Tristan (17) voelt zich vrij nu hij kan zeggen dat hij transgender is: ‘Het was alsof ik een kooi had opengemaakt met een sleutel waarvoor ik blind was’

Na jaren experimenteren met zijn identiteit, wist hij het zeker: ‘Ik ben een jongen, ik ben Tristan’. De 17-jarige Tristan Kwaks is transgender en zit nog midden in zijn transitie. “Het is nog een lange strijd te gaan, maar ik heb er alles voor over”, aldus Tristan.

Tristans meisjesnaam is oorspronkelijk Nova. Thuis wordt hij nog steeds Nova genoemd en dat is erg lastig zegt Tristan: ‘Je komt thuis van een schooldag waar je constant om je heen Tristan bent en een hij, dus als ik thuis kom is het altijd even switchen.’

Hoe kwam je er achter dat je je niet thuis voelde in het lichaam waarin je geboren bent?

‘Dat begon in de derde klas van de middelbare school. Ik begon me toen mannelijk te kleden en neer te zetten. Ik had niet gelijk de gedachte: ‘ik ben een man’, maar ik voelde me er beter bij en ik zag mezelf als een mannelijke vrouw. Later wilde ik steeds meer gaan experimenteren om te ontdekken wat ik leuk vond. In het eerste jaar van de mbo theateropleiding kwam het besef moment. Ik heb veel vrienden die gay of lesbiennes zijn dus daar kon ik altijd al veel mee delen. Door mijn vrienden kwam ik veel in aanraking met verschillende labels zoals non-binair bijvoorbeeld, dat is dat je geen man of vrouw wilt zijn. Ik heb die labels als het ware bij mezelf opgeplakt om te kijken of ik me er goed bij voelde. Toen kwam ik er dus ook achter dat ik het fijner vond om met ‘hij’ aangesproken te worden en dat mensen mij Tristan noemden in plaats van Nova, dat is uiteindelijk ook zo gebleven.’

 

Kan je eens terug gaan naar het moment dat je voor het eerst iemand vertelde dat je transgender was?

‘Het was echt net als een filmscène, vorig jaar rond december in 2019. In die tijd vond ik het niet fijn om naar huis te gaan, omdat ik met alles thuis geconfronteerd werd met wie ik niet wilde zijn. Ik was die dag op school blijven hangen met een goede vriend van mij, Yael. Hij is zelf ook transgender en bij hem kan ik alles kwijt. We zaten samen tegen de verwarming en hij liet me luisteren naar een nummer, gezongen door een trans-man. Het ging over hoe het voelde om niet in het juiste lichaam te zitten, dat raakte mij echt. Yael vroeg toen aan me hoe het voelde om tegen mezelf te zeggen ‘ik ben een jongen’, waarop ik antwoordde: ‘Ik ben een jongen’. Ik begon heel hard te janken en toen gebeurde er zo’n mooi moment van ontlading. We bleven samen door het lokaal schreeuwen van: ‘Ik ben Tristan, jij bent Tristan!!’. Ik voelde me toen zo vrij en zeker dat ik wist wie ik was.’

 

Hoe reageerde je omgeving op je coming-out als transgender?

‘Op school vertelde ik aan de klas waarmee ik al een tijdje zat. De klas reageerde heel fijn en pakte de naamverandering gelijk ook op. Op het werk werd de mededeling ook fijn ontvangen en werd mijn naam op het rooster veranderd. Het ging eindelijk allemaal heel natuurlijk, alsof het zo had moeten zijn. Het moment dat het uitkwam bij mijn gezin was geheel onverwachts. Mijn moeder schrok wel, omdat ze het totaal niet doorhad. Ik lijk heel erg op mijn moeder. Mijn moeder was vroeger ook een stoer typ met een coole kleding stijl en ik heb dit natuurlijk ook, maar ik ging nog een stapje verder, dat had ze niet verwacht. Nu is ze er wel oké mee, maar het blijft nog af en toe lastig om te accepteren. Thuis wordt ik dus nog steeds Nova genoemd, omdat ze dat nou eenmaal gewend zijn, maar het blijft lastig voor mij om dan hele tijd te blijven schakelen.’

