“Het is mijn doel om tijdelijk dakloos te zijn”

Gigi (42) is sinds één september dit jaar dakloos. Hij is een groot fan van
The A-team, een populaire serie uit de jaren 80. Daarnaast heeft hij Asperger, een vorm van autisme. We ontmoeten elkaar in daklozenopvang ’t Inloopschip in Den Bosch.

 Bij binnenkomst loop ik naar de gezamenlijke ruimte waar ik koffie krijg aangeboden. Het is een wat bedompte ruimte met een paar mensen die televisie aan het kijken zijn. Door een medewerker worden we dwars door andere kantoren heen geleid, naar een klein kantoortje waar we ons gesprek voeren.

U bent sinds één september dakloos, dat is nog maar kort. 

Ja, mijn huisbaas heeft van de een op de andere dag mijn spullen uit mijn appartement gehaald. Ik kom ’s avonds thuis en de sloten waren vervangen. Aan de ene kant moest ik lachen. Ik heb de politie gebeld en ben naar een hotel gegaan. De volgende dag heb ik mijn advocaat gebeld want hij had, door mij er uit te gooien, contractbreuk gepleegd. De dag daarna kreeg ik bijna 1900 euro gestort van mijn huisbaas. Maar geen woning.

Mijn huisbaas vroeg vaak twee á drie weken van tevoren huur. Tussendoor heb ik tegen kleine betaling een villa voor hem verbouwd. Op een gegeven moment vroeg hij of ik mijn huur al wilde overmaken voor september. Maar ik kreeg nog geld van hem voor die verbouwing, dus ik maak gewoon één cent over. Hij was pissed off toen hij ’s ochtends wakker werd. Vandaar dat hij dus mijn spullen het huis uit had gehaald en de sloten had vervangen.

Ik merk aan je dat het je nog hoog zit.

Ja, ik vind het komisch, dat dit is gebeurd. Ik had op dat moment een callcenter baan. Zij wilden
per se dat ik naar werk kwam, terwijl ik dat niet fijn vond vanwege het coronavirus dat toen ook speelde. Ik besloot toch thuis te blijven en daar was werk het niet mee eens en ben ik gestopt. Toen heb ik besloten deze kant op te gaan, naar Den Bosch, om hier een nieuwe start te maken. Het Bourgondische leven spreek mij hier meer aan.

 

U heeft werk gehad, een appartement, hoe is het nu?

Eerst heb ik in hotels geleefd en ben ik op zoek gegaan naar een nieuw appartement. Dat lukte telkens niet, en dan op een gegeven moment is het geld op. Toen ben ik gewoon op straat gaan leven. Maar dan merk je dat het kouder wordt, het wordt zwaarder. Toen ben ik al een paar keer naar deze opvang verwezen, maar die stap is zwaar. Uiteindelijk heb ik toch de beslissing genomen en nu zit ik hier dus al even.

Een week geleden ben ik begonnen met logistiek werk. Maar omdat je in de opvang zit, heb je te maken met regels en dat betekent dat er niet altijd een slaapplek is. Ik moest om 05:45 beginnen en als je hier geen slaapplek hebt, kan je bij een andere locatie terecht. Alleen daar word je niet gewekt en mag je ook geen wekker meenemen naar de kamer. Dan is de kans heel groot dat je je verslaapt. Ik ben iemand die alles goed van tevoren wil plannen en ik wist al: dit gaat fout. Daardoor liep het deze week dus spaak met werk. Toen werd ik vervolgens zo kwaad dat ik vrijdag en zondag weer op straat heb geleefd.

 

U ziet er nu anders heel vrolijk uit, hoe komt dat?

Dat is een masker.

 Waarom heeft u dat masker op?

Zodat mensen niet zien wie ik echt ben.

En wie bent u dan echt?

Hij moet lachen: ‘Ja dat vraag ik mezelf ook af.’

 

Wat gebeurt er op zo’n moment dat u zo boos wordt?

Agressief word ik niet. Ik loop dan gewoon weg. Ik kan beter de confrontatie uit de weg gaan, dan de boel te laten escaleren.

Heeft u contact met de mensen hier in de opvang?

Nee, dat is ingewikkeld. Ik heb asperger, een bepaalde vorm van autisme. Dat houdt in dat je niet goed om kan gaan met emoties en slecht gezichtsuitdrukkingen kan aflezen. Daardoor heb ik dus eigenlijk continue een enorme muur om mij heen. Dus Covid-19 vind ik op dat gebied dan weer positief, want het creëert afstand.

 

Verklaart dat ook waarom u zo boos werd afgelopen week?

Ja zeker. En bijvoorbeeld dit interview is ook heel erg buiten mijn comfort-zone.

 

Weten uw familie en vrienden dat u dakloos bent?

Die weten helemaal niks. Bewust niet. Ik ben teleurgesteld in iedereen. Stel, ik ga naar Facebook, en ik zeg daarop ‘ik ben nu dakloos’, dan staat er binnen een uur een Mercedes voor de deur om me op te halen. Maar dat wil ik niet vanwege ‘voor wat hoort wat’. Stel dat ik hulp vraag, dan verwacht men altijd weer iets terug. En ik heb geen zin in die verantwoordelijkheid.

Hoe was de relatie met uw familie?

 Mijn familie mag doodvallen. Echt. Zij voelen niet als mijn echte familie. Toen ik kind was, was ik een sleutelkind. Dat betekent dat je op de basisschool thuiskomt en bij wijze van de sleutel op zak hebt. Terwijl mijn moeder gewoon thuis zat zonder werk. Dan denk ik, dat klopt niet. Ik ben net als mijn twee broers en drie zussen rond mijn twaalfde het huis uit geplaatst naar een internaat. Maar mijn jongste zus is al tien jaar ouder en door het grote leeftijdsverschil heb ik hen nooit goed leren kennen.

 

Hoe bent u opgevoed?

Ik ben christelijk opgevoed maar ik schopte tegen de Bijbel. Je moest dan van die psalmen lezen en dat deed ik gewoon niet. Mijn moeder ging daarom in gesprek met de directeur van mijn school. Hij kende mijn vader nog en hij zegt: “Oh, is dat z’n vader? Hij hoeft geen psalmen meer te lezen”.

Later ben ik erachter gekomen dat hij dat zei, omdat mijn vader vroeger een kerk in de fik heeft gestoken. Terwijl hij daar toen koster was. En ik denk dan alleen maar: waarom heb je dat gedaan? Wat is de reden? Dat zijn vragen waar ik steeds geen antwoord op krijg. Ook omdat mijn vader de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt in Arnhem. Er is in kleine puzzelstukjes verteld wat er in die periode is gebeurd, maar niet het hele verhaal.

Waar wilt u naar toe werken?

 Het liefste wil ik heel de wereld rondreizen. Vorig jaar heb ik in Athene gewoond voor 1 jaar. Daar werkte ik voor een groot backoffice bedrijf, Teleperformance. Zit over heel de wereld. En ik heb lang getwijfeld. Ga ik in Griekenland verder of ga ik door naar Israël? Want een vriendin uit Griekenland die komt uit Israël en die wilde graag dat ik haar daar kwam bezoeken.

 

Het lijkt alsof u hiervoor best een riant leven had.

Kijk, ja, riant, wat is riant?

Dat u zich niet druk hoeft te maken of u de huur kunt betalen of eten.

Ja, daar hoefde ik mij eigenlijk nooit druk over te maken.

Heeft u er bewust voor gekozen dakloos te blijven?

 Ja, deels wel. Daartoe heb ik, netjes gezegd, besloten om even een flinke schop te geven aan de maatschappij. Daarnaast wil ik ook mijzelf beter leren kennen, even ‘back to basic’. Nu ervaar ik ook complete vrijheid.

 

U heeft wel veel meegemaakt.

Ja, maar ook heel veel leuke dingen hoor.

 

Wat is de leukste herinnering?

Dat vond ik zelf heel bijzonder. Ken jij The A-Team van tv? In mijn jeugd was dat gewoon dé serie voor mij. Op 5 mei 1984, mijn 6e verjaardag, is The A-Team in Nederland geweest. In Harderwijk. Op mijn verjaardag! Dat vond ik wel heel bijzonder. Het was gigadruk, ongeveer zo druk als het tegenwoordig op een festival kan zijn. Dat was voor mij heel apart. Het waren mijn helden van die tijd, en dan komen ze jouw plaats bezoeken.

Waarom waren zij uw helden?

Hij begint te grijnzen: Nu ben ik weer even het kindje. Mijn favoriet was Face want problemen oplossen, dat past ook bij mij. Ik ben ook iemand die vaak over mijn grenzen heen gaat.

Durft u zich kwetsbaar op te stellen naar anderen?

Tegenwoordig durf ik mij kwetsbaarder op te stellen, maar ik blijf wantrouwend. Ook nu, voor mijn gevoel wat hier in de opvang gebeurt, is een show. Dingen worden dan in scène gezet om mij weer vrolijk te krijgen.

Maar ze proberen u wel op te vrolijken, dat is wel aardig toch?

Ja dat proberen ze, maar het lukt niet. Ik wil niet dat alle aandacht op mij gericht is.

 

Heeft u een dieptepunt bereikt?

Als ik terugkijk naar mijn eigen leven gaat het altijd zo. Dus ik weet: ik ben nu hier beland, dus dat betekent dat ik uiteindelijk wel weer ergens terecht kom. Hoe lang dat duurt en wanneer weet ik niet. Maar een punt zo diep als dit heb ik nog nooit bereikt. Het is ook mijn doel om tijdelijk dakloos te zijn en dit is gewoon een fase die ik moet ondergaan. Misschien heb ik morgen een appartement. Volgende maand kan ik misschien in Rusland wonen. Dus ik weet dat alles anders kan en dat is ook mijn ervaring. Dat houdt mij staande.

Door Eva Scheffer
In verband met de bescherming van de privacy is de naam Gigi gefingeerd.