‘Dat is ook wel wat je een beetje moet hebben, schijt hebben aan wat anderen van je vinden’

Nederland stond lange tijd bekend als een land waar iedereen heel tolerant is. Veel homoseksuelen zijn naar Nederland gevlucht omdat ze in hun thuisland niet openlijk homoseksueel mochten zijn. Toch zie je nog vaak op het nieuws dat er een homoseksueel in elkaar wordt geslagen of vernederd op straat. Nederland lijkt niet meer zo tolerant als eerst, maar hoe kijkt een jonge homoseksueel hier tegenaan.

Luuk van Megen, 20, studeert aan de Hogeschool voor Kunst en Vormgeving Sint Lucas in Breda en woont hier tevens ook. Op zijn vijftiende kwam hij uit de kast en sinds een korte tijd is hij ook een queer: zelfexpressie doormiddel van make-up en extravagante kleding.

‘Hoe ik uit de kast kwam, pfoe. Ik ben op mijn vijftiende uit de kast gekomen, en toen was ik heel erg van “oh, ik moet me aanpassen en hoe ik ben is niet goed.” Later is dit veranderd in het idee dat het niet uitmaakt dat ik homo ben en dat dat ik juist mezelf moet zijn. Toen ik op het mbo zat, zat er een jongen bij mij in de klas. Die jongen was ook homo en toen we een keer over straat liepen zag je hem heel erg bezig zijn met: we moeten zo normaal mogelijk overkomen. Ik was toen wel heel erg van maar wat maakt het uit. Dat is denk ik ook wel een beetje wat je moet hebben. Gewoon schijt hebben aan wat andere van je vinden.

Nadat ik was verhuisd naar Breda toen begon ik veel meer mezelf zijn, dan heb je niet meer een moeder die elk moment wilt weten wat je aan het doen bent en zegt dat je een eindtijd hebt. In deze tijd ging ik veel meer naar feestjes toe en ging ik me echt ontpoppen. Ik ben er in deze tijd, doordat ik veel naar feestjes ging in Amsterdam ook achter gekomen dat er veel meer mensen zijn zoals ik en dat je jezelf best zo mag gedragen. Op dit punt ben ik veel meer mezelf geworden en echt die persoon geworden die ik wilde zijn.

‘Dat is ook wel een beetje wat je moet hebben, gewoon schijt hebben aan wat andere van je vinden.’

Ondertussen kwam ik er ook achter dat ik het leuk vind om mezelf op te maken en te verkleden. Dit wordt ook wel queer genoemd, het betekend eigenlijk zelfexpressie door middel van make-up en extravagante kleding die je zelf creëert. Veel mensen verwarren dit met dragqueens, maar dit zijn mannen die zichzelf verkleden als vrouw.

Ik heb wel een tijd lang moeite gehad met het feit dat ik anders was, als ik op straat loop dan zijn er nog veel mensen die mij naroepen. Dit doet mij nu niks meer. Ik denk, ja als ik mij prima voel maakt het niks uit. Zo was het deze zomer heel warm en toen deed ik een korte broek, die ik had afgeknipt, aan. Ik had de broek alleen iets te kort afgeknipt, maar toen ik ‘m aan deed zag het er best leuk uit. Ik ben met die broek aan naar de stad gegaan. Ik was samen met een vriendin van me. Ik kreeg echt heel veel commentaar op het feit dat het er raar uitzag, ik trek het me allemaal niks meer aan, maar na een tijdje is die vriendin van mij helemaal uitgevallen tegen een zwerver nadat hij mij ook belachelijk maakte. Dat vond ik eigenlijk best grappig. Ze zei daarna ook van: “Ja sorry Luuk, maar dat werd me teveel.” Zo zie je maar weer dat anderen het nog wel echt merken.

‘In Amsterdam is het zo vrij, niemand geeft een fuck om hoe je eruit ziet.’

Ik woon sinds ik met mijn studie ben begonnen in Breda. Sinds afgelopen oktober zit ik hier bij House of Salvia, dit is een draghouse. Dit houdt in dat we allemaal queers/drags zijn, mensen die zich graag verkleden zo zijn er dragqueens: mannen die zichzelf verkleden als vrouw. Queers, zoals mij. Maar we hebben ook een dragking, dat is een transgender jongen die zich verkleed als een man, vandaar dragking.’

Op mijn studie is het denk het wel het makkelijkst om mezelf te zijn, iedereen is hier heel vrij en we accepteren elkaar allemaal zoals we zijn. Het is fijn om in z’n omgeving te zijn. Breda zelf vind ik wel minder leuk. Je merkt dat mensen hier toch best kortzichtig zijn en niet iedereen accepteren. Het liefst zou ik na mijn studie in Amsterdam gaan wonen. Daar woont mijn vriend nu. In Amsterdam is het zo vrij, niemand geeft een fuck om hoe je eruit ziet.’