Met het project Slowstories brengt Niels Hoebers de rust in video’s terug

Door: Evy van der Pas

Niels Hoebers (38) deed de Design Academy in Eindhoven. In 2010 is hij afgestudeerd met stop motion animatie en heeft hij zich gelijk bij de KVK (Kamer Van koophandel) ingeschreven. Direct na zijn afstuderen startte hij zijn stop motion-animatie studio in Eindhoven. Door de jaren heeft Hoebers veel samengewerkt met Nederlandse ontwerpers en animaties gemaakt voor verschillende bedrijven en tv. Tijdens de Dutch Design Week in 2019 in Eindhoven introduceerde hij zijn project Slowstories. 

 

De fascinatie van stopmotion video’s maken is bij Hoebers ontstaan doordat hij 4 maanden in Polen stage had gelopen bij een stopmotion studio: “Daar heb ik wel echt die wereld ontdekt, ik kon eindelijk zien hoe de professionals het deden. Die combinatie van maakwereld en fantasiewereld vond ik heel leuk. Al die aspecten vond ik heel interessant, met een stopmotion video laat je veel meer ruimte over voor verbeelding. Ik had daar echt de tijd van mijn leven.”

Tijdens het afstuderen in 2008 had Hoebers met 5 andere vrienden een studio als atelier opgericht. Het was een antikraak in een hal aan de Heezerweg in Eindhoven. Hoebers vertelt enthousiast over die tijd: “We hadden een atelier ruimte nodig voor het afstuderen. Als je het in je studentenkamertje of op school moest doen zat alles in de weg. Het was zo tof om zo’n grote plek voor jezelf te hebben. Uiteindelijk was het een hele goede start voor het oprichten van Collaboration O.”

Collaboration O is een plek wat Hoebers met 13 man heeft opgericht op Sectie-C in Eindhoven. Ze hebben allemaal een eigen bedrijf als ontwerper of kunstenaar. Ze werken als team terwijl ze ook hun eigen pad volgen, het is een groot netwerk. Iedereen huurt een aantal vierkante meter en dan delen ze een ruimte met elkaar waar iedereen zijn of haar eigen ding kan doen. “Op de Heezerweg had iedereen een eigen hok, hier heeft iedereen een eigen voortuintje waardoor we meer een open structuur kregen. We hadden ook een aandelen systeem gecreëerd voor bijvoorbeeld een zaagtafel en dergelijke machines. Hier hoefde je niet te vechten voor je werkplek als hoe dat op school gaat. Het was echt een toffe en fijne plek om te werken.” Hoebers werkt nu nog steeds op Sectie-C maar heeft nu een eigen plek. Ook heeft hij zo nu en dan stagiaires die hem helpen bij zijn werk.

Een slow story is een eindeloze loop die geprojecteerd is in een schilderijlijst. Je kunt het zien als schilderijen met

Bron: Niels Hoebers

daarin een afbeelding die niet helemaal stil staan door subtiele bewegingen. Het zijn vertragende lopende beelden dat voornamelijk veel bij de toeschouwers neerlegt wat ze voelen en zien. Hoebers vertelt enthousiast: “Het is veel intiemer omdat je het aan de muur kan hangen, ik zie het als een soort videokunst. Je moet je eigen verbeelding gebruiken, een schilderij doet dat ook. Ik vind het mooi dat ik iets niet letterlijk voorkauw. Ik wil met mijn slow story de intimiteit van werk en toeschouwer neerzetten. Je begint met een idee, zet het om in een storyboard en overlegt het dan met de klant. Daarna ga je de werkplaats in om de sets fysiek te maken. Ik ben er meestal een kleine week mee bezig.” Tegenwoordig gaat alles heel snel en dat wil Hoebers niet: “Het internet is zo’n vluchtige wereld. Het eindresultaat is meestal gewoon een digitaal bestandje. Het is een paar mb wat je maar zo online goot. Videoclips zijn zo snel en hysterisch. Ik wil graag de traagheid terugbrengen, mensen af te remmen en stil te laten staan bij bepaalde dingen.”

De studio van Hoebers bestaat dit jaar 10 jaar. Hoebers kijkt positief naar de toekomst: “Ik blijf nog steeds commerciële opdrachten doen. Ik krijg uit de gekste hoeken aanvragen, als ik een project accepteer moet ik er wel lol in hebben, geld opbrengen of voor goede reclame werken. Wel wil ik meer dingen maken die fysiek tastbaar zijn. Digitaal scrol je zo door verschillende video’s heen, als het aan de muur hangt ga je er langer naar kijken.”

Hoebers wil een maandlange slow story maken van 10 scenes, hij vertelt enthousiast over zijn idee: “Stel je voor, je ziet een tv aan de muur met daarop een geanimeerd subtiel beeld. Het beeld duurt een maand lang, dat betekent dat het dan ook real time donker wordt want het is geprogrammeerd op de tijd. Om de 3 dagen veranderd de scene naar een nieuwe scene. Het gebeurt heel langzaam maar ook heel spontaan, als je bijvoorbeeld om 3 uur s ’nachts een keer naar de wc gaat en je loopt langs de tv zie je plotseling wat bewegen.”

Hoebers uiteindelijke doel is om zijn slowstories in musea te laten hangen. “Ik ben al op zoek naar bepaalde galeries die mijn werk willen verkopen. Ik kijk een beetje wat bij me past.”