”Het is vaak een soort droomwereld die wordt geschetst en daardoor krijg je fans”

Als sinds 2016 maakt Joyce Deijnen, beter bekend als Camilla Blue, muziek en brengt regelmatig nieuwe nummers uit. Maar een echte stijl volgt ze niet. ‘’Van Blues tot Country, Pop tot aan Rock’’. Maar wat is nu het nut van deze nummers uitbrengen? Is het een impulsieve variant op therapie om zo iets te kunnen verwerken? Vrolijk, boos, bang, Joyce schetst met haar nummers werelden op zich; in alle gemoedstoestanden. Rooskleurig, maar zeker op zijn tijd een keertje Blue.

Ik ontmoette Joyce in haar appartement in Amsterdam. Toen ik binnen kwam kreeg ik gelijk een soort gevoel van warmte; het was een klein appartement, maar het stond vol met schilderijen, boeken en cd’s wat het ontzettend knus en gezellig maakte. Ik nam plaats op de bank en voordat Joyce een sigaret opstak vroeg ze ‘kan je tegen rook?’. Ze doet het raam een stukje open, ploft op de bank en steekt de sigaret op.

Joyce gebruikt veel van de dingen die ze in haar leven mee maakt in haar muziek. Ze vindt het zelf misschien een beetje schizofreen klinken, maar zo voelt ze het wel; ‘’Joyce, de gevoelige schrijft, en Camilla verwerkt’’. Door het schrijven, uitbrengen en uitvoeren van nummers verwerkt Joyce bepaalde periodes uit haar leven. Pas dan is ze klaar voor het volgende ‘hoofdstuk’. ‘’Elk album is een soort hoofdstuk; een hoofdstuk uit je leven, een periode van bijvoorbeeld een jaar. Dat is voor mij een soort zelf therapie. In mijn hoofd werk ik heel erg met bladzijdes omslaan, het hoofdstuk is voor mij pas afgesloten als ik het uitbreng’’. Joyce vindt het niet eng dit te delen met iedereen, het is voor haar een manier om zichzelf te uiten.

 

Een eigen stijl en sound

De verschillende periodes staan ook weer gelijk aan verschillende muzieksoorten die ze uitprobeert zoals Blues, Country, Pop en Rock. Ook werkt Joyce met verschillende kleuren, de titels van haar albums, haar eerste album heette ‘Blue’ en in augustus komt de EP ‘Yellow’ uit. Het gebruik van verschillende muzieksoorten gecombineerd met de verschillende kleuren geeft erg goed weer wie Joyce is als persoon. Ze vertelt me hoe ze gister een chique jurk aan had, dat ze bij shows leren broeken draagt en dat ze nu door het spel ‘Red Dead Redemption helemaal van de bretels en hoedjes is ‘’en morgen heb ik daar geen zin meer in en doe ik weer iets anders’’.

 

Niet zo blij met sociale media

Over sociale media heeft Joyce een mening die twee kanten op gaat. ‘’Tuurlijk het is super leuk om te lezen dat iemand iets mooi vindt, maar dat heb ik liever bij liveshows. Dat is dan echt een bevestiging. De bevestiging die je nu krijgt als iemand een berichtje stuurt over hoe leuk een single is of hoe leuk iets is, is eigenlijk best wel eng-fijn. Als ik gewoon speel dan boeit het me niet, maar ik speel nu niet, dus ik haal nergens bevestiging vandaan. Dus eigenlijk, eng genoeg, is het leuker en fijner dan dat ik ooit had verwacht.’’ De andere kant is dat ze het erg lastig vindt om dingen over zichzelf te posten. ‘’Ik post vooral iets als er een nieuwe single uitkomt of een tour, maar ik heb de meeste moeite met de ‘tussen-posts’, wat vinden mensen interessant?’’.

Op de dingen die Joyce deelt, voornamelijk op Facebook, krijgt ze veel reacties. ‘’Mijn diversiteit maakt het voor het publiek interessant en dat werkt erg goed op sociale media’’. Maar voor Joyce zit er ook een grote keerzijde aan de hele online wereld. Zo vindt ze dat wij als maatschappij teveel vastzitten aan onze online wereld, er is bijna geen ruimte meer voor écht sociaal contact zonder telefoons. ‘’We zijn wel zogenaamd samen, want ‘facebook verbindt’, ik ben eigenlijk niet zo blij met social media’’. Je zou zeggen dat het, zeker in deze tijd, erg fijn is om je sociale media in te zetten om zo nieuw publiek te bereiken, maar dat ziet Joyce niet zo.

 

Geen echte fans, maar ‘ghosts’

‘’De meeste influencers zijn bekend geworden, maar ze kunnen vrij weinig; het is vaak een soort droomwereld wat geschetst wordt en daardoor krijg je fans, maar wat volg je dan? Ik ben van mening dat je fans krijgt door het spelen van je muziek en de liveshows die je geeft. Ik denk niet dat ik met social media mijn fanbase écht vergroot. Tuurlijk merk ik nu dat er op Instagram een jongere fanbase bijkomt, maar zij komen niet kijken naar shows. Dat zijn geen echte fans, ik noem ze vaak ‘ghosts’’’. Geesten die in de huidige maatschappij alleen maar  ‘volgen-om-te-volgen’. Het is erg verhelderend om zo eens uit je eigen bubbel gehaald te worden. Veel mensen hebben namelijk vaak een positief beeld van de online wereld, en natuurlijk zitten er ook positieve kanten aan, maar er is ook een enorme keerzijde die niet zo vaak belicht wordt. ‘’Daarom vind ik de volgers op Spotify wél vet, daar moet je echt moeite doen om op ‘volgen’ te klikken. Dus als mensen me daar volgen, hecht ik daar meer waarde aan dan op Facebook of Instagram’’.