‘Het is geen gay pride want we hebben geen rechten om trots op te zijn’

Magdalena Dropek is één van de leidende LHBTI-activisten in Krakau. Ze begon als Journaliste voor queer.pl, en dat functioneerde als opstapje tot activiste. Samen met een groep mensen – queerowy geheten – organiseert ze jaarlijks een gay pride in Krakau. Magdalena vertelt over haar March of Equality en de LHBTI-gemeenschap in Polen.


Ik neem aan dat het vrij lastig is om een activist te zijn.
Kun je daar wat over vertellen?

‘Dat verschilt. Ik denk dat mensen in de grote steden meer privileges hebben in vergelijking met de mensen die wonen in de kleinere steden. Ik kom zelf uit een klein dorpje maar kwam hier in Krakau studeren en ben uiteindelijk hier gebleven. Natuurlijk is activisme makkelijker in de grotere steden, maar de afgelopen 4 jaar hebben we geen fijne overheid gehad – onvriendelijk eerder. Vooral de afgelopen paar weken. Het LHBTI-probleem is een van de standpunten van de campagne van de huidige leidende partij, omdat ze hun campagne bouwen op angst voor minderheden. Vorige electie waren er vluchtelingen uit Syrië en dergelijke waar ze angst voor zaaiden. Nu is dat probleem er niet meer, dus hebben ze de LHBTI-gemeenschap gekozen als minderheid. Echter denk ik wel dat Polen een land van mogelijkheden is omdat, bijvoorbeeld, het publiek naar mijn gevoel veel opener is dan wat de politici denken dat we zijn. Er is een muur tussen politici en het volk. De LHBTI-gemeenschap heeft geen legale rechten als burgerlijk partnerschap of straffen voor haatmisdaden rondom seksuele oriëntatie. Er zijn een hoop dingen die we in de afgelopen 20 jaar hebben bereikt en het is nog steeds erg moeilijk, maar ik kan zien dat de maatschappij aan het veranderen is. Hopelijk is het slechts een kwestie van tijd.’

Polen is een zeer religieus land, en dat is waarschijnlijk ook één van de redenen voor homofobie in Polen. Denk je dat dat ook de reden is waarom de leidende Poolse partij zo tegen homorechten is?

‘Ongetwijfeld. De katholieke kerk hier heeft een hoop politieke invloed, vooral in de huidige overheid. Ze hebben hun invloed gebouwd op haat voor de LHBTI-gemeenschap, en vaak ook hun standpunt gemaakt wanneer er iets gebeurd – Bijvoorbeeld wanneer er een wetsvoorstel voor burgerlijk partnerschap is. Wanneer er zoiets gebeurd komt de kerk met een statement dat je “geen religieus persoon of politici kunt zijn” als je voor de invoer stemt. Aan de andere kant is de Poolse maatschappij meer wereldlijk dan het van buitenaf lijkt. Vooral in de laatste paar dagen, sinds dat er een grote discussie over pedofilie is in de katholieke kerk na aanleiding van een documentaire. Dit kan een grote factor spelen in de verandering. Voor mij is religie geen probleem. In Polen hebben we nu ook groepen van LHBTI-katholieken, wat meer een ondersteunende groep is. Dit kan ook belangrijk zijn voor mensen.’

Vind je dat er vooruitgang word geboekt in opzichte van LHBTI rechten? En wat hoop je binnen de aankomende paar jaar te bereiken in de wet?

‘We hebben een nieuwe politieke beweging waar ik aan meehelp, wat voor mij nieuw is – vooral met mijn geschiedenis als activist. Het heet “Lente”, en is gerund door een open homofiele man die vroeger de burgemeester van een dorp in de buurt was. We komen voor de Europese verkiezingen en in ons programma staat het homohuwelijk, gelijke rechten, etcetera. We hebben al 7 tot 10% steun dus er is duidelijk een verandering in de maatschappij gaande. Ik kijk al vooruit naar de electie in de herfst, en ik hoop dat de leidende partij niet wordt her-verkozen. Ik hoop dat in de komende 2 jaar we burgerlijk partnerschap mogelijk is. Ik denk dat de verandering al gaande is in de maatschappij, en natuurlijk is er ook tegenhang maar dat is normaal. Wanneer één groep versterkt, zal de oppositie er ook zijn. Ze zijn weliswaar klein, maar luid. Ze hebben niet zo veel kracht dan zou lijken.’

Ten slotte, op 17 mei is de March for Equality. Hoe denk je dat het zal gaan?

‘Ik heb er erg veel zin in! Ik zit in de afgelopen 10 jaar in de organisatie, en ben nu de oudste met de meeste ervaring, dus voor mij is het altijd al kijken en zien hoe het verandert naarmate de jaren voorbij gaan. In de afgelopen 7 à 8 jaar was het meer een politiek iets, maar tegenwoordig is het gewoon een gay pride. Echter is het niet echt een gay pride want we hebben geen rechten om trots op te zijn. Het is meer een statement dat we er zijn en dat we onze identiteit vieren. Aan de andere kant is het ook om lokale gemeenschappen uit te nodigen – we nodigen mensen uit om mee te lopen, dus voor jongere mensen is de sfeer erg belangrijk het is één dag in het jaar die echt van ons is.’

Door Cas van Asseldonk
for full interview in English, click here