Irini op Instagram open over haar strijd tegen anorexia

In Nederland lijden ongeveer 5600 mensen aan Anorexia Nervosa en ieder jaar komen hier circa 1300 jonge vrouwen bij. Dit blijkt uit onderzoek van Novarum, een gespecialiseerd behandelcentrum voor volwassenen met eetstoornissen. Een maand geleden werd het onderwerp eetstoornissen nog besproken in de Tweede Kamer. Groen Links vraagt namelijk om verbetering van de zorg voor jongeren met complexe psychische problemen.

Irini (22) is op haar social media, waar zij bijna zevenduizend volgers op heeft, erg open over haar gevecht tegen anorexia. Ze vindt dat eetstoornissen, depressie en angststoornissen bespreekbaar moeten zijn. Irini wil, wanneer zij haar master Pedagogiek heeft afgerond, zelf graag in de geestelijke gezondheidssector gaan werken en is nu druk met het schrijven van haar scriptie.  

“In mijn jeugd, namelijk mijn veertiende tot mijn zeventiende, heb ik al een eetstoornis gehad, dus als het op social media ter sprake kwam wilde ik er wel iets over zeggen, maar omdat het niet meer zo relevant was ging ik er eigenlijk niet echt meer op in. Nu is het wel weer relevant geworden, dus nu wilde ik er meer over zeggen. Toen ik mijn master begon had ik veel stress, wat ook onzekerheid met zich meebracht. Ergens zat er nog een basis voor mijn eetstoornis. Ik stond er vroeger heel anders in dan nu. In het begin zit je in de ontkenningsfase en ik was ook terughoudend wat hulp betreft, want ik dacht: het valt allemaal wel mee. Het rare aan eetstoornissen is dat het iets is waar je aan de ene kant vanaf wil en aan de andere kant wilt houden”, zegt Irini. 

“Je bent er continu mee bezig. Het voelde raar dat ik daar nooit iets over kon zeggen op social media. Ik ga zelf in de geestelijke gezondheidssector werken, dus ik ben bekend met mentale problemen. Sommige mensen vinden het een taboe en ik was er gewoon klaar mee, dus ik wilde er op Instagram meer ruimte voor bieden. Sommige accounts posten wat ze op een dag eten en ik vind dat lastiger om te zien, omdat ik dat dan ga vergelijken met mezelf. Er zijn ook accounts die er zo erg in verstrikt zijn geraakt dat ze anorexia romantiseren en dat probeer ik in ieder geval niet te doen! Wat ik vooral belangrijk vind is om meer openheid te creëren voor eetstoornissen en mentale ziektes. Het is namelijk niet bepaald gezellig. Niet alleen eetstoornissen en anorexia, maar ook depressie en angst. Hier wordt ook steeds meer over gepraat. Ik vind dat iets goeds en ik hoop hieraan bij te dragen, want het moet wel iets zijn dat bespreekbaar moet zijn. 

“Over het algemeen krijg ik goede reacties. Bijvoorbeeld van iemand die zich nog nooit had beseft dat als het lichamelijk beter gaat met iemand, dit niet hoeft te betekenen dat diegene helemaal hersteld is. Ook krijg ik reacties van mensen die ook een eetstoornis hebben en mijn verhaal helpend vonden. Er zijn vast ook mensen die het niet fijn vinden om te zien, maar ik heb nog nooit een nare reactie gehad. Wat ik wel merk is dat mensen me echt met bosjes ontvolgen als ik iets deel over mentale gezondheid. En dan heb ik het over duizend volgers in twee maanden. Dat mag natuurlijk! Ieder persoon voor zich en ieder moet zich daar vrij in voelen. Maar over het algemeen toont het denk ik wel aan dat veel mensen ‘dit’ liever niet zien op social media”, vertelt Iriniverder. 

“Dit ga ik niet nog een keer doen”
“Ik was al bekend met anorexia en ik herkende het al best wel snel. Daardoor dacht ik na een paar weken: ‘dit heb ik al een keer eerder meegemaakt, dit ga ik niet nog een keer doen’. Ik wist ook dat ik er zelf niet meer uit zou komen. Ik ging in een hele korte periode veel minder eten. Nu gaat het best wel goed. Vanochtend heb ik havermout gegeten en koffiegedronken. Voor lunch had ik twee boterhammen en twee crackers en het is nu 15:00 uur dus ik ga zo weer wat eten”, zegt Irini lachend. “Het is niet zo dat ik helemaal niets meer at. Ik denk dat veel mensen het beeld hebben van anorexia dat mensen met deze ziekte dagen niets eten, maar dit was bij mij niet zo. En ik denk dat dit bij de meesten niet zo is. Op sommige dagen at ik niks, maar dan wel avondeten. Ik zou het niemand aanraden hoor, maar ook at ik bijvoorbeeld alleen een appel en rijstwafels. Ik at kleine dingen. Het was wel verwaarlozing. 

Ondanks dat ik goed en normaal probeer te eten, ben ik er wel heel de dag over aan het nadenken. De avond van tevoren denk ik al na over hoe ik mijn ontbijt ga maken en of ik mijn koffie zal maken met magere of halfvolle melk. Maar het is zo normaal voor mij. Ik besef het me niet. Ik ben er altijd mee bezig. Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed. Ik weet hoeveel calorieën er in wat zit, dus het aantal bijhouden gaat ook al vanzelf. Wat bij mij de eerste stap was, was het niets tot weinig eten achter me laten en ik ben zo snel mogelijk weer normaal proberen te gaan eten en daarnaast ga ik als ondersteuning naar een soort inloophuis. Vanaf 30 januari begin ik met een behandeling. Deze is een keer in de twee weken op donderdag en dit duurt dan een hele dag 

Toen ik normaal ging eten was ik al snel van de meeste klachten af. Het enige wat ik nu nog heb is dat ik heel veel honger heb. Toen het fysiek slechter ging merkte ik dat ik minder energie had, ik was duizelig en was vaak moe. Ook kwam flauwvallen, het koud hebben en pijn bij zitten en liggen daarbij kijken. En dat gewoon omdat je weinig vet aan je billen hebt. Herstellen is heel erg lastig en vermoeiend. Soms lijkt het alsof het alleen maar erger wordt en alsof je je alleen maar slechter voelt, maar ik denk dat het aan het eind het wel waard is. Het enige wat erger is dan die moeite en hoe lastig het is om te herstellen, is dat je voor altijd moet leven met je eetstoornis. Ik wil mensen graag aanmoedigen om toch met herstel te beginnen of door te zetten”, sluit Irini af.