‘Ondanks mijn beperkingen heb ik veel mogelijkheden, daar richt ik mij op’

Door: Mayee Macco

NIJMEGEN – Het leven van Bram Thomassen (26) wordt getekend door de twee hersentumoren die hij in zijn jeugd had en het grote verlies van zijn altijd optimistische broer Rob. Bram heeft al heel wat tegenslagen gehad, maar blijft desondanks focussen op het positieve in het leven. “Als je een vervelende periode achter de rug hebt, dan geeft dat kracht om de betere periodes meer te waarderen én in te zien welke mogelijkheden je nog wél hebt.”

Bram kreeg op zijn achtste een hersentumor. “Ik had enorm veel last van hoofdpijn en begon scheel te kijken. In het ziekenhuis werd ik dezelfde avond geopereerd zodat de druk in mijn hoofd verminderde.” Het zijn veel voorkomende symptomen. Bijna de helft van de mensen met een hersentumor heeft last van hoofdpijn en dubbelzien door opbouwende druk.

Als jongen van acht ervoer hij het als iets kleins, maar zijn familie niet. “Wat ik mij nog goed kan herinneren is dat de dokter vertelde dat er een goedaardige tumor ter grootte van een pingpongbal in mijn hoofd zat. De tumor blokkeerde de afvoer van mijn hersenvocht waardoor er druk in mijn hoofd ontstond. Mijn moeder moest huilen, maar ik was jong en begreep het allemaal nog niet echt.” Ieder half jaar had Bram een MRI-scan ter controle. Een MRI geeft een nauwkeurig inzicht over de plaats en grootte van een eventuele tumor. “Het had weinig invloed op mijn leven verder. Ik was hoogbegaafd en kon door met school.”

“Als jongen van acht ervoer hij het als iets kleins.”

Eind 2008 viel Bram erg af en was hij vaak misselijk. Hij ging met die klachten naar het ziekenhuis. “Ik kreeg een vage verklaring: ik dronk te veel en at te weinig. Ik moest aan de dieetdrank om aan te komen, zonder resultaat.”

In februari 2009 overleed Brams broer Rob, op 20-jarige leeftijd. “Mijn broer was meervoudig gehandicapt. Hij kon eigenlijk niks zelf, maar één ding kon hij wel en dat was genieten. We hebben met hem zoveel geluksmomenten gehad.” Bram begint te stralen. “Hij liet ons inzien dat je moet genieten van de kleine dingen in het leven.”

In mei 2009 had Bram weer de halfjaarlijkse controle, dit keer was het mis. Hij had een tweede hersentumor. “Deze tumor was kwaadaardig en heeft veel meer schade aangericht.” Bij het wegnemen van een tumor bestaat het risico op schade aan gezond hersenweefsel waardoor allerlei hersenfuncties uitschakelen. “Zo moest ik de functionaliteit van de rechterkant van mijn lichaam inleveren, had ik geheugenproblemen waardoor ik niet langer de slimme Bram was en kreeg ik epilepsie.” Bram en zijn gezin gingen niet bij de pakken neer zitten, dat was immers wat ze van Rob geleerd hadden. “Het leven zit vol dalen, maar door hem wist ik dat het belangrijk is om te focussen op de pieken.”

“Je moet genieten van de kleine dingen.”

“Ik ontdekte dat ik wel wat handicaps had, maar veel meer talenten. Verbaal bleef ik erg vaardig, dus besloot ik om daar iets mee te doen. Ik ging van het VWO regulier onderwijs naar het speciaal onderwijs. Op school kwam ik erachter dat ik een passie had voor theater. Ik speelde in verschillende musicals en vond dat enorm leuk. Mijn talent kwam tot zijn recht in de theatervoorstellingen. Daarnaast was het bewegen op het podium nuttig bij mijn revalidatieproces. Uiteindelijk heb ik een MBO-niveau 2 opleiding tot secretarieel medewerker afgerond om met een succeservaring van school te gaan.”

Bram revalideerde grotendeels. “In het begin ging het met hele grote sprongen. Ik herinner mij dat ik een keer heel blij de woonkamer in kwam lopen en dat ik aan mijn ouders liet zien dat ik weer kon springen.” Vooral aan Brams rechterarm merk je dat hij beperkt is en als hij moe is sleept hij met zijn voet. “Dat zijn dingen die je ziet, maar ik kan ondanks die beperkingen ook heel veel wél. Natuurlijk lukt het niet altijd om zo te denken, maar proberen is wel erg belangrijk. Lukt het niet, dan moet je gewoon hulp inschakelen. Voor mij helpt het met een psycholoog te praten óf als uitlaatklep te zingen, fietsen of met vrienden af te spreken. Sommige dingen kun je niet alleen doen en dan is het heel prettig hulp te krijgen van buitenaf.”

“Ik heb ondanks mijn beperkingen heel veel mogelijkheden.”

Bram speelde in diverse musicals. Op een dag trok hij de stoute schoenen aan en vroeg hij aan de regisseurs van ‘In de Basis’, een musical over Ruud van Nistelrooij waar Bram in meespeelde, of ze hem konden helpen bij het maken van een eigen theatervoorstelling. Hij wilde iets met zijn ervaringen en de manier waarop hij daarmee omging. Daaruit kwam de voorstelling: ‘Draadje Los.’ “De show was in zekere mate een manier om alles te verwerken, maar het was vooral een manier om mensen te inspireren en hen te laten inzien dat er heel veel vervelende dingen kunnen gebeuren in het leven, maar dat je je er niet onder moet laten krijgen. Na elk dal, hoe diep dat ook is, komt weer een piek.”

Hij voerde de voorstelling vijf jaar lang op. Het is voor jong en oud, maar geschreven voor middelbare scholieren. “Er kwam eens een scholier naar mij toe die vertelde dat hij zich herkende in mijn verhaal. Hij vond het mooi te zien dat ik zo positief bleef en dat het hem veel energie gaf. Daar doe ik het voor!”

Recentelijk rondde Bram de opleiding taxichauffeur af. “Niet zozeer omdat ik oud wil worden in een taxi; ook al heb ik natuurlijk wel het uiterlijk van een louche taxichauffeur die zegt: ‘hede gai een taxi nodig?’” Hij lacht: “Nee, dat was een grapje. Vooral omdat ik denk dat ik van betekenis kan zijn. Ik wil graag leerlingenvervoer gaan doen omdat ik daar zelf ook baat bij heb gehad. Bij de chauffeurs kon ik altijd goed mijn hart luchten en ik hoop dat ik dat ook kan gaan betekenen voor anderen.”

“Na elk dal, hoe diep dat ook is, komt weer een piek.”

Bram heeft op zijn leeftijd al meer meegemaakt dan de meeste mensen in een heel leven. “Je wilt natuurlijk niet dat zoiets je overkomt, maar als het gebeurt dan moet je zorgen dat je er zo goed mogelijk mee om kan gaan. Alles wat je meemaakt, brengt ook iets positiefs en dat moet je onthouden.”