zwart veranderde. Ik was zo bang. Ik dacht: ‘Ik heb daar straks niks meer over’.”

 

Eigen schuld

“In het begin zocht ik er niet zo veel achter. Ik dacht altijd dat het er allemaal gewoon bij hoorde. Ik was pas 14 jaar oud en hij was de eerste met wie ik seksueel experimenteerde. Ik dacht dat het normaal was en dat jongens dit altijd deden. Ik had helemaal niet door dat het niet goed was. Ik dacht heel lang dat het door mij kwam, dat hij me pijn deed. ‘Ik heb het zelf veroorzaakt, het is mijn eigen schuld. Ik had het maar gewoon beter moeten doen’, dacht ik altijd. Maar ik ben gewoon heel lang blind geweest. Ik zag het gewoon niet. Op een dag zag een vriendin van mij per ongeluk de blauwe plekken. Ze zei toen al tegen me dat het niet normaal was dat je vriendje je dat aandeed. Maar ik beschermde Rick. Ik zei dat hij het niet zo bedoelde en dat hij gewoon veel van me houdt. Ik wilde mijn vriendin geruststellen, maar ook mezelf. Het was heel erg pijnlijk om het uiteindelijk toe te geven aan jezelf, dat je mishandelt wordt. Het is makkelijker om het te ontkennen en om te denken dat het aan jezelf ligt. Dat is makkelijker dan die pijn voelen.”

 

Blind

“Pas toen ik het uitmaakte zag ik wat er allemaal gebeurd was en dat het echt niet oké was wat Rick met me gedaan had. Mensen zeggen altijd dat liefde blind maakt, maar ik dacht altijd dat dat niet kon. Maar het kan dus wel. Toen ik het uitmaakte werd Rick heel erg boos, maar aangezien ik het via de telefoon deed, kon hij mij geen pijn doen. Ik was wel heel erg bang dat hij naar mijn huis toe zou komen, maar dat heeft hij gelukkig nooit gedaan. Mama zat naast me toen ik hem belde. Ze merkte al een tijdje aan me dat er iets niet goed zat. Ik sloot mezelf vaak op in mijn kamer er kwam maar heel weinig naar buiten. Ik was niet alleen de blauwe plekken, maar ook mezelf aan het verstoppen. Ik wilde niet dat iemand erachter zou komen. Mijn ouders weten nu, 5 jaar later, nog steeds niet wat er precies gebeurd is. Ik heb er wel hulp voor gehad, EMDR-therapie, en dat heeft wel geholpen. Maar praten over wat er gebeurd is, vind ik nog steeds heel erg lastig. Er zijn dingen die ik nooit aan iemand heb verteld, omdat ik het niet eens durf uit te spreken. Het doet me te veel pijn om die dingen toe te geven.”

 

Het is oké

“Ik heb nu al 4 jaar lang een relatie met mijn huidige vriend. Ik was vanaf het begin af aan heel erg bezig met hem, met zijn wensen. Ik wilde dat hij alles goed had. Hij stond voor mij op nummer een. Alles moest voor hem goed zijn en ik mocht van mezelf geen fouten maken. Ik was zo bang voor de gevolgen. Maar mijn vriend werd daar helemaal gek van, dat ik zo afhankelijk was van hem. Hij heeft me heel erg geholpen. Hij zei dat ikzelf op de eerste plek moest staan en dat ik niet zo afhankelijk hoefde te zijn. Hij is degene die mij geleerd heeft dat het oké is om mijn eigen leven te hebben. En daar ben ik echt heel dankbaar voor.”

 

*Wegens privacyredenen zijn de namen gefingeerd.