Hebben de burgers van Florence vertrouwen in Italiaanse politiek?

De politiek in Italië is een gloeiende kaars waar de meeste Nederlandse toeristen in Florence zich niet aan branden. Terwijl zij rustig slenteren over de Ponte Vecchio en genieten van hun favoriete stad maken de Florentijnen zich grote zorgen. Hun land wordt de laatste jaren gedomineerd door extremistische en populistische partijen, die onder anderenzorgen voor grote armoede in het land en het migratie beleid scherp aanpakken.

Door: Nemo Schillemans en Rosalie Kantelberg

De Italiaanse parlementsverkiezingen van 4 maart 2018 leverden een overwinning op voor protestpartij ‘de Vijfsterrenbeweging’ en het extreem rechtse ‘Lega Nord’. De twee partijen vormen samen een kabinet onderleiding van de premierGiuseppe Conte.Hij is een onafhankelijke premier en hij is niet lid van een van de bovenstaande partijen. De premier zorgt in Italië voor het algemeen beleid en staat gelijk aan de andere ministers. Verder heeft Italië ook nog een president, dit is Sergio Mattarella. Hij is lid van de Democratische partij. De president en de regering in Italië staan los van elkaar. Ze hoeven dus niet van dezelfde partij te zijn.

Het is een wereld van verschil, wanneer je het drukke centrum van Florence verlaat en de rivier de Arno over steekt en zo terecht komt in het ‘echte’ Florence. De immense kathedralen en kerken hebben nu plaats gemaaktvoor kronkelige straatjes met kleine Italiaanse huisjes. De toeristen zijn verdwenen en het is rustig op straat. Een oude man zet zijn vuilnis buiten en naast hem hangt een vrouw de was op. Ook Sri Hri is alweer vroeg aan de gang. In zijn café langs de rivier verkoopt hij ijsjes en koffie. De 37-jarige Italiaan geeft zijn mening over de politiek in Italië:

Sri Hri aan het werk in zijn café

Hieruit wordt al gauw duidelijk dat hij geen fan is van de Italiaanse politiek. Net zoals veel andere Italianen. Ze reageren negatief of willen er niet over praten. Een bouwvakker reageerde verschrikt en zei: ‘No comment’ op de vraag wat hij van politiek vond. Maar dat de angst er bij de bewoners goed in zit, wordtvooral duidelijk wanneer een vrouw achter de toonbank van een klein winkeltje op deze manier reageert.

Voorkant van de winkel van de vrouw

Een eindje verder klinkt zachtjes muziek, twee straat muzikanten staan op een stenen trap te spelen:

Een van deze muzikanten is deMatteo. Hij is 38 jaar en woont al zijn hele leven in Florence.

Hij vertelt dat de regering oneerlijk is tegen arbeiders. “Ze beloven van alles maar ze doen niks.” Voegt hij hier aan toe. Dat de arbeiders het slecht hebben is volgens hem een deel van de historie: “Italië is al zo lang rechts, het zit gewoon in de cultuur.”

Ook vertelt hij hoe de overheid zijn dagelijks leven bepaald. Omdat hij niet zo Engels spreekt wordt hij vertaald door de andere straatmuzikant Charles.

Links: Matteo – Rechts: Charles

Volgens Matteo is het grootste probleem het kapitalisme dat in Italië heerst. Hij zou zelf graag zien dat er een socialistische regering komt. Dit zegt hij terwijl hij trots naar zijn telefoonhoesje kijkt, waarop de vlag van het communisme afgebeeld staat.

Naast hem zit de trompettist Charles Ferris. De 37-jarige Canadees kwam al op jonge leeftijd naar Italië. Hij woonde eerst in Napels en nu al een aantal jaar in Florence. Ondanks dat hij de Italiaanse politiek ook niet goed vindt, gaat hij wel ieder jaar naar de stembus. Hij vertelt waarom hij vindt dat stemmen zin heeft:

Het strenge asielbeleid was een belangrijke verkiezingsbelofte van de extreem rechtse partijen. Het wordt sinds juni 2018 ook in praktijk gebracht. Zo worden migrantenschepen geweigerd en teruggestuurd. Hoewel de rechts populistische partijen het goed doen in de rest van het land, is dit niet het geval als je kijkt naar het bestuur van Florence. De linkse Democratische Partij is veruit de grootste en heeft dan ook een totale meerderheid.

Dit is te merken bij inwoners in Florence. Ook Charles is het hier mee eens en verteld waarom hij vindt dat de overheid te extreem is:

Maar wat moet de overheid veranderen?

De vraag maakt Charles emotioneel. Hij vindt het moeilijk om te zien hoe de Italiaanse regering met de migranten omgaat. En hoopt dat dit in de toekomst beter wordt.