‘Mijn moeder zei altijd: ‘Jij schrijft zoals je tweelingzus schildert’

Foto: Martens&Martens

Saskia Martens werkt samen met haar tweelingzus. Saskia schrijft zelf teksten en haar zus Tamara maakt schilderijen.

Hoe is het om met je tweelingzus samen te werken?

‘Dat gaat heel goed. Het is niet zo dat ik alleen maar schrijf bij haar kunstwerken, het is ook omgekeerd en dat gaat heel goed. Ik denk dat het feit dat wij tweeling zijn op zich geen voordeel hoeft te zijn, maar tweeling zijn wat ons betreft is wel een voordeel. Wij gaan als vriendinnen met elkaar om: we hebben veel dezelfde ideeën, interesses en we gaan naar dezelfde musea. Hierdoor hebben we wel een beetje dezelfde kijk op dingen. Sommige dingen die zij wat sterker heeft, vult ze bij mij aan en andersom ook. Het is gewoon een gelukkige combinatie.’

 

Hoe zijn jullie op het idee gekomen om samen te werken?

‘Ik heb altijd al geschreven, vroeger al. Tamara, mijn tweelingzus, die schilderde eigenlijk altijd al. We hebben van jongs af aan altijd al het idee gehad om samen een boek te maken. Tamara is op een gegeven moment gaan exposeren, met een aantal andere kunstenaars. Ze vroeg aan mij of ik het leuk zou vinden om daar iets bij te gaan schrijven. Dit heb ik toen gedaan. Het werd zo leuk ontvangen en daar zijn we toen op verder gaan borduren. Hierna zijn we eigenlijk samen verder gegaan. Inmiddels hebben we ook samen een opdracht van de gemeente gekregen om een kunstroute in te richten. Dus dat zijn gave dingen om te doen.’

 

Is er eerst een schilderij of eerst een gedicht?

‘Op het moment dat wij een museum moeten inrichten dan moet er eerst een idee komen. Als we dan een thema hebben gaan we binnen dit thema verschillende onderwerpen bedenken. wanneer we de thema’s hebben ga ik thuis schrijven en Tamara gaat thuis schilderen. We gaan hierna bij elkaar zitten en dan kijken we naar elkaars werk. Het kan zijn dat we nog wat aanpassingen doen. Ik doe dan bijvoorbeeld nog een ruimte beschrijving van de ruimte die ik zie op het schilderij. Het is dus niet dat Tamara zegt: ‘Hier is het schilderij, schrijf er maar wat bij.’ Het is voor ons beiden een uitdaging. ‘

 

Waar haal jij de inspiratie vandaan om te schrijven?

‘Ik haal mijn inspiratie uit mijn eigen emoties. Niet iedereen vindt dat even goed. Er zijn veel dichters die juist vinden dat je dat niet moet doen, maar ik zelf hou heel erg van schrijfsters die dit juist doen. De schrijfsters die vooral vanuit hun emoties schrijven komen uit de Jaren’60 en dat is ook dat tijdperk waar ik van houd. In bijvoorbeeld Silvia Plath zie ik ook echt iets en daar word ik blij van. Meestal schrijf ik ook s ’nachts. Het kan ook zijn dat er een zinnetje door mijn hoofd fladdert. Dat eerste zinnetje is gewoon al heel belangrijk. Of dat nou uiteindelijk op het einde, midden of begin komt te staan dat is niet zo belangrijk. Maar met dat zinnetje ga ik bouwen.’

 

Wat is jullie doel met het maken van deze vorm van kunst?

‘we hebben geen specifiek doel, maar vinden het gewoon leuk om samen te werken. Het verdienen van geld is ook niet cruciaal. Toevallig is de opdracht van de gemeente om de kunstroute te maken wel betaald, maar dat is niet het hoofddoel. Het is natuurlijk wel leuk wanneer je van je hobby je werk kan maken. Het geeft ons voldoening.’

 

Waarom werken jullie vooral met vrouwen?

‘Dat is echt ons ding en ons uitgangspunt. Het zijn emotie gedichten die ik schrijf, deze gedichten betrek ik wel op mezelf. Het is een gedeelte autobiografisch. Ik ben zelf ook een vrouw dus dat is dan voor de hand liggend: het is dan logisch dat er vrouwen geschilderd worden. Het kan zijn dat we nog een keer veranderen van uitgangspunt, maar het voelt nu goed om dingen zo te doen. ‘

 

Laten jullie je eigen interpretatie werken op de gekozen thema’s of wordt dit goed overlegt?

‘We laten er onze eigen interpretatie op los. Het komt dan ook wel eens voor dat we anders over een onderwerp denken. We komen er wel altijd uit. Het een hoeft ook niet per sé slechter te zijn dan het ander. We verzinnen dan zelf een oplossing en dan zorgen we dat we er allebei blij van worden. Het is niet zo dat de een heel erg drammerig is en dat de ander daar dan maar mee moet ingaan. Dan werk je jezelf tegen en ik denk dat dat nooit goed is. Gelukkig komen onze ideeën over het algemeen wel erg overeen.‘