‘Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om helemaal voor God te gaan’

Op haar 18e besloot ze om haar hele leven te wijden aan het eren van god. Ze dumpte haar vriend, zette haartoekomstplannen opzij en ging het klooster in. De 54-jarige Zuster Mary Joseph komt uit een gelovig gezin met 5 broers en haar ouders. Samen woonden ze in St. Louis, Missouri. Ze behoort tot de Karmelitessen en woont sinds 2 jaar in hun bezinningshuis in Sittard.

 

Hoe kwam het dat u een vriend had en toekomstplannen, maar toch de keuze maakte om in het klooster te gaan?

‘Ik had zo’n sterk gevoel van liefde in mijn hart voor God, dat ik niet de blijheid in mijn leven kon vinden zonder alles aan hem te geven. Toen heb ik 3 dagen lang alleen maar nagedacht over wat ik moest doen. Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om helemaal voor God te gaan en mijn vriend te verlaten. Dat moest ik natuurlijk ook tegen mijn vriend zeggen. Dat moment was voor mij wel heel moeilijk. Maar toen dat allemaal gebeurd was, heb ik er nooit spijt van gehad omdat ik er zoveel liefde van God voor terug heb gekregen.’

 

Heeft u momenten gehad dat u twijfelde of u wel de juiste keuze heeft gemaakt om in het klooster te gaan?

‘Er zijn altijd wel een keer moeilijke tijden, maar juist dan heb je de hulp nodig om erover te praten of diep in een gebed te gaan. Het is namelijk nooit een oplossing om van iets weg te rennen, het is alleen een oplossing ergens naartoe te rennen. Het kan gebeuren dat een zuster op een bepaalde leeftijd zoiets heeft van ‘ik kan het niet meer’. Dat moet ze dan wel goed uitleggen in een gebed.’

 

Denkt u dat veel mensen van buiten het klooster kritiek hebben op uw levensstijl?

‘Ik weet eigenlijk niet zo veel van wat de mensen over ons denken. Dat komt omdat de mensen zelf gelovig zijn die wij ontmoeten. Wat ik wel merk, is dat de cultuur van Nederland en Amerika heel anders is. In Amerika zijn er veel meer mensen, naar mijn idee, bezig met het geloof. Daar is het ook heel normaal dat iedereen de zusters op straat groet. Hier in Nederland probeer ik altijd een glimlach te hebben als ik buiten ben, zodat de mensen de blijheid van Jezus kunnen ervaren.’

 

Zijn er wel eens ruzies als je altijd met dezelfde vrouwen in één huis woont?

‘Ik heb mijn mening over iets, een ander een andere. Maar wij weten dat wij elke twee weken gaan biechten en dan zulke zonden kunnen vertellen. De priester kan dan vragen van: ‘is er ruzie in het klooster?’. Als je met de andere zusters te sterke woorden gebruikt hebt, kun je dat dan vertellen. Dat is een grote hulp om elke twee weken te kunnen doen.’

 

Welke zonden zijn dan klein en welke groot?

‘Hoe kan ik dat op de simpelste manier uitleggen? God is de liefde. Een kleine zonde is iets tegen de liefde, maar de liefde is dan nog niet gestorven. Een klein leugentje kan gezien worden als een kleine zonde. Dat is tegen de waarheid. Als ik tegen jou lieg, dan kun je nooit weten ‘wie ben ik?’. Je kunt me niet vertrouwen, dat is niet goed. Stel je voor ik moet een getuigenis geven en ik lieg, waardoor iemand anders moet sterven, is dat zo tegen de liefde van God dat het een grote zonde genoemd wordt.’

 

Heeft u zelf al eens zo’n grotere zonde moeten biechten?

‘Ik beantwoord de vraag wel, maar ze hebben veel te doen met de persoonlijkheid van iemand. Voor ons is het niet normaal om daar echt met elkaar over te spreken. Maar in Gods genade kan ik zeggen, nee.’

 

 Wat denkt u dat er na de dood gebeurt?

‘Ik denk dat onze tijd op aarde is om te leren over de liefde voor God. Als wij sterven komen wij in die liefde in de eeuwigheid en kunnen wij ons volledig overgeven aan elkaar. Wij kennen elkaar dan zo goed, ook door de zonden die wij bij de biecht vertellen. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met een echtpaar die uit elkaar moet vanwege oorlog. De man vertrekt om in het leger te werken. Zij schrijven met elkaar en na een tijd kunnen ze elkaar weer ontmoeten. Ze spreken af en ontmoeten elkaar weer. Ik denk dat dat moment, dat ze elkaar weer zien na zo’n lange periode van wachten, hetzelfde voelt.’

 

Hoe vindt u het dat u, door de christelijke kerk, toch enigszins geassocieerd wordt met het seksueel misbruik van kinderen in de kerk? 

‘Helaas is het zo dat zo’n dingen gebeuren. De zusters moeten daarover opleiding hebben, zodat zij niet in deze richting gaan.’

 

Is dat dan ook een voorbeeld van een grote zonde om over te biechten?

‘ja. Wij zeggen nu ook dat wij bidden voor de mensen die misbruikt zijn. Het is ook zo dat mensen zondigend zijn. God is het hoofd, maar de volgelingen zijn mensen. Het is schandalig, want de mensen zeggen dat ze Jezus volgen en vervolgens toch zulke dingen doen. Het is natuurlijk wel maar een klein deel, een zwart deel.’