“Door mezelf te snijden voelde ik de andere pijn niet”

Joella van Lierop (24) kampte met ernstige depressie na het overlijden van haar vader. Ze had vaak ruzie met haar moeder en haar zusje en op school werd ze erg gepest. Vervolgens kreeg ze zelfmoordgedachtes en sneed ze zichzelf vaak in haar polsen. Als laatste redmiddel ging ze naar een kliniek.

 

Zelfmoord

Toen ik 13 jaar oud was pleegde mijn vader zelfmoord. Dat was voor mij heel erg heftig. Ik wist totaal niet hoe ik ermee om moest gaan en op het moment zelf klapte ik helemaal dicht en voelde ik geen emoties. Ik heb zelfs niet eens om hem kunnen huilen, hoewel ik dat wel wilde, maar het kwam er niet uit. Ik voelde me net een robot. Ik ben toen meteen naar een psychiater gestuurd om erover te praten, maar ze was een hele oude mevrouw en ik had niet het idee dat ze echt wist waar ze mee bezig was. Het enige wat is moest doen was tekeningen maken omdat ik op die manier het trauma zou verwerken, maar ik was nog een puber en dacht alleen: “Wat de fuck doe ik hier, tekenen kan ik thuis ook.” Het is me nooit echt gelukt om het verdriet van het overlijden van mijn vader te verwerken.”

 

Ruzies

“De band met mijn moeder werd ook steeds slechter, we hadden vaak ruzie. Er kwam een sociaal medewerkster in huis om de band tussen ons te verbeteren, maar ze heeft het alleen maar erger gemaakt. Tijdens de gesprekken klapte ik vaak dicht door alle emoties die naar boven kwamen en daar werd mijn moeder dan vaak weer boos om. We kregen op een gegeven moment hele erge ruzie, zo erg dat mijn moeder me het huis uit heeft gezet. Ik vertelde tegen de medewerkster dat ik rust nodig had. Ik wilde dat mijn moeder me even een paar dagen met rust zou laten zodat ik alles even kon laten bezinken. De medewerkster had namens mij tegen mama gezegd dat ik haar nooit meer wilde zien, maar zo had ik dat helemaal niet bedoeld.”

 

Pesten

“In die tijd ging ik wel gewoon naar school. Ik vond het belangrijk, maar ik gebruikte het leren ook als een afleiding voor het verdriet over mijn vader. Maar op school had ik geen vrienden. Ik was echt het buitenbeentje van de klas; ik was altijd heel druk en had erg last van acne. Daardoor werd ik heel erg gepest en buitengesloten. Ik begon steeds stiller te worden en begon steeds meer in mezelf te kruipen. Op een gegeven moment ging ik naar een andere school, maar daar was het nog erger. De school heeft er nooit iets aan gedaan. Ze zeiden dat het aan mij lag en dat ik maar in therapie moest gaan. Ik ben er nog steeds boos om dat de pesters nooit zijn aangepakt. Ze zijn er gewoon mee weggekomen en dat vind ik echt niet kunnen.”

 

Zelfbeschadiging

“Door alles wat er gebeurd was zat ik heel erg met mezelf in de knoop. Ik begon aandacht te zoeken bij jongens en heb vaak verkeerde vriendjes gehad. Ik werd depressief, had zelfmoordgedachtes en sneed vaak in mijn polsen om zo een uitweg te vinden voor het verdriet dat ik voelde. Ik deed een bloemistenopleiding en daar had ik een bloemistenmesje gekregen. Een keer toen ik van mijn moeder niet naar mijn toenmalige vriendje mocht, raakte ik zo erg in paniek dat het zwart werd voor mijn ogen. Voordat ik het wist had ik het mesje expres met mijn duim opengeklapt. Het bloedde zo erg dat ik naar de eerste hulp moest om het te laten hechten. Dat was het moment waarop mijn moeder erachter kwam dat ik aan zelfbeschadiging deed. Ik was toen 19. ”

 

In herstel

Uiteindelijk heb ik me laten opnemen in Yes We Can Clinics, een jeugdkliniek voor jongeren met gedragsstoornissen en veslavingsproblematiek. We kregen in de kliniek veel een-op-eengesprekken, maar ook groepsgesprekken en vele activiteiten. Tijdens de groepsgesprekken moesten we brieven voorlezen die familieleden hadden geschreven. Die brieven waren heel erg confronterend. Ik ben echt in tranen uitgebarsten toen ik ze moest lezen, omdat ze zo erg binnen kwamen. Ik heb ze daarna nooit meer gelezen, maar ze liggen nog wel in een doos bij mijn moeder thuis. Nadat ik uit de kliniek kwam heb ik eerst mijn school afgemaakt. Ik had toen nog wel een verkeerde vriend waar ik nog 2 en een half jaar een relatie mee had. In die tijd heb ik meerdere keren een terugval gehad. Hij was heel jaloers en dwong me bijvoorbeeld om het contact te verbreken met een vriend. Hij heeft zelfs een keer mijn telefoon afgepakt en die jongen geblokkeerd. Hij heeft me zo veel stress bezorgt dat ik het niet kon laten om te snijden. Toch vond ik het moeilijk om het met hem uit te maken, omdat ik bang was om alleen te zijn. Maar toen het eenmaal uit was, heb ik mezelf nooit meer gesneden.”

 

 Trots

“De band met mijn moeder is daarna heel erg verbeterd. Toen ik net uit de kliniek kwam, hadden we wel eens ruzie. Ze was altijd bang dat ik weer een terugval zou krijgen en zat daarom heel erg op mijn lip, maar sinds dat ik bij mijn huidige vriend woon, gaat het tussen mij en mijn moeder een stuk beter. Door mijn huidige vriend ben ik in de metal wereld gerold en heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Ik kan nu ook veel makkelijker op vreemde mensen afstappen dan vroeger en ik ben ook een stuk opener geworden. Ik zit nu weer lekker in mijn vel, ik heb geen drukke kop meer en ik heb een hele leuke vriend die gelukkig net zo trots op mij is als dat ikzelf ben.”