Documentairemaakster duikt in de millenial datingcultuur

De documentaire ‘Prins op het Grijze Paard’ van Sophie van Bree is een generatiedocument over millenials met betrekking tot de liefde. Een zoektocht naar hoeverre je moet vasthouden aan het ideale liefdesplaatje dat Disney je van jongs af aan voorschotelt. Maar wat als je prins geen wit, maar een grijs paard rijdt?

Door Rafaëlle van Nispen

“Er was eens een prinses. Ze werd wakker gekust door een bloedmooie prins waaraan alles klopte. Diepgaande gesprekken, goed gevoel voor humor, goddelijke schouders. Nooit zaten ze zwijgend tegenover elkaar in hun doperwtjes te prikken. Ze leefden nog lang en gelukkig.”

Still uit documentaire ‘Prins op het Grijze Paard’ van Sophie van Bree

Zo begint de documentaire van de hopeloze romanticus Sophie, die een aardig eisenlijstje had toen ze met haar voormalige vriend haar eerste serieuze relatie kreeg. “Ik had een bepaald ideaalbeeld en veel verwachtingen. Ik ben een groot Disney-fan. Uit onderzoek blijkt dat als je veel Disney-films kijkt, je vaker teleurgesteld wordt in de liefde. Het gaat dan om bepaalde verwachtingen rondom liefde op het eerste gezicht, de eerste kus en de happily-ever-aftergedachte. Ik dacht dat als je eenmaal een vaste relatie had, alles wel goed zat, terwijl er dan een hele nieuwe wereld voor je opengaat aan twijfels.”

Bij vriendinnen hoort Sophie dezelfde teleurstelling. “Vrijgezel of bezet. Allemaal verwachten ze een perfecte relatie die ze via films of sociale media zien. Dit fascineerde me, waardoor ik veel research ging doen naar deze liefdesverwachtingen. Wat me is bijgebleven, is de uitspraak van relatietherapeut Esther Perel. Zij verklaart dat alles wat in een heel dorp te vinden is, we zoeken in één partner.”

Eind 2019 stelde het Centraal Bureau voor de Statistiek vast dat millenials steeds later samenwonen, trouwen en kinderen krijgen. Een artikel van de Volkskrant over coronadaten bewijst dat hoge verwachtingen in de zoektocht naar een partner verminderen. In de huidige pandemie ligt eenzaamheid bij veel millenials op de loer. Eisenlijstjes worden beperkt uit angst om niet alleen te zijn. Voor corona was dit wel anders. In ‘Prins op het Grijze Paard’ worden de eisen en verwachtingen van Sophie en haar geïnterviewden belicht.

“Ik moest zelf met de billen bloot”

“Het was niet mijn bedoeling om mijn eigen onzekerheden zo persoonlijk te delen in de documentaire. Ik houd niet van egodocumentaires, maar hoe je ooit tevreden wordt in de liefde is een levensvraag van mijzelf. Daarom zou het raar zijn om mijn eigen zoektocht niet in de documentaire te verwerken. Je kan ook niet verwachten dat anderen heel open zijn over hun liefdesleven als je zelf niet met de billen bloot gaat. Het was ontzettend lastig om mezelf al ratelend met knot in mijn haar op de bank te zien. Ik ben best ijdel namelijk. Door de documentaire ben ik mijn ego voorbij gestapt en zie ik mezelf als een personage. Ik ben simpelweg een attribuut om het verhaal te vertellen.”

Voor ‘Prins op het Grijze Paard’ interviewde Sophie verschillende stelletjes. “Ik wilde sowieso een ‘vanlife’ koppel erin, dat samen in een busje de wereld over reizen. Dat is mijn ideaalbeeld van een liefdesrelatie vol spanning en passie. Toch kon ik niet alleen naar mijn eigen droomplaatje kijken. Mensen om mij heen streven om onderdeel uit te maken van een powerkoppel, die bijvoorbeeld hun eigen bedrijf runnen.” Sophie onderzoekt wat er bij anderen op hun liefdeseisenlijstje staat en wat zij verwachten van de liefde. “Als ik aan een relatie denk, denk ik aan romantiek”, legt geïnterviewde Marieke uit in de documentaire, die twee jaar een relatie heeft met Serina. “Met kaarsjes en rozen. All the way.” Singles Fenna en Sibel omschrijven in ‘Prins op het Grijze Paard’ hun ideaalplaatje als ‘vlinders in je buik, maar dat je tegelijkertijd elkaars beste vriend bent.’

Still uit ‘Prins op het Grijze Paard’ van Sophie van Bree

De ouders van Sophie worden niet overgeslagen in de documentaire. “Ik vond het lastig om mijn ouders te interviewen. Ik merkte dat ik heel bewust was in hoe ik ze wilde neerzetten, maar uiteindelijk heeft het meer diepgang gegeven aan het verhaal dat ik probeer over te brengen. Onzekerheden in de liefde zijn niet alleen maar een millenial luxe probleem, ook vijftigers hebben er last van.”

Voordat Sophie audiovisuele media ging studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, twijfelde ze of journalistiek niet iets voor haar was. “Prins op het Grijze Paard heeft ook wel een journalistieke aanpak qua research, koppels benaderen en interviewen. Tijdens een interview ben ik zelf heel open. Ik houd niks hoog. Als voorbereiding heb ik een flinke lijst aan vragen die ik per thema indeel, maar tijdens het interview laat ik mijn voorbereiding los en ga ik mee met de flow. Ik voel aan wat voor energie het koppel heeft dat ik interview en pas me daarop aan.”

Setfoto ‘Prins op het Grijze Paard’
Bron: Sophie van Bree

Op de vraag of Sophie door de documentaire haar twijfels heeft kunnen loslaten, is haar antwoord: “Nee, maar ik heb me wel gerealiseerd dat twijfels niet het einde van een relatie betekenen, zolang je maar open bent en erover praat. Toch zal ik nooit de rust in mijn hoofd vinden. Ik blijf een twijfelkont.”