Genoeg blauw in expositie The Blue Room

Eindhoven staat bekend om haar moderne en innovatieve imago wat betreft kunst. Galerie Nasty Alice vertoont daarom tot 8 maart het bijzondere werk van Anne Vincent Dijkstra. De tentoonstelling ‘The Blue Room’ doet zijn naam eer aan, want eenmaal binnen waan je je in slechts één kleur: blauw.

Saar Boonstra, februari 2020

‘’Ik word er zelf heel rustig van, al dat blauw’’, zegt Sebastiaan Dijk, eigenaar van Nasty Alice, terwijl hij rondkijkt door zijn eigen galerie. Nasty Alice is een hedendaagse kunst en designgalerie aan de Sint Antoniusstraat in Eindhoven. De blauwe schilderijen tegen de strakke, witte muren van de galerie zorgen voor een bepaalde kalmte en orde. Dat is dan ook wat Anne Vincent Dijkstra deels bedoeld heeft met zijn schilderingen. ‘’Zijn schilderijen zijn eigenlijk vrij chaotisch. Het voordeel van het eenzijdige kleurgebruik en de strakke compositie is dat daardoor alles bij elkaar gehouden wordt. Als hij dit in kleur had geschilderd, zou het geheel uit elkaar vallen’’, zegt Sebastiaan Dijk. De kleur die Dijkstra heeft gebruik is Pruisisch Blauw in zevenentwintig tonen.

‘’Ik weet niet waar ik kijken moet, zoveel blauw zie ik.’’ Zegt een oudere dame die aanwezig is bij de tentoonstelling. De schilderijen lijken op elkaar, maar vertonen toch allemaal iets anders. Het is een serie aan ruïnes, X-stralen en Nano. De start van deze serie begon voor Dijkstra dan ook bij een röntgenfoto, die hij besloot te schilderen in blauw. ‘’Toen kwam ik erachter dat ik die anderen kleuren eigenlijk helemaal niet nodig heb.’’ De schilderijen die in de galerie hangen zijn voornamelijk ruïnes. Dijkstra speurt het internet af op zoek naar foto’s die hij vervolgens op zijn manier na schildert. Tijdens het schilderen komt hij soms delen van een foto tegen die niet te ontcijferen zijn. Waar een foto in een seconde genomen is, is hij maanden bezig om datzelfde stuk in verf om te zetten op zijn doek. En daarmee krijgt zijn werk een andere betekenis. Wat zien we nou eigenlijk?

Achter- en voorgronden zijn heel licht of weg geschilderd, waardoor de ruïnes loskomen. Zo lijkt het ene schilderij alsof het zich waant in zonlicht, wat een ontspannen sfeer geeft. Anderzijds weet de kunstenaar met bepaalde werken een onheilspellend beeld te creëren. Een grappig contrast als je het galeriehouder Sebastiaan Dijk vraagt, omdat ruïnes eigenlijk een duister en vaak deprimerend gevoel veroorzaken. Een mooi voorbeeld is schilderij ‘’Hole in the wall (where else?)’’. Een gat in de muur, afbrokkelende bakstenen en losse draden. Maar vooral een groot, zwart gat. Interessant is dat de mens niet direct in beeld is, maar zichtbaar in een aantal sporen. Een verloren koffer hier, een bankstal onder het puin daar. Misschien ligt er nog wel iemand onder dat puin, maar dat laat Dijkstra aan de fantasie van de toeschouwer over.

Veel variatie onder de toeschouwers is er nog niet echt volgens Sebastiaan Dijk. ‘’Het publiek bestaat nu voornamelijk uit ouderen.’’ Hij lacht even. ‘’Je merkt dat het vaak gepensioneerden zijn die wat tijd over hebben. En geld, want sommige die de expositie in mijn galerie bezoeken komen ook om daadwerkelijk een schilderij te kopen. Maar dat komt niet vaak voor. Zo’n schilder als Anne Vincent Dijkstra verkoopt iets van twee schilderijen per jaar.’’ Dijkstra heeft tien jaar gewerkt aan The Blue Room, twee schilderijen per jaar verkopen is dus niet iets waarmee er brood op de plank komt. Volgens Dijk moet een kunstenaar er altijd een inkomstenbron bij hebben, het kan niet anders. De meeste kunstenaars hebben een extra baan erbij – of een partner. Zo is de vrouw van Anne Vincent Dijkstra dominee. ‘’Maar geld verdienen is ook niet het voornaamste doel,’’ vervolgt Sebastiaan Dijk. ‘’Kunst is er vooral om je te verwonderen en geen opbrengst weerhoudt een kunstenaar als Anne Vincent toch niet van schilderen.’’