Als je de ander niks positiefs te vertellen hebt ‘moet je gewoon je mond houden’

“Mensen moeten kunnen zijn wie ze willen zijn. Zonder dat iemand het nodig vindt om zijn mening aan je te geven”, zegt Claudia Vinken (27), oprichtster van catcallsofdenhaag. Een account om bewustwording te creëren over straatintimidatie, ofwel ‘catcalling’. “Het is laf om de intimiderende uitspraken te stoppen onder het kopje vrijheid van meningsuiting.” 

Er zijn verschillende wetten om bevolkingsgroepen te helpen. Echter kan er door gemeentes geen wet gemaakt worden tegen straatintimidatie. “Het is heel krom dat dit gebeurt, ik vind het niet kunnen dat vrouwen zo benadeeld worden. Alleen is het natuurlijk ook grijs gebied, want waar trek je de grens? Sowieso mag iets niet beledigend of

bedreigend zijn, al is dit ook persoonlijk.” Er zijn ook situaties die Claudia zeker niet door de beugel vindt kunnen: “Een van de eerste uitspraken waar ik mee begon, was een uitspraak tegen een meisje van twaalf. Daar werd tegen gezegd ‘nou, die is nog lekker strak’. Dat kan gewoon echt niet.”

 

Overlast

Het intimideren op straat geeft niet alleen een onveilig gevoel, blijkt uit een rapport van centrum voor criminaliteitspreventie en veiligheid, maar wordt ook wel beschreven als overlast. Claudia stelt ook uit ervaring, dat de slachtoffers er heel onzeker door kunnen worden. “Bovendien ga je op een gegeven moment jezelf er de schuld van geven, ook omdat het taboe erop ligt dat het ‘normaal’ zou zijn.”

Bovendien blijkt uit het rapport dat straatintimidatie niet alleen betrekking heeft op vrouwen. Het is voornamelijk de leeftijdscategorie van 18 tot 26, maar zowel mannen als vrouwen in het algemeen. “Het gaat niet alleen over vrouwen, maar ook over bijvoorbeeld homomannen of mannen die zich vrouwelijker kleden. Ook zij hebben er last van.”

Een compliment moet kunnen, maar er is een duidelijk verschil tussen straatintimidatie en het geven van een compliment. “Het doel is heel anders”, stelt Claudia. “Mensen die iets willen roepen naar iemand moeten eerst voor zichzelf nagaan wat ze ermee willen bereiken. Als het antwoord hierop niet is: ‘ik wil de ander laten weten dat ik het tof vind dat diegene dit doet of dit draagt’, moet je gewoon je mond houden”. Iets wat nog niet altijd gebeurt. Uitspraken die over de grens zijn, krijt Claudia in Den Haag op straat.

 

Meer praten

Door de ervaringen van mensen op straat te krijten, hoopt Claudia dat er meer gepraat wordt over dingen die gezegd worden op straat en die niet door de beugel kunnen. Ook door het account zelf probeert ze dit te bereiken. Alleen door te krijten op de plek waar het echt plaatsvond, hoopt ze dat mensen zien hoe vaak het eigenlijk gebeurt, hoe ernstig het is en dat dit ervoor zorgt dat ze gaan praten. “Ik merk dat ik super veel aanspraak krijg als ik aan het krijten ben. Mensen die vragen waarom ik het doe, waarna er dan vaak een gesprek ontstaat, wat precies is wat ik ook wil bereiken. Ik wil dat mensen erover kunnen praten.”

“Ik denk dat dit mensen aan het denken zet. Dat ik met mijn teksten een klein zaadje plant en er meer over wordt gesproken. Of als het bij iemand anders gebeurt, dat ze terugdenken aan de tekst die ze op de straat hebben gelezen. Dat ze dan nadenken over hoe heftig het voor diegene geweest kan zijn”, zegt ze.

Naast aanspraak tijdens het krijten, kreeg Claudia na het oprichten van het account al snel aandacht van de media. Zowel het AD als Omroep West hadden haar benaderd, waarna het account al groter werd. Ook docenten benaderden haar, om te laten weten dat ze het goed vonden wat ze deed. Zo vertelt ze, “verschillende docenten lieten weten dat ze het in de les hadden besproken. Dat vond ik heel bijzonder. Dan horen er ineens 60 leerlingen over op één dag, in plaats van dat er alleen maar mensen overheen lopen op straat.”

Hier ligt ook een groot deel van de oplossing denkt ze. “Wanneer kinderen erover zouden leren op school, pak je het probleem aan bij de kern. Dan is het niet zo dat het bij de normen en waarden van je opvoeding moet horen, maar dat je deze sowieso meekrijgt op school.” Het uitdelen van een eventuele boete lost het probleem volgens haar niet op. “Je kan het beter bij de wortel aanpakken en aangeven waarom het niet kan en welke effecten het kan hebben op de volgende generatie.” Wanneer mensen in de toekomst hun mond zouden houden als ze niets positiefs te zeggen hebben, zullen er veel mensen zijn die meer vrijheid voelen om zichzelf te zijn zegt ze.