 

Waar ben je nu mee bezig voor het proces van je transitie?

‘Ik doet nu samen met mijn ouders gender-therapie. Dat houdt in dat je heel veel gesprekken moet voeren met een gender-psycholoog over je kindertijd en over hoe je je voelt. De gender-psycholoog kan op basis van mijn antwoorden bekijken of ik echt transgender ben. Ze doen dit bij alle jongeren onder 18 jaar omdat het soms voorkomt dat trans-gevoelens voortkomen uit een traumatische gebeurtenis. Dan wil je niet zo zeer veranderen van geslacht maar je begint je eigen geslacht te haten, omdat die dingen jou zijn overkomen. Er moet dus eerst super veel onderzoek naar gedaan worden, omdat een transitie heel heftig is voor je lichaam. Het is een beslissing waar je 100% achter moet staan, omdat het veranderingen zijn die je niet terug kan draaien. Ik vind de therapie wel zwaar, omdat ik weet dat het nog een lange tijd gaat duren voordat ik eindelijk een operatie bijvoorbeeld mag. Ook ben ik bang dat ik uiteindelijk geen groen licht zal krijgen van de psycholoog, waardoor ik niet door kan met mijn transitie.’

 

Welke dingen heb je al veranderd aan jezelf?

‘Voordat ik echt aan de buitenwereld bekend maakte dat ik transgender was, was mijn haar al flink kort geknipt. Ook begon ik een binder te dragen, dat is een soort extra strakke sport bh die je borsten plat drukt. Dit is echt letterlijk én figuurlijk, want god wat zit dat ding strak. Maar ik voel me er absoluut fijner bij. In de toekomst wil ik dan ook graag een borstoperatie doen zodat ik van de vrouwelijke vormen af ben. Over de geslachtsoperatie ben ik nog niet uit, omdat dit een hele heftige operatie is. Ook mag dit pas na m’n achttiende, dus ik heb nog genoeg tijd om daarover na te denken. Wat ik ook heel graag wil is het mannelijk hormoon, testosteron, toegediend krijgen. Daardoor krijg ik namelijk een lage stem en baardgroei. Mijn stem is heel hoog als ik netjes moet praten, dat vind ik soms nog wel irritant.’

 

Waarmee heb je soms nog moeite?

‘Dat zijn eigenlijk twee dingen. De eerste is dat ik het lastig vind dat mensen om me heen wat angstig reageren over mijn transitie. Ze denken dan dat ik binnen twee dagen ineens een vent ben met een baard van drie meter. En een ander irritatiepunt is het overtuigen van anderen. Ik heb vaak het gevoel dat ik mensen moet overtuigen dat ik mannelijk genoeg ben om een man te mogen zijn. Ik vind dat je niet in een bepaald hokje hoeft te passen om een man te mogen zijn.’

 

Heeft het je leven veranderd op het gebied van identiteit?

‘Ja zeker, ik heb mezelf gevonden en mijn persoonlijkheid is gaan groeien. Daardoor heb ik ook andere eigenschappen ontdekt zoals mijn passie voor theater. Ik heb lang in het coconnetje gezeten van een vlinder en daar ben ik nu uit. Er is is nog altijd wel een opening terug naar dat coconnetje, dat zie ik nu als mijn slaapkamer. Het is voor mij een veilige plek om naar terug te keren om m’n rust te vinden en even op mezelf te zijn.’

                                                                                                                                           

Ben je gelukkig met het leven dat je nu leeft?

‘Dat vind ik een lastige vraag. Ja en nee, een misschien. Ja, ik ben gelukkig met mezelf en de dingen die ik aan het doen ben maar nee, omdat ik weet dat het nog een hele lange strijd gaat zijn om te komen waar ik heen zou willen. Ik hoop dat ik verder kan waarmee ik nu bezig ben en dat ik in de toekomst kan zijn wie ik wil zijn’.