‘Een vrouw van kleur in een zee van witte mensen’

Iedereen zou gelijke kansen moeten krijgen op school. Maar dat is nog steeds niet het geval op scholen in San Diego. Arlene Grace Nagtalon (18) legt uit dat je als student van kleur net steeds dat stapje extra moet zetten.

Middelbareschooltijd

Arlene woont al haar hele leven in San Diego. Ze zit nu in het laatste jaar van haar middelbare school – Morse High School. De wijk waar ze woont is in twee delen verdeeld, de witte wijk en de gemixte wijk. Zelf woont in de achterbuurt van haar district. Hier wonen vooral wat midden- en laaginkomen gezinnen. Veel van haar medeleerlingen komen uit dezelfde wijken.

Schoolregels

Op school heeft Arlene weinig last van discriminatie. ‘Op school ervaar ik eigenlijk bijna geen discriminatie. Dat komt omdat er veel diverse studenten op zitten. Er is een goede mix tussen Aziatische, zwarte en Latino studenten en dat maakt echt een verschil. Als ik op een wittere school had gezeten zou het heel anders zijn geweest.’

Op school geldt de ‘no discrimination policy’ regel, dit houdt in dat je binnen de school iedereen gelijk moet behandelen en aanvaarden zoals hij of zij is. Maar volgens Arlene werkt dit allesbehalve effectief. ‘Het is fijn dat de regel er is, maar het lijkt me meer dan logisch dat je elkaar gelijk moet behandelen. Hetgeen waar ik het meeste van baal is dat er weinig consequenties zijn als de regel verbroken word. Als er een incident plaats vindt wordt er door de directeur bepaald of er gevolgen zijn. En meestal is dat niet zo.’ Dit was namelijk het geval bij Arlene.

In 10th grade (in Nederland is dat het derde jaar van de middelbare school) had ze een melding gemaakt van afkijken in de klas. Het gevolg daarna had ze niet zien aankomen. ‘Dat ik de melding had gemaakt liep vervolgens als een lopend vuurtje. Op sociale media werd ik door vele benaderd tot aan bedreigingen toe. Ik heb dit aan de school gemeld maar hier werd niks mee gedaan. Op dat moment voelde ik me echt onveilig en niet gehoord op school.’

Uiteindelijk heeft ze haar ouders op de hoogte gesteld en verteld wat er aan de hand was. Vanaf toen is de school in actie gekomen. Dit soort problemen zullen er altijd blijven, maar dat is volgens Arlene niet het ergste.                                            

Het hedendaagse probleem

Het probleem waar hedendaagse studenten het meeste mee kampen is de toelating op de universiteit. Er worden te weinig kansen aangeboden om in hun droomuniversiteit te komen. Om in topscholen zoals Yale en Harvard te komen moet je buiten goeie cijfers ook naschoolse activiteiten kunnen aantonen. En die worden volgens Arlene te weinig op haar school aangeboden

Ondanks de kansen die ze heeft gehad en genomen, heeft ze toch nog te weinig activiteiten gedaan om in haar droomschool te komen. Dat komt omdat er in haar woongebied twee middelbare scholen zitten. Haar school bevat juist veel kinderen met diverse entiteiten. De andere school bestaat meer uit wittere studenten. En dat is precies het punt waar de onderscheid tussen witte en niet witte studenten het grootst word.

Onderscheid in studiekansen

‘Dat de ene school meer witte leerlingen bevat dan de andere is niet het probleem. Het probleem is dat de school waar meer witte studenten op zitten ook meer kansen wordt aangeboden.  Ze krijgen meer begeleiding aangeboden en worden beter voorbereid op het studeren. Ze hebben dus eigenlijk al een stapje voor.’ De cijfers uit een rapport van EdBuild (organisatie die zich bezighoudt met subsidies van scholen) versterken dit feit. Niet-witte schoolgebieden krijgen 23 miljoen dollar minder dan witte schoolgebieden.

Dit bleek helaas ook het geval te zijn bij Arlene. Haar droom was om op Stanford te studeren. Ze had zich hiervoor aangemeld maar is uiteindelijk niet geselecteerd, ondanks dat ze bij de 10% van de beste van haar school behoorde. Ze had volgens Stanford te weinig activiteiten naast de reguliere lessen gevolgd. ‘Om eerlijk te zijn was mijn hart best wel gebroken toen ik zag dat ik niet geselecteerd was. Het was altijd al mijn droom geweest om naar die universiteit te gaan. Maar het heeft helaas niet mogen baten.’

Toekomstbeeld

Gelukkig kijkt ze wel positief tegen het nieuwe jaar aan. ‘Ik kijk heel erg uit naar het aankomende schooljaar. Ik zie het als een kans om met een schone lei te beginnen.’ Het enige waar ze zich wel een beetje zorgen over maakt is de samenstelling van de klas. Ze wilt later in het medische veld werken en hoe je het wendt of keert, daar zullen vooral blanke mensen in werken. Dat blijkt ook uit de cijfers van het The Association of American Medical Colleges (AAMC).  56% van de artsen is wit en 17,1% is Aziatisch.

Maar voordat het zo is moet ze gaan studeren. Dat gaat ze doen aan de The University of California San Diego. Omdat de werkvloer vooral uit blanke mensen zal bestaan, is ze bang om een van de weinige studenten van kleur te zijn. ‘Ik ben bang dat ik straks de enige in het klaslokaal ben met een andere huidskleur. Waardoor ik één vrouw van kleur ben in een zee van witte mensen. En hierdoor het gevoel krijg dat alle ogen op mij gericht zijn.’