Een dochter van ver

Een kind krijgen is het mooiste wat er bestaat, maar wat als het jou niet gegund is? Na veel IVF-behandelingen lukte het Janine Jansen (56) twintig jaar geleden nog steeds niet om zwanger te worden. Er was nog maar één mogelijkheid: adoptie. In 2001 adopteerde ze samen met haar man hun dochter Lynn (19) uit China. Haar kinderwens was meteen vervuld. “Ik kan me niet voorstellen dat je van een eigen kind nog veel meer zou kunnen houden.”

Janine (56): “In eerste instantie wilden mijn man en ik een kindje uit Guatemala, maar daar had de biologische moeder drie momenten dat ze zich mocht bedenken: na drie, zes en negen maanden. Je kreeg dus een kindje toegewezen en dan moest je negen maanden wachten en kon het alsnog zo zijn dat de moeder zich bedacht. Toen dacht ik: nee, dat wil ik écht niet. Bij Kind en Toekomst zeiden ze destijds dat we eens naar China moesten gaan kijken, want daar gebeurde dat niet. We hadden meteen gekeken en vonden een kind adopteren uit China al snel een goed idee. We hadden ons direct China ingeschreven.

Wij dachten meteen: adopteren is net zo mooi, maar onze omgeving had het daar wel wat moeilijker mee. Adoptie stond toen niet heel goed bekend door de verhalen vanuit de jaren 70. Ze gingen er toen heel anders mee om. Er werd bijvoorbeeld heel veel niet verteld aan de adoptiekindjes, dus die kwamen er op een hele nare manier achter. Best traumatisch. Mijn moeder was ook bang dat het mis zou gaan en mijn schoonvader kende een paar adoptiekinderen die helemaal ontspoord waren, dus die was ook niet direct blij. Maar toen we eenmaal met Lynn aankwamen, was alle twijfel meteen over. Toen waren ze allemaal zo blij en vonden ze het zo leuk.”

Een prachtige dochter

“Het moment dat ik Lynn voor het eerst in mijn armen kreeg was heel bizar. Wij zaten in de wachtruimte in China en een ander stel dacht dat onze dochter hun kindje was. Ze waren allemaal foto’s aan het maken, dus wij dachten: o, dat is ze niet, dat zal hun dochter wel zijn. Toen kwamen de verzorgers de kinderen naar de ouders brengen en toen kwam ze naar óns. Dat was zo bijzonder. Ik vond het prachtig om een kind te adopteren. Het was heel emotioneel. De eerste paar jaar moest ik nog steeds huilen als ze iets over haar gingen vragen bij het ziekenhuis, de kinderarts of op school. Ik vond het toch wel zo bijzonder, hoe ze zich ontwikkelde, dat ze zo goed in de wereld stond. Dan moest ik wel steeds denken aan waar ze vandaan komt. Het had ook heel anders met haar kunnen gaan. Als ze door haar biologische ouders opgevoed zou zijn, zou ze heel arm zijn geweest. Die kinderen hebben het niet heel goed. Dat vond ik wel heel emotioneel. Ik was zo blij dat ze bij ons was. Ik was ook zo trots als ik dan met haar in de wagen liep.”

De jaren erna

“Het was niet altijd makkelijk. Lynn was heel erg hangerig naar ons toe en ze lag ook tot haar zesde bij ons in bed, omdat ze wel eens nachtmerries had. Doordat ze zo aan ons gehecht was, wilde ze ook niemand anders, behalve mijn ouders, maar die zijn vrij snel overleden. Lynn was toen tussen de 6 en 8 jaar oud. Zelfs mijn zus en schoonzus trok ze al niet. Dat was soms best moeilijk.
Laatst zaten we een programma te kijken over de eenkindpolitiek in China. Het was best heftig om te zien, maar mijn dochter keek er ook naar en zei: “Mam, misschien is het voor jou wel veel moeilijker om naar te kijken dan voor mij.” Dan denk ik: uit haar spreekt zo veel levenslust. Dat vind ik heel erg mooi. De kans dat je daar echt een goed leven had kunnen opbouwen, is niet heel groot. Ze zei: “Anders had ik daar misschien in een fabriek gestaan.” Het had allemaal zo anders kunnen zijn. Ik vind het zo goed dat we dit hebben gedaan. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.”

Compleet gezin

“Wij hebben natuurlijk geen eigen kind gekregen, maar ik kan me niet voorstellen dat je van een eigen kind nog veel meer zou kunnen houden. Dat kan haast niet. Ik kan me daar verder niks bij voorstellen. Ze hoort gewoon bij ons en dat is altijd zo geweest.
Ik weet niet of ik nog een kind zou hebben geadopteerd als ik zelf een kind zou hebben gekregen. Als ik zou weten wat ik nu weet, dan wel natuurlijk, maar dat komt dan niet echt op je pad, terwijl ik nu zou denken: veel beter van wel natuurlijk. Als je er al mee in aanraking bent gekomen wel misschien.
In het begin wilden we ook een tweede kindje adopteren, maar mijn vader zei: “Weet je dat wel zeker? Je hebt nu zo’n geluk gehad dat het allemaal goed is gegaan. Dat kan nooit een tweede keer ook zo goed gaan.” Dat heeft me wel aan het denken gezet. Het was ook best wel duur, rond de 30.000 gulden, en uiteindelijk hadden we alle twee het gevoel dat het niet goed zou zijn om het nog een keer te doen. Ik heb er ook geen spijt van gehad dat we het niet meer hebben gedaan. Met twee kinderen ben je toch meer beperkt en het had ook niet echt bij ons gepast. We zijn geen standaard gezin en dat vind ik ook oké. We hebben het goed gedaan zo.”