“Ik verrekte het gewoon om op de grond te gaan liggen om te sterven”

Door: Evy van der Pas

www.limbus-art.com

Sjors Bekkers (27) is een zelfstandig kunstenaar die na een moeilijke tijd bij The Living Museum terecht is gekomen. The Living Museum is een outsider art programma gericht op mensen met geleefde ervaring op het gebied van bijvoorbeeld verslaving, psychiatrie of dakloosheid. Woensdag 20 november vond de officiële opening plaats van The Living Museum. Met een open visie kijkt Sjors nu op de wereld.

Op de leeftijd van 14 is Sjors depressief geworden. Ook kwam hij in aanraking met wiet en alcohol. Hij voelde zich niet gezien en op latere leeftijd kreeg hij een burn-out. Hij was 7 dagen per week met zijn baan bezig en wilde overal goedkeuring voor. Door het verleden niet te hebben verwerkt en non-stop doorwerken was bij Sjors de emmer vol. Wat vervolgens op zijn pad kwam vertelt Sjors openhartig:

“Pff, ik moet wel even ver graven hoor haha. Vroeger wist ik al dat ik iets creatiefs wilde gaan doen. Ik was al op mijn 11e bezig met tekenen en schrijven. Toen dacht ik, daar wil ik iets mee. Na mijn middelbare school heb ik me aangemeld bij het Sint Lucas, mbo opleiding. Ik ben daar heen geweest met mijn portfolio maar ben toen afgewezen. Tegelijkertijd ben ik jong depressief geworden. Ik ben heel beschermd opgevoed, ik kreeg vanuit mijn thuissituatie heel erg mee dat de wereld gevaarlijk is. Wanneer ik werd gepest op school, werd die gedachte ook heel reëel. Ik voelde alsof ik er niet mocht zijn. Ik kan niks, ik mag niet bestaan of ik mag iets niet doen wat ik wil, dacht ik. Iemand anders die ‘hoger’ staat dan mij heeft altijd wat over mij te zeggen wat goed voor mij is en wat niet. Door die combinatie van afwijzing en creativiteit die niet gezien werd door mijn gevoel, dacht ik dat ik het niet kon.      

Ik ging iets anders doen. Ik ben afgestudeerd als dierenverzorger, officieel hondentrainer. Het gedrag van de dieren vond ik altijd heel interssant, dat heb ik hetzelfde met mensen. Ik had in 2014 mijn diploma niveau 3 gehaald. Daarna ben ik gelijk gaan werken. Ik was 7 dagen per week en 400 kilometer per uur bezig met mijn werk. Alles wat ik deed was met een bevestiging of goedkeuring van iemand anders. Ik heb bij deze baan een grote burn-out opgelopen, door de burn-out ook weer ontslagen. Toen liep ik helemaal vast, ik wist het echt niet meer. Mijn leven was een puinhoop, en ik snapte er geen zak van. Ik heb toen een jaar thuis gezeten. Ik was weg aan het lopen van alles.

Mijn leven was een puinhoop, en ik snapte er geen zak van.”

Ik heb heel erg lang moeten wachten voor een behandeling. Ik zat in een periode dat er heel veel dingen wegvielen bij het GGZ. Ik heb een halfjaar gewacht, mocht ik beginnen, toen zeiden ze; ‘luister, we gaan de groep opdoeken.’ Toen ben ik terecht gekomen bij mijn creatieve therapeute. Omdat ik nóg een halfjaar extra moest wachten wilde zij het voor mij opvangen. Dus ik kon zonder behandelplan bij haar terecht. Door haar ben ik weer begonnen met tekenen. Toen dacht ik dat ik het misschien toch wel weer durfde. Ik weet nog dat ik op zwart papier in het wit een andere tekening over moest tekenen en het moest perfect zijn. Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar dat besefte ik toen niet. Ze zei tegen mij dat het helemaal niet klopte, en toen zakte ik helemaal door de grond. ‘Ik wil niet meer en ik durf het niet meer.’ Maar juist in die oefening leerde ik dat niet alles perfect hoeft te zijn en soms wil je gewoon iets doen omdat je het gewoon heel leuk vindt.

Alles wat ik deed was met een bevestiging of goedkeuring van iemand anders.’’

Ik begon weer met tekenen en ik begon in te zien dat ik het kan en dat ik er iets mee wilde doen. Ik ging kijken naar de marketing, dat ik mijn talent kon omzetten in geld verdienen. Ik wilde fulltime artist worden, ik was er helemaal klaar voor. Ik werd geholpen door Marc Smulders van iMPEKT. Samen hadden we een businessplan opgezet en website gemaakt. Dat ging voor een tijdje wel goed maar ik kwam er achter dat mijn werk eronder ging lijden. Hetgeen wat ik maakte moest wel echt uit mezelf komen. Mezelf verkopen voelde niet authentiek. Toen ben ik in paniek geraakt en heb ik ontslag genomen. Het had een goede stap kunnen zijn, maar dan had ik wel een grote compromis moeten maken in wat ik neer wilde zetten als kunstenaar. Daar was ik toen niet klaar voor. Ik hield het toen bij freelancen. Ik liet het gewoon gebeuren en had hier en daar een paar opdrachten. Ik haal niet mijn energie uit dingen verkopen, maar om met kunst bezig te zijn en dat ik kan zien wat ik heb gemaakt. Iedere dag iets creatiefs doen; tekenen, schrijven of gitaar spelen. Daar word ik gelukkig van.

“Ik wilde fulltime artist worden, ik was er helemaal klaar voor.”

Op het einde van mijn behandeltraject ben ik bij The Living Museum terecht gekomen. Ik kreeg een appje van mijn moeder, ze zei dat The Living Museum allemaal dingen maakte en dat ze mensen zochten voor een p

       Sjors Bekkers: “Ik ben een echte                             verhalenverteller.”

roject met Fontys. Toen heb ik gelijk de eigenaar een appje gestuurd om te laten weten dat ik mee wilde doen. Ik vond dat wel doodeng, want ik dacht ‘fuck, ik moet er weer op uit, ik moet de wereld weer in.’ Ook vond ik het spannend om met mensen te gaan samenwerken. Ik kan het wel, maar ik wil graag mijn eigen ding doen en daar verantwoordelijkheid op hebben. Als ik geen verantwoordelijkheid heb, dan ga ik schoppen.

Ik heb heel veel dingen geleerd van The Living Museum. Ik praat veel liever met mensen, ergens ben ik nog wel eigenwijs. Dan denk ik dat ik het allemaal zelf wel kan oplossen, maar op het eind van de dag kom ik er toch achter dat het oké is om met mensen te praten en om hulp te vragen. Soms is het nog wel moeilijk, maar dat is vast een beetje kwetsbaarheid die ik met me meedraag. Ik hou nooit op met leren. Sommige dingen heb je op een gegeven moment onder de knie, maar ik moet altijd iets nieuws vinden om te leren. Dat drijft mij heel erg.”