‘’ Oh ze is niet echt lesbisch, maar ze moet gewoon een piemel krijgen.’’

Nargishma Ghisai

Joanna Boj (38) is geboren in Gdansk. Toen ze erachter kwam dat ze gevoelens voor meisjes kreeg, vond ze het lastig om toe te geven dat ze lesbisch is. Dat ze in Gdansk woonde waar homoseksualiteit niet echt geaccepteerd wordt, hielp ook niet. Ze heeft vervelende opmerkingen naar haar hoofd gekregen en durfde toen ze in de dertig was nog steeds niet openlijk op haar werk te vertellen dat ze lesbisch is.  

 

Eerste vlinders

‘’ Ik was vier jaar oud toen ik  voor het eerst een meisje kustte. Toen ik acht jaar was werd ik voor het eerst verliefd op een meisje die ouder dan mij was. Ook op de universiteit voelde ik dat ik gevoelens kreeg voor meisjes. Ik wilde het nooit toegeven en dacht dat ik me nooit echt aangetrokken zou voelen op een erotische manier. Toen ik 24 jaar oud was werd ik verliefd op mijn yogalerares. Ik voelde me aangetrokken tot haar op een romantische en sensuele manier. In die tijd had ze al een vriendin, maar ik besloot om niet op te geven en mijn kans te grijpen. Een paar maanden later werd ze mijn eerste vriendin, met wie ik twee jaar samen ben geweest.

Reactie omgeving

Mijn vrienden zagen dat ik een relatie kreeg met een vrouw en steunde mij daarin. Ze accepteerden het meteen. Ik stelde het uit om het aan mijn ouders te vertellen. Ik besloot om het aan mijn moeder te vertellen toen ze kanker kreeg. Ik wilde haar niet voorliegen terwijl ze herstellende was. Toen ik een tweede relatie kreeg, heb ik het aan mijn vader verteld. Ik denk wel dat hij het al eerder wist. Mijn moeder accepteerde mijn beslissing, maar was in het begin wel bang voor wat anderen wel niet zouden zeggen. Het kostte haar een paar maanden om te verwerken dat haar dochter lesbische is. Mijn vader accepteerde het ook meteen. Ik durfde niet meteen te zeggen dat ik lesbische was, dus zei ik maar dat ik het gevoel had dat ik biseksueel was. Mensen zeiden dan ‘’ oh ze is niet echt lesbisch, maar ze moet gewoon een piemel krijgen.’’ Dit zeiden ze niet recht in mijn gezicht, maar achter mijn rug.

 

Ook wanneer ik aan het daten was met een jongen zeiden mensen: ‘’ We wisten wel dat je gewoon een jongen nodig had.’’ Dit vond ik zeker niet prettig om te horen, hoewel ze het vast goed bedoelden.

Op het werk

Ik heb altijd mijn eigen bedrijfje gehad. Ik besloot om stage te gaan lopen bij een ziekenhuis. Het was op een kleine afdeling voor geestelijke gezondheidszorg. Ik vond veel mensen aardig, zij mij ook. Toch voelde ik me niet prettig genoeg om te vertellen dat ik een vriendin had. Ik was al over de dertig jaar oud en was nog steeds bang voor de reacties van mensen. Het was lastig voor mezelf om toe te geven dat ik op meisjes viel. Toen ik het had geaccepteerd werd het een kleiner probleem, maar in het begin had ik er veel last van.

Huidige relatie

Ik zit nu in een relatie van twee jaar. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. We houden momenteel zo erg van ons leven, dat we niks eraan willen veranderen. We weten dat het nemen van kinderen een groot impact op ons leven zou hebbe en daar zijn we nu niet klaar voor.

Uit Gdansk

Drie jaar geleden ben ik vanuit Engeland naar Gdansk verhuisd. Het was vooral voor een relatie waar ik toen in zat, maar ik zag het ook als kans om ergens anders te leven. Ik wilde al een lange tijd weg, maar had een praktijk in Gdansk die goed liep. Pas toen ik in Engeland woonde, merkte ik hoe homo fobisch Polen is. In Engeland was het niet toegestaan om homo fobische meningen te uiten. Ik kon op straat gewoon de hand van mijn vriendin vasthouden en niemand keek raar op. Ik kan me herinneren dat er zelfs advertenties waren met homoseksuelen erin. Het was een hele andere wereld voor mij waarin ik me realiseerde hoe abnormaal het in Polen was.’’