‘Heel veel gelovigen zijn oprechte mensen, maar ze hebben de waarheid nog niet kunnen omarmen’

Patrick van den Berg is Jehovah’s Getuigen, ouderling en coördinator van zijn gemeente in Zeeland. Hij wil zoveel mogelijk de normen en waarden van de bijbel toepassen en dat doet hij in een gesloten gemeenschap die over de hele wereld te vinden is. Jehovah’s getuigen geloven in het einde der tijden en dat zij het enige geloof zijn die het juist hebben.

(rechtsboven) Patrick van den Berg met zijn gezin op een Jehovah’s getuigen congres

‘Onze God is Jehovah, dat is duidelijk, zijn naam zit in hoe wij ons voorstellen. Hem willen we dienen. We geloven dat hij de schepper is van hemel en aarde, dat hij de almachtige is en hij daarom ook onze dankbaarheid en aanbidding verdient. Daar zijn we achter gekomen door te zien hoe wij als mensen prachtig in elkaar zitten en hoe fantastisch de aarde is waar wij op leven. Voor mij is het klip en klaar dat er een God moet zijn.

Als je de bijbel gaat bestuderen dan zie je dat het zo’n bijzonder boek is waar zo ontzettend veel mooie lessen in staan voor ons, dat Jehovah zoveel nuttige raad voor ons heeft om echt gelukkige mensen te zijn. Dat is voor ons een bevestiging om die God op te zoeken, hem te aanbidden en de dingen die hij ons leert uit de bijbel toe te passen in ons leven.

Er zijn ontzettend veel Christelijke denominaties wereldwijd. Ik geloof dat er ongeveer 40.000 verschillende soorten religies zijn die god op een of andere manier aanhouden. Maar als je met de Jehovah’s getuigen in Amerika praat, dan zou hij precies hetzelfde vertellen als een Jehovah’s getuigen in Afrika.

Altijd als ik op vakantie ga, ga ik ook in het buitenland naar een gemeente. Ik weet nog goed, in Frankrijk stapte ik de koninkrijkzaal binnen – zoals wij onze kerk eigenlijk noemen – en er stond een hele grote zwarte man. Hij stapte op me af en hij kuste me vier keer en zegt: “mijn broeder!”. Hij kende mij niet maar hij wist, dit is een broer van mij en dit is iemand waar ik van hou. Die eenheid is echt iets unieks.

Er zijn dingen die de Bijbel gewoon duidelijk verbied zoals seks voor het huwelijk, overspel of bijvoorbeeld een moord plegen. Als iemand daar een gewoonte van heeft of hij heeft er geen berouw van, dan zegt eigenlijk zo iemand: ik wil geen Jehovah’s getuige meer zijn.

Iedereen heeft de vrije keuze om getuige te worden. Ze mogen dat helemaal zelf weten en je hebt ook de keuze om wel of niet getuigen te blijven. Maar wij willen in ons dagelijks leven de morele waarden en normen uit de bijbel toepassen.

Ik heb zelf meegemaakt dat mijn eigen broer uitgesloten was van onze gemeenschap. Dat was heel pijnlijk, zeker omdat wij gewoon een heel sterke familieband hebben. Maar wat je ziet is dat het eigenlijk een hele liefdevolle regeling is. Er vinden meerdere gesprekken plaats om iemand te helpen om tot berouw te komen of om te kijken wat er gebeurt is. Soms kan dat niet. Soms is het zo dat wat iemand heeft gedaan zo omvangrijk is, dan kan het niet anders kan dat zo iemand uitgesloten wordt.

Bij mijn broer heb ik gezien dat uitgesloten worden echt goed voor hem was. Dat heeft hij ook zelf gezegd. Eigenlijk kan ik zeggen dat na zijn uitsluitingsperiode onze band alleen maar sterker is geworden, juist omdat iemand echt in die periode heeft laten zien dat hij berouw toont en dat hij echt zijn best weer voor Jehovah wilt doen.

Toen ik een jaar of 13 was had ik eigenlijk geen zin om naar vergaderingen te gaan en was ik gewoon een beetje lui. Ik wilde niet van huis tot huis gaan en dat ik dan mijn klasgenootjes tegen zou komen. Ik had daar gewoon geen trek in.

Het typische was, ik weet nog heel goed dat ik in de derde klas op schoolkamp ging. Ik stond wel bekend als een getuige, maar ik deed er niks aan. Anderen die ook getuigen waren gingen niet op kamp. Toen vroegen kinderen aan mij: “waarom ga jij wel op kamp en die andere kinderen niet?”. Ik legde het uit en realiseerde me dat ik op dat moment eigenlijk het geloof aan het verdedigen was. Op dat moment dacht ik, hoe kan dat nou?

Ik ben nog een aantal jaren een dwarskont geweest, maar op een gegeven moment ben ik toch gaan nadenken. Ik ben gewoon geloven afgegaan om te zoeken. Het gekke was, mijn conclusie was eigenlijk heel erg makkelijk; het is het geloof waar ik in geboren ben. De leerstellingen kloppen want er valt voor mij gewoon niks tussen te krijgen. Ik ben toen gedoopt toen ik twintig was.

Ik zie bij heel veel andere geloven dat mensen heel erg oprecht zijn, alleen dat ze wel voorgelogen worden door de mensen die in hun kerk of moskee vertellen over hun geloof. Volgens mij zijn heel veel gelovigen gewoon oprechte mensen die god beter willen leren kennen en hem willen aanbidden, maar ze hebben nog niet de waarheid kunnen omarmen.

Dat is precies de reden waarom wij van huis tot huis gaan. Wij zijn opzoek naar die mensen die die waarheid willen kennen. Sommige mensen vinden ons maar fanatiek. Ik zeg dan, als je niet denkt: het is zo, dan geloof je er niet in.