Corona in Dordrecht

Welkom bij mijn coronablog! Ik ben Annelot Bezemer en ik ben 19 jaar. Ik werk al de gehele coronapandemie in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht. In dit blog houd ik jullie op de hoogte van mijn werk in het ziekenhuis tijdens de coronacrisis.

Coronablog 1: ”We hebben weer een kamer voor je. Verdenking COVID.”

14-02-2021

Op 12 maart 2020, ik werkte nog maar twee maanden in het Albert Schweitzer ziekenhuis in Dordrecht, werd er voor het eerst in ‘mijn’ ziekenhuis een patiënt positief getest op het coronavirus. Die weken daarvoor waren er al verschillende verdachte patiënten binnengebracht, die het virus dan uiteindelijk niet bleken te hebben. De spanning was te voelen in het ziekenhuis. Eens moest toch ook hier het eerste coronageval binnenkomen. Slechts negen dagen na de eerste opname van een coronapatiënt in het ASz, overleed er voor het eerst een patiënt aan de gevolgen van COVID-19 in het ziekenhuis. Inmiddels zijn we honderden coronapatiënten verder en heb ik mijn isolatiekleding al zeker duizend keer aan- en uitgetrokken.

In januari 2020 werd ik aangenomen om de spoedeisende hulp schoon te maken. Ik kreeg simpele taken: prullenbakken verschonen, wasbakken schoonmaken, vloeren vegen… Twee maanden later werd dat takenpakket flink uitgebreid en ingewikkeld. ‘’Annelot, we hebben weer een kamer voor je. Verdenking COVID.’’ Isolatiepak aan, handschoenen aan, mondkapje op en hup de kamer in. Alles moest schoon. Je vecht ten slotte tegen een onzichtbare vijand; je hebt geen idee waar in de kamer het virus zich bevindt. Elk hoekje van het aanrecht, elk stukje van het bed, overal moest een desinfecteerdoekje overheen gehaald worden. Zo’n halfuur later kon ik dan weer uit het benauwde pak en als ik geluk had kon ik dan even bijkomen. Maar meestal was dat niet het geval. De telefoon stond roodgloeiend en er werden continu nieuwe kamers doorgegeven.

Dat is hoe mijn leven er ongeveer bijna een jaar geleden uitzag. Drie dagen per week was ik op de SEH te vinden met mijn schoonmaakkarretje. Nu volg ik door de weeks mijn studie Journalistiek, maar in de weekenden ben ik nog vaak in het ziekenhuis te vinden. In dit blog houd ik jullie op de hoogte van wat ik allemaal meemaak in het Albert Schweitzer ziekenhuis en hoe ik het afgelopen coronajaar ervaren heb.

Coronablog 2: ”Boeien, ik krijg toch geen corona.”

02-03-2021

Een jaar geleden kwam het coronavirus vanuit China overwaaien naar ons land. De besmettingen liepen al gauw op en de schrik zat er dus goed in. Daar is nu een jaar later nog weinig van te merken. De situatie is hetzelfde gebleven, maar de houding van de mensen is sterk veranderd. Ik merk het ook aan mezelf. De eerste weken van de pandemie was ik doodsbang om het virus op te lopen. Door mijn werk in het ziekenhuis kwam ik drie dagen per week in aanraking met corona en was ik echt bang dat ik het zou krijgen. Zeker toen Mark Rutte bij één van de eerste persconferenties zei dat bijna de hele Nederlandse bevolking besmet zou raken, wist ik dat ik daar wel bij zou moeten horen. Het was niet wachten óf ik het virus kreeg, maar wanneer!

Maar op den duur slijt dat gevoel. Na maanden tussen de coronapatiënten werken en het virus nog steeds niet hebben, word je overmoedig. Ik voelde me bijna onsterfelijk. Als ik na al die maanden nog geen corona had, dan zal ik het toch ook niet meer krijgen? In de eerste weken maakte ik alles wat ik mee had genomen naar het ziekenhuis direct na mijn dienst thuis grondig schoon. Mijn dopper, mijn werkpas, mijn telefoon, alles wat in het ziekenhuis geweest was, wilde ik brandschoon hebben. Na een aantal weken ging dat al heel anders. Ik kwam thuis, ik slingerde mijn tas in de hoek van de gang en ik plofte op de bank. Boeien, ik kreeg toch geen corona. Een hele naïeve gedachte.

Zover ik weet heb ik nog geen corona gehad, maar ik ben één van de uitzonderingen. Er zijn in het ziekenhuis genoeg medewerkers die besmet geraakt zijn. Dat ik het virus nog niet gekregen heb, hoeft niet te betekenen dat ik het niet ga krijgen. Dat geldt niet alleen voor mij, maar dat geldt voor iedereen die nu overmoedig begint te worden. Tegenwoordig ben ik echt wel weer op mijn hoede. Ik hoop dat anderen dat ook weer worden.

Coronablog 3: kaartjes en cadeaus

08-03-2021

Op 17 maart om 20:00 klapten heel Nederland voor de zorg. Een prachtig gebaar, maar niet het enige cadeautje wat we kregen. In de eerste maanden van de pandemie stond er vaker wel dan niet een cadeau voor me klaar als ik ging werken. Bloemen, kaarsen, Rituals pakketten… Om maar niet te spreken over alle restaurants die voortdurend heerlijke maaltijden langs kwamen brengen. Persoonlijk ben ik echt dol op cadeaus, wie niet zou je zeggen, dus ik nam alles maar al te graag in ontvangst.

Maar wat stiekem eigenlijk nog veel leuker was dan de cadeaus, waren de kaartjes die erbij zaten. We kregen zoveel lieve woorden van onbekenden. Het was echt een hart onder de riem. Er wordt vaak neergekeken op het beroep schoonmaken, maar deze crisis laat zien hoe belangrijk het is. Schoonmaken kan letterlijk levens redden.

Het laatste cadeau wat ik ontvangen heb, is wel heel bijzonder. Alle werknemers van het ziekenhuis hebben een boek over de coronamaanden in het Albert Schweitzer ziekenhuis gekregen. Het is een koffietafelboek met 134 bladzijdes. Het staat vol met de ervaringen van allemaal verschillende werknemers van het ASz in de maanden maart, april en mei 2020. Een mooi aandenken, waar ik nog vaak in terug zal bladeren. Maar het mooiste cadeau blijft toch wel de zorgbonus!