Valse papieren, maar toch een zus

In 1983 werd Sharon ter Wee geadopteerd uit Sri Lanka. Haar adoptieouders besloten te werken met adoptiebureau FLASH. De baby die haar ouders eigenlijk zouden adopteren konden ze niet krijgen, omdat de moeder zich op het laatste moment bedacht had. Een andere baby kwam beschikbaar, maar dit ging ook niet door. Toen werden ze naar een ander kindje gebracht: Sharon. Dit had een nieuw begin moeten zijn, maar door alle onduidelijkheid zit Sharon met veel vraagtekens. Toch heeft ze er ook iets heel moois voor terug gekregen.

Als kind had Sharon nooit echt de behoefte om op zoek te gaan naar haar biologische moeder. Dit kwam pas op latere leeftijd, toen ze 12 was. “Ik heb nog een geadopteerd zusje. Op het moment dat ze in Nederland kwam met een foto van haar biologische moeder, zag ik dat ze op elkaar leken. Toen kwam bij mij de nieuwsgierigheid. Ik wilde weten of ik ook op mijn biologische moeder leek.”

“Toen kwam ik erachter dat alles vals was en dat de zoektocht daar ophield.”

Sharon besloot naar Sri Lanka af te reizen om op zoek te gaan naar haar biologische moeder. Ze wilde niet geholpen worden door de mensen in Sri Lanka, omdat ze altijd het gevoel heeft gehad dat het bij hen meer om geld ging dan het daadwerkelijk helpen met het zoeken naar antwoorden. Sharon had het idee dat er dingen niet klopten en ze vertrouwde de motivatie achter hun hulp niet. Al snel kwam ze erachter dat het vrijwel onmogelijk was om deze zoektocht op eigen houtje te doen. “Op het moment dat je de taal niet spreekt maar wel de kleur hebt en heel erg op ze lijkt, zien ze al heel snel dat je geadopteerd bent. Dan gaat de kassa rinkelen bij ze, omdat ze weten dat geadopteerden veel geld over hebben om antwoorden te vinden.” Er zat niets anders op dan iemand te benaderen die ze kon vertrouwen.

Tijdens deze zoektochten kreeg Sharon steeds meer door dat er dingen niet klopten. Toen ze voor de tweede keer in Sri Lanka was om haar moeder te zoeken, kwam ze erachter dat ze geen geboortecertificaat had. “Hier heb ik naar gevraagd bij mijn ouders, maar zij zeiden dat ze dat ook nooit mee hadden gekregen.” Hierna kwamen er steeds meer vragen en kreeg Sharon steeds meer contact met geadopteerden. “Ik merkte dat zij hun biologische ouders heel snel vonden, en ik wist nog niks.”

In 2008 is ze voor de laatste keer terug gegaan. De mensen in het dorp waar ze vandaan zou komen konden wel zeggen dat haar moeder verhuisd was, maar niet waarheen. Later ging ze naar het ziekenhuis waar ze geboren zou zijn, om te kijken of ze daar antwoorden kon vinden. “Daar werd me verteld dat de artsen in het ziekenhuis in de jaren ’80 papieren van pasgeboren kinderen vervalsten. Toen kwam ik erachter dat alles vals was en de zoektocht daar ophield.”

Nadat ze te horen kreeg dat er niks van haar papieren klopte, was het voor Sharon net als in een film. “Alles gebeurt in slow-motion. Je ziet dat mensen praten, maar je hoort er geen geluid bij. Op het moment dat ik met mijn adoptiemoeder in het busje zat, werd me verteld wat er precies gebeurd was. Ook werd me verteld dat mijn geboortedatum niet klopte. Op een of andere manier was dat heel belangrijk voor mij. Iedereen begon tegen me te praten maar ik heb niks meer gehoord. Ik was helemaal weg.” De kans dat ze nog iets zou vinden was eigenlijk verdwenen en ze was even helemaal klaar met het zoeken naar antwoorden. “Telkens is er veel stress vóór en tijdens de reis en na de reis heel veel verdriet. Het leven gaat op een gegeven moment ook door.”

“Dan ben je verdoofd, maar wel van geluk.”

Maar in 2016 gebeurt er iets onverwachts. Na een periode van acht jaar zonder te zoeken, besloot Sharon zich aan te sluiten bij een WhatsAppgroep voor geadopteerden uit Sri Lanka. “Ik had het eigenlijk afgesloten omdat het voor mij te pijnlijk was om te zien dat anderen hun biologische ouders wel vonden en ik niet.” In de groep kwam ze Sita tegen. “We raakten toevallig aan de praat en er was zo’n klik. Er kwam geen einde aan onze gesprekken. We besloten in een privé chat te gaan appen.” Omdat er voor beiden zo weinig bekend was over waar ze vandaan kwamen, en omdat er zo’n connectie tussen de twee was, besloten ze om te kijken of ze eventueel nichtjes konden zijn. “Ja je weet het niet. Qua karakter leken we ook zo op elkaar.”

Via Facebook stuurden ze een bericht naar de persoon die voor Sita in Sri Lanka had gezocht: Shandri Perera. “Ze vertelde ons dat we dezelfde vader en moeder hebben.” Dit bleek Perera vanaf het begin al geweten te hebben, maar ze heeft nooit eerder iets gezegd. “Ik geloofde het niet meer na alle leugens die boven tafel waren gekomen.” Om het zeker te weten besloten ze een DNA test te doen. “Daar bleek uit dat we volle zussen zijn. Sita had de uitslag en belde me die dag op. Het was een heel bizar moment. Ik zei tegen haar: ‘Sita, ik bel je zo terug’. Ik kon het niet bevatten. Dan ben je verdoofd, maar wel van geluk.”

Sharon zal haar moeder waarschijnlijk nooit ontmoeten. “Ik heb er heel veel behoefte aan maar dat zal niet gebeuren.” Mevrouw Perera vertelde aan de twee zussen dat hun vader een belangrijke politicus was die zijn handen niet thuis kon houden als hij gedronken had. Hun moeder werkte voor hem in de huishouding en was de klos. Maar dit verhaal had eigenlijk nooit naar buiten mogen komen. “Door ons is het hele balletje van adoptie gaan rollen. Er kwam nog veel meer aan het licht.” Na het verhaal van Sharon en Sita zijn er meer mensen naar voren gekomen met soortgelijke verhalen. “Ja daar was onze vader niet blij mee. Het werd me duidelijk gemaakt dat ik het niet in mijn hoofd moest halen om naar Sri Lanka te komen. Het heeft veel stof doen opwaaien.”

Zelf vindt Sharon dat internationale adopties gestopt moeten worden. “Ik denk dat het heel ongezond is om een kind uit een cultuur te halen. En een beter leven zit hem niet zozeer in dat je eten hebt. Natuurlijk is dat heel belangrijk. Maar het is psychisch zo zwaar om niet te weten waar je vandaan komt. Dan kun je alles hebben, maar toch weegt het stukje onwetendheid hier zwaarder. We zullen nooit weten of ik het slecht had gehad als ik en mijn familie in Sri Lanka bij elkaar waren gebleven. Dan hadden we elkaar wel gehad.”

Ondanks dat er vele tegenslagen op haar pad gekomen zijn, vindt  Sharon het fijn dat ze Sita gevonden heeft. “Ik ben er elke dag dankbaar voor. Het is wel zo dat je ineens in elkaars leven bent. Eerst als vriendinnen en daarna als zussen, maar je hebt geen herinneringen samen. Dat moet je opbouwen. Ondanks alle leed is dit wel het grootste geluk. Het is een godsgeschenk.”

 

Door: Juliët Meulendijks