De Ultieme Zorg (DUZ): ‘Zorg dat de seks goed begeleid wordt en laat iemand gewoon genieten’

Zo’n negen jaar geleden startte Maureen Hellenbrand het bedrijf DUZ: Een escort bureau voor mensen met een beperking. Samen met haar personeel geeft zij deze mensen het seksleven dat ze, volgens haar, verdienen. Maureen stelt dat er een groot taboe op dit onderwerp rust.

Emmely Kokshoorn, LONE: 09/01/2021

“Het onderwerp ‘intimiteit bij mensen met een beperking’ heeft behoorlijk wat aandacht nodig. Voor veel mensen is het een ‘ver van mijn bed show’, dat is mijn ervaring tijdens de lezingen die ik geef. Mensen hebben meestal geen weet van het bestaan van onze zorg en op het moment dat ze het concept wel kennen, hebben ze behoorlijk wat vooroordelen. Van tevoren zijn veel mensen sceptisch en doen mensen er paranoïde over, maar na duidelijke uitleg, vinden veel mensen het ‘logisch’ dat mijn cliënten een seksleven verdienen.

Verder gaan wij met ‘sekszorg’ eenzaamheid tegen. Dat wordt vooral duidelijk in deze coronatijd. Ik heb sommige cliënten wanhopig en huilend aan de lijn, met uitspraken als ‘alsjeblieft stuur mij iemand’. Die arm om je heen, die knuffel, het even tegen iemand aan kunnen kruipen is belangrijk. Dit kan bij de begeleiding uit de zorg niet, maar bij mijn dames wel.”

Het begin

“9 jaar geleden begon ik, samen met een vriendin, het bedrijf DUZ (De Ultieme Zorg). Toen we een goed jaar bezig waren kreeg zij een herseninfarct, hierdoor mag ze niet meer werken. Dit vind ik belangrijk om te vertellen, omdat veel mensen niet beseffen hoe snel je een beperking hebt. Je hoeft maar verkeerd je bed uit te stappen en je bent beperkt, zo snel kan het gaan. Er wordt te snel gedacht, ‘Dat gebeurt bij iemand anders’ of ‘Je wordt met een beperking geboren’, maar dat is niet het geval.

Foto: Maureen Hellebrand

Ik was zelf werkzaam in de zorg, dus het idee van een escort bureau is niet zomaar uit de lucht komen vallen. Toen ik op een dag bij een cliënt als verpleegkundige aan het werk ging, trof ik een mega enthousiaste jongen aan. Het ‘meisje van plezier’ was op bezoek geweest. Hij sloeg op zijn benen en maakte een hoop lawaai. Omdat hij zo druk was, heb ik een kop thee gezet en ben ik met hem in gesprek gegaan. ‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen! Ik mocht twee seksstandjes uitkiezen en heb daarna koffie gedronken!’ begon de jongen zijn verhaal, ik was hier gelijk door geraakt. Ik heb hem het hemd van zijn lijf gevraagd, dat mocht natuurlijk helemaal niet.

Hij bleef vertellen en ik bleef vragen stellen, ik had hier nog nooit van gehoord. Na mijn dienst ben ik naar huis gereden en nadat ik naast mijn vader op de bank was geploft, heb ik vol enthousiasme mijn verhaal gedaan. Van hem kreeg ik een simpele reactie: ‘Kind, waarom begin je zelf geen escort bureau?’. Mijn moeder, die in de keuken stond en alles hoorde, kreeg zowat een rolberoerte.”

Reacties

“In de tijd dat ik bezig was met het verkrijgen van mijn vergunning, werkte ik in het dorpscafé. Tegen iedereen die het wel of niet wilde horen heb ik mijn verhaal gedaan. Wanneer mensen het voor het eerst hoorde, waren ze vooral sceptisch. Na meer uitleg, kreeg ik reacties als ‘ja, logisch dat dit bestaat’.

In mijn vriendinnen groep van 14 kregen we ook wel eens de vraag: ‘Goh, wat doen jullie eigenlijk voor werk?’. Dan vallen alle beroepen van mijn vriendinnen in het niet. Een escort bedrijf voor gehandicapten, dat gelooft geen hond. Daar was ik toen heel trots op.

In professionele setting bracht een bedrijf in de seksindustrie, een hoop complicaties met zich mee. Mijn bedrijf werd geassocieerd met een bordeel. Dit klopt niet, want bij mij thuis gebeurd niks. Toch werd om deze reden mijn huis, in eerste instantie, niet verzekerd. Ook het openen van een bankrekening, waar mensen geld op kunnen storten, verliep moeizaam. De vergunning om ons bedrijf op te starten kregen we, als het aan de gemeente lag, niet. Uiteindelijk heb ik een plan van aanpak geschreven en dat naar ze toe gestuurd, maar dit werd vervolgens niet gelezen. Pas na een brutale opmerking van mij, toen we daar voor de achtste keer waren, hadden we eindelijk een vergunning op zak. Alles lukte dus uiteindelijk wel, maar het kostte veel extra moeite.”

 Hoe reguliere zorg, sekszorg negatief beïnvloedt

“Dit merk ik ook in de zorg, er zijn veel vooroordelen. Mijn ervaring is dat de cliënten, degenen die hier open voor staan, graag gebruik willen maken van onze zorg. Vaak is het juist de begeleiding die hier erg moeilijk over doet. Meestal is dat onwetendheid, ze weten niet dat dit bestaat. Ook heeft begeleiding vaak een verkeerd beeld van mijn personeel. Er wordt gedacht dat er een groep prostituees de afdeling op komt lopen, met vrouwen in minirokjes en borsten die bijna uit de kleding vallen. Dit is niet het geval. Aan mijn personeel is niet te zien dat ze dit werk doen, zij komen zelf allemaal uit de zorg en gedragen zich ook zo.

Dit taboe onder de begeleiding van mijn cliënten beïnvloed ons werk. Er wordt met cliënten niet over sekszorg gesproken. Dit zorgt ervoor dat, wanneer we bij dementerenden op bezoek gaan, mijn personeel niet wordt herkend. Ik verwacht van begeleiding dat de gemaakte afspraken voor onze cliënt levend worden houden, tot kort voordat de afspraak daadwerkelijk plaatsvind. Er wordt te vaak gedacht ‘Kijk maar wat je doet’, dat is voor beide partijen onprettig.

Ook bij de ondersteuningsplannen, die bij het binnenkomen van een nieuwe cliënt worden ingevuld, merk ik dat de begeleiding het onderwerp ‘seks’ lastig vindt. In zo’n ondersteuningsplan staan de vragen: ‘Wat is uw seksuele geaardheid?’ en ‘Wat zijn uw seksuele behoeftes?’. Deze vragen worden in veel gevallen ingevuld met ‘Niet van toepassing’. De vraag staat er dus wel, maar het wordt niet ingevuld. Sommige instellingen hebben zelfs in het beleid staan dat onze zorg niet aangeboden mag worden. Ik denk: Je werkt in de zorg, dit hoort bij het leven en als jij hier niet mee over weg kan, is de zorg niet jouw plek.

Verder is het belangrijk om te beseffen dat wij verlenging van de reguliere zorg zijn. Wij doen het werk dat de begeleiding niet wil, kan en mag geven. Op het moment dat iemand een seksueel gerelateerde hulpvraag heeft, komen wij in beeld. Begeleiding moet er dus niet gek over doen. Sekszorg moet gezien worden als een aanvulling op hun werk.”

De cliënten

“Voordat wij zorg aan iemand kunnen verlenen, moet er een intakegesprek plaatsvinden. Dat is mijn taak. Tijdens het intake gesprek stel ik vragen als: ‘wat kan je?’, ‘wat wil je?’, ‘Hoe woon je?’,  ‘wat is jouw beeld van seksualiteit?’ en ‘Kijk je veel porno?’. De laatste vraag stel ik omdat veel van deze mensen ontzettend veel porno kijken, hierdoor hebben ze een verknipt beeld van wat seks is. Daarom geef ik hier vervolgens uitleg over. Verder wordt er een gezondheidsvragenlijst ingevuld en laat ik foto’s van de meisjes zien.

Wij werken met mensen die in een instelling zitten, amper kunnen communiceren of gebruik maken van een letterkaart. Dit zijn mensen met een meervoudige beperking. Daarnaast heb ik ook mensen van 80 jaar, die geestelijk in orde zijn en thuis wonen. Deze mensen willen dat de seks in goede banen geleid wordt, ze willen niet naar de wallen of iemand bellen van het internet. Het verschil tussen ons en de reguliere prostitutie is dat wij de tijd nemen voor iemand. Wij kunnen veiligheid bieden.”

Profijt van seks

“Veel van onze cliënten vertonen seksueel overschrijdend gedrag. Dat is vaak ook de reden, van begeleiding en/of familie, om ons in te schakelen. 9 van de 10 keer neemt dit gedrag, na een bezoek van mijn personeel, ook daadwerkelijk af en voelen onze cliënten zich erkent. Ze voelen zich simpelweg gewoon weer mens.

Verder heb ik mensen met spasmes die aangeven dat ze, na één uur sekszorg, tot twee weken minder last hebben van hun spieren. Op het moment van klaarkomen ontspant je hele lichaam, hier hebben ze dus daadwerkelijk profijt van. Vaak hebben deze mensen ook spasmes in de handen en armen, waardoor masturbatie heel moeilijk gaat of zelfs onmogelijk is. Wij zorgen ervoor dat deze mensen, ondanks hun fysieke complicaties, kunnen genieten.

Bovendien knapt ieder mens op van speciale aandacht. Al kwijlt iemand, is diegene niet moeders mooiste of incontinent, er zijn altijd complimenten die gegeven kunnen worden. Een opmerking als ‘oh wat ruik je lekker’ of ‘wat ben je toch lief’, doet iedereen goed.”

Is seks daadwerkelijk zo belangrijk?

“Mijn reactie op deze vraag is: Ga naar huis en raak jezelf en je partner voor een half jaar niet aan. Dit, terwijl Je leven wel gewoon door gaat, met seksscènes op televisie en het vrouwelijk/mannelijk schoon buiten op straat. Verder zijn alle seksuele handelingen, in welke vorm dan ook, voor jou ‘off limits’. Ik bel je na zes maanden om te kijken hoe het met je gaat.

Om het taboe te doorbreken en bovenstaande vragen te voorkomen, is het belangrijk dat we seks bespreekbaar maken. Ik merk dat steeds meer mensen open staan voor dit gesprek, maar we zijn er nog lang niet. Helaas.”