Groepen met kinderen en begeleiders, walking tours en ronddwalende toeristen bevinden zich tussen de locals wanneer je over straat gaat in Gdansk (Danzig). De gekleurde huizen en oude panden geven een beeld dat de gemiddelde reiziger doet denken aan een Amsterdamse straat waarvan de huizen zijn geverfd.


In het oude deel van Gdansk worden de bezoekers begroet door verschillende restaurantjes, met een divers aanbod. De straten zijn smal, toch zijn er auto’s die zich door de gekleurde straten met alle bezoekers heen banen. De bezoekers van de stad zijn zowel jong als oud, van schoolkinderen tot gepensioneerden, iedereen komt naar Gdansk voor zijn rijke geschiedenis.

Rokjes en winterjassen

In Gdansk is het makkelijk om de lokale bevolking van de toeristen te onderscheiden.
Doordat de stad aan het water ligt, staat er vrij vaak wind. Zo ook in het oude gedeelte van de stad, waar de wind ook te merken is als je niet langs het water loopt. De toeristen lopen met een paraplu en een lange broek met een winterjas eroverheen. Ze zijn van top tot teen ingepakt, om de kou maar een beetje te trotseren.
De lokale bevolking lijkt beter tegen de kou en de wind te kunnen, want zij hebben de hoge hakken en de rokjes uit de kast gehaald. Om zich zo, onder de bescherming van een paraplu, naar buiten te begeven.

Gastvrijheid en vriendelijkheid
Wat als buitenstaander opvalt aan de mensen in Gdansk, is het feit dat de mensen relatief weinig glimlachen. Zo is het in souvenirwinkels en supermarkten af en toe moeilijk om maar een kleine en vriendelijke gezichtsuitdrukking te krijgen van de winkelmedewerkers. Ondanks dat zijn het mensen die erg graag blijken te helpen, wanneer je hulp nodig hebt met iets of contact zoekt met mensen die jouw vragen kunnen beantwoorden.

Amsterdam in Polen
Wanneer je door het oude stadsgedeelte loopt valt een ding op wanneer je naar de waterkant gaat. Aan de overkant staan allemaal nieuwe huizen, in plaats van de oude huizen die je in het oude stadsgedeelte kan zien. De huizen in het oude stadsgedeelte zien er uit alsof ze in een ‘echte’ Amsterdamse straat kunnen staan en dat klopt. De Green Gate, die overigens niet groen is van kleur, is bijvoorbeeld gebouwd met kleine Nederlandse stenen die door de Nederlandse schepen zijn meegenomen.

Gezelligheid
Wanneer je als Nederlandse toerist door Gdansk loopt mis je, ondanks alle restaurantjes, een ding. Dit is de gezelligheid. De stad mag dan wel veel eettentjes en terrasjes hebben, maar de ‘Hollandse’ gezelligheid mist nog. Zoals al eerder werd omschreven onder het kopje ‘Gastvrijheid en vriendelijkheid’, lacht de lokale bevolking niet erg uitbundig of veel. Dit is wel apart voor bezoekers uit landen waar het uiten van emoties standaard is.

Eentonige bevolking
Wanneer je door Gdansk loopt en je je tussen alle verschillende groepjes schoolkinderen en toeristen bevindt, valt het op dat de bevolking allemaal een beetje hetzelfde is. Heel af en toe kom je een persoon tegen waarvan de kleding of het kapsel wat bijzonder is. Dit komt doordat sommige bevolkingsgroepen nog niet echt geaccepteerd worden door de lokale bevolking en hierdoor nog niet onbezorgd kunnen rondlopen.
Alhoewel je in Gdansk, zeker dankzij de lokale politici, wel het gevoel krijgt dat het wel zou kunnen. De landelijke politici verschillen hier veel van de lokale politici. Zeker Pawel Adamowicz, de voormalige burgemeester die in januari is neergestoken, zou gezien kunnen worden als een vooruitstrevend iemand. Toch is het jammer om te zien dat de minderheden hier ook nog echt minderheden zijn.

Een straat in het museum
Gdansk is voor de museumliefhebber echt aan te raden. De stad heeft namelijk veel verschillende musea die de toeristen kunnen bezoeken. Hierbij is het museum dat over de Tweede Wereldoorlog gaat een echte aanrader voor degene die meer te weten wil komen over de Tweede Wereldoorlog in Polen. In dit museum zijn opvallend veel groepen kinderen die met koptelefoontjes rondlopen.
Het indrukwekkendste aan het museum is dat het twee ruimtes heeft waarin replica’s van twee straten te zien zijn. Daarnaast worden er in andere ruimtes meerdere filmpjes getoond. In sommige filmpjes komen slachtoffers of kinderen van slachtoffers aan het woord die hun verhaal vertellen.
Het is een indrukwekkend museum waarin het verhaal van de oorlog af en toe, op een bijzondere wijze, wordt verteld.

Terwijl de toeristen het museum verlaten, houdt het op met regenen. De paraplu’s kunnen worden opgeborgen en de zonnebril kan weer op. In het oudere stadsgedeelte stralen de kleuren van de huizen in het zonlicht.