De mix van mensen wordt gemist in het Bredase