‘Wij blijven knokken en vechten, zolang wij de passie hebben’

In Rotterdam staat de expositie van het misschien wel meest bijzondere kunstenaarsduo aller tijden, Gil en Moti. Als homopaar, joods geboren en ex Israëli’s werken deze 2 heren aan sociaal maatschappelijke thema’s. Ik sprak met Gil en Moti over hun kunst, hun afkomst en waarom hun alles samendoen.

Gil en Moti zijn geboren in Israël en zijn sinds 1998 in Rotterdam. Het stel deelt alles één telefoon, één sleutelbos en kleden zich identiek. De heren worden vaak gevraagd of zij een tweeling zijn, maar dat is niet waar ze zijn sinds 1994 gelukkig samen en doorbreken het taboe van homoseksualiteit en geloof.

‘’Er is nog geen toekomst in het Midden-Oosten, maar wij hebben elkaar wel gevonden’’

Moti vertelt, dat ze elkaar hebben ontmoet op de kunstacademie van Jeruzalem. Tijdens het symposium dat de toekomstdag heette. Tijdens dit symposium werd er gesproken over de toekomst in het Midden-Oosten, over de relaties tussen Arabieren en joden. ‘’Wij zeggen altijd, er is nog geen toekomst in het Midden-Oosten maar wij hebben elkaar wel gevonden’’.

‘’Wij gaan nooit weg zonder elkaar. Wel als we samen naar aparte ruimtes gaan tijdens exposities en dergelijke, maar zelfs dan zijn we dicht bij elkaar. Het is ook helemaal niet moeilijk om alles samen te doen. Wij delen een Facebook met de naam Gil Moti en als je Moti belt krijg je mij, en als ik wat moet betalen roep ik Moti. Ik heb dus mijn eigen bankier en Moti zijn eigen secretaresse’’.

Moti zegt dat zij conceptuele kunstenaars zijn, Gil vertelt dat zij kunst begint met een idee. ‘’Wij gaan het gewoon uitproberen en zeggen nooit nee, er zijn hierdoor ook veel dingen mislukt of bewaart voor later. Soms zijn ideeën op een bepaald moment nog niet mogelijk om uit te werken. Voor ons is het belangrijk dat wij kunst maken voor een breder publiek, en dat deze kunst ook toegankelijk is. Ook moet onze kunst toegankelijk zijn, voor mensen die niets met kunst te maken hebben’’.

‘’Wij onderscheiden ons in onze kunst, omdat wij geen grenzen kennen en praters zijn, wij denken altijd na over de bezoeker van onze kunst vertelt Moti. Wij samen geven tekst, beeld en uitleg over verschillende maatschappelijke onderwerpen. Zelfs als deze sociaal ongepast zijn, wij proberen om in het hoofd van de kijker te komen met onze kunstwerken’’.

Een kijkje in de gokwereld achter gesloten deuren.
Expositie: Wild bet

Gil vult hierop aan en zegt ‘’dat ze natuurlijk ook samen identiek zijn, terwijl normaal gesproken iedereen anders is, dit hebben wij bewust gedaan’’. Moti vertelt ‘’dat hun kunst de kijker mee kan nemen naar plekken die zij niet eerder hebben gezien. De reden dat wij alles delen, en samendoen is begonnen als experiment. Vlak nadat wij samen naar Nederland emigreerde beschouwden wij onszelf ook als kunstobject’’.

Gil vertelt, ‘’het dragen van onze identieke kleding is ook een communicatiemiddel, mensen worden dan nieuwsgierig naar ons. Wij brengen zo kunst naar mensen. Het geeft de mogelijkheid om interactie te krijgen met deze onbekende mensen’’.
‘’Onze homoseksualiteit is nooit een probleem geweest in onze kunst, homo’s zijn net als immigranten een minderheid. Wij werken in onze kunst met een minderheid die gekwetst is of is geweest. Moti vertelt, identiteit zit van buiten, we zijn wie we zijn. Gil vertelt, in Palestina hebben we onze homo-identiteit de eerste dagen verborgen gehouden, maar dan zijn wij onszelf niet. Wij zijn tegen geheimen, iemand moet zich vrij voelen om zichzelf te laten zien. In Palestina ging het van mond op mond, en na een paar dagen wist iedereen het, het is de manier waarop je tegen dingen aankijkt’’.

‘’het is niet moeilijk wanneer jij het zelf niet moeilijk maakt’’

‘’Stel je voor dat je op mannen valt. Het is niet moeilijk wanneer jij het zelf niet moeilijk maakt, ik ben homo en that’s it. Het wordt pas een probleem als je het homo zijn voorstelt als iets problematisch’’.

‘’De reden om in Nederland te gaan wonen was in eerste instantie, omdat wij het niet naar ons zin hadden, in Tel-Aviv. Met ons Israëlische paspoort konden wij alleen een studievisum krijgen. Wij besloten om naar Rotterdam te gaan, omdat hier een kunstacademie zat, die in het Engels les gaf en betaalbaar was. Deze academie gaf niet alleen kunst, maar ook cultuur. Wij kregen veel kansen om onze eigen werken te laten zien, uiteindelijk was het een goede keuze. De keuze om naar Rotterdam te gaan was intuïtief, wij wilden sowieso niet terug naar Tel Aviv. Rotterdam heeft ons met open armen ontvangen. Rotterdam is bruisend, oud en jong zijn er in beweging. De reden dat wij voor maatschappelijke thema’s kiezen is, omdat wij onze zin en passie hierin vinden en geloven in mensen, Moti gelooft dat zij samen het verschil kunnen maken met hun kunstwerken.

Expositie: Wild bet links: kamer waar de kunstenaars de bezoekers meenamen om een kaartspel te doen. Rechts: Verhaal van een immigrant en haar gokprobleem. Bron: Aad Hoogendoorn