‘’Als je geen docent voor de klas hebt staan, kun je het dan nog wel een school noemen?’’

Onderwijs bestaat al heel lang, en het heeft ook al vele revoluties doorgemaakt. Astrid van Vessem (52) heeft een hoop ervaring in het onderwijs en haar dochter, Mathilde van Vessem (17), heeft ook ambitie om in het onderwijs aan de slag te gaan. Moeten wij ons zorgen gaan maken over de toekomst van het onderwijs en dus van dit beroep?

 

Astrid (Links) en Mathilde van Vessem (rechts). Foto: Wouter Frijns

 

Hoe bevalt je opleiding?

Mathilde: ‘’Nou, ik weet precies wat ik kan doen. Maar het is lastig omdat ik nog niet naar school ga, en hierdoor kan ik nog geen lessen volgen. Ik zou eigenlijk gewoon in september beginnen, maar dan kon niet omdat ik een toets niet had gemaakt maar gelukkig had de Fontys PABO mij goed geholpen door te zeggen dat ik in februari kon beginnen en ik dus halverwege het jaar nog kan instromen. Ook kan ik al stage lopen, en worden mijn opdrachten van de eerste twee periodes afgetekend nadat ik op 1 februari begin.’’

 

Waarom wil je deze opleiding gaan doen?

Mathilde: ‘’Goeie vraag. Ik wist altijd al dat ik iets met kinderen wilde doen. Social Work, de PABO of pedagogiek. Iets in die richting. En omdat mama al lerares is, wist ik al iets van het onderwijs en wist ik ook al wel dat ik dit van plan was te kiezen. Ik heb ook gekeken naar de opleiding Social Work maar ik ben heel blij dat ik voor de PABO heb gekozen, omdat ik veel meer heb aan mijn diploma op de PABO.’’

 

Waarom heb je voor het onderwijs gekozen?

Astrid: ‘’Ik zat op de lagere school in groep 8 en de juffrouw van groep 4 moest heel vaak weg. En toen vroeg de leerkracht aan een vriendin en aan mij of wij dan groep 4 les wilden geven. En toen mochten wij schrijfles geven, en voorlezen, de makkelijke dingen. Ik had op de lagere school al zoiets van: Ik wil juf of gymdocent worden. Maar dat is uiteindelijk juf geworden, want dan kan ik ook nog gymles geven. En ik heb alle groepen lesgegeven! Van groep 1 tot en met 8!’’ vertelt ze trots.

 

Maar zijn jullie niet bezorgd over de toekomst van dit beroep?

Astrid: ‘’Nee, want echt vervangen kan toch niet. Zeker als je kijkt naar 30 jaar geleden, wat voor ontwikkelingen het onderwijs heeft meegemaakt. Natuurlijk blijf je die ontwikkelingen houden, maar er is ook een sociaal aspect wat je niet kan vervangen.’’ Mathilde: ‘’Ik denk ook dat de technologie juist steeds meer als hulpmiddel gebruikt gaat worden. Vroeger had je krijtborden, en nu bijvoorbeeld de digiborden. Alles wordt steeds groter. Maar als er geen docent voor de klas staat, kun je het dan nog wel een school noemen?’’

 

Denken jullie dat er in de toekomst nog wel genoeg banen zijn voor dit beroep?

Astrid: ‘’Heel veel, ze komen zelfs zoveel leerkrachten te kort dat ze hele klassen naar huis moeten sturen, omdat ze niemand hebben om voor de klas te zetten.’’ Mathilde: ‘’Bijvoorbeeld in Zwolle, daar hebben ze sommige weken zelfs maar vier dagen les in de week.’’

 

Maken jullie je zorgen over de stakingen die voortduren plaatsvinden binnen het onderwijs?

Astrid: ‘’De eerste keer dat er echt werd gestaakt, is de helft ook echt naar Den Haag gegaan. Maar er waren ook mensen die op school gebleven om dingen te regelen, waaronder ik. Maar om eerlijk te zijn, boeit het mij echt heel weinig wat voor salaris ik krijg. Ik ben iemand die het echt vanuit het hart doet, met passie. En of je nou honderd euro meer of minder krijgt…’’

 

Wat is het leukste moment wat je hebt meegemaakt tijdens het werk/stage?

Astrid: ‘’Ik heb heel veel leuke dingen meegemaakt. Maar ook wat mindere. Er was bijvoorbeeld een kind van een speciale onderwijs school, die was in de middagpauze naar het dorp gelopen met een briefje van 1000 gulden. En bij de Intertoys zegt hij: ‘Ik wil graag die rugzak, en mijn broertje wil die rugzak!’ Nou, toen had de medewerker wel al zoiets van ‘hier klopt iets niet.’ Gelukkig had hij wel de politie gebeld. Ik heb ook meegemaakt dat er op een kamp werd gesmiespeld door een meisje dat ze al jaren werd misbruikt door haar vader. En dat vertelde ze zo in detail, dat het wel echt moest zijn. Toen iedereen op het kamp in bed lag, heb ik dat aan mijn collega’s verteld. Toen is ook de politie gekomen, en die vader heeft ook jarenlang gezeten in een gevangenis in Maastricht.’’ Als laatste vertelt ze dat ze ook heel trots is op een van haar mooiste prestaties. ‘’Er is namelijk een sportprijs naar mij vernoemd op de school waar ik actief ben geweest.’’ Mathilde: ‘’Kinderen die bijvoorbeeld een tekening voor je maken, of kinderen die helemaal blij vertellen dat ze judo les gehad hebben.’’

 

Als je helemaal opnieuw mocht beginnen, wat voor beroep zou je dan kiezen?

Astrid: ‘’Nee, gewoon het onderwijs.’’ zegt ze lachend. Mathilde:  ‘’Nee, maar ik heb nog maar net gekozen.’’ grapt ze.

 

Heb jij misschien nog advies voor je dochter binnen het vak?

Astrid: ‘’Ik ben heel trots op je mensenkennis.’’ Vertelt ze heel trots tegen haar dochter. ‘’Je kan precies vertellen hoe een kind in elkaar zit, en lang niet iedereen heeft dat talent. Daar mag je best echt heel trots op zijn.’’ Maar ze is ook kritisch. ‘’Maar tijdens de je stage heb je nog wel moeite om de klas stil te krijgen. Trucjes om ze op een leuke manier stil te krijgen, daar kun je nog aan werken.’’

 

door Wouter Frijns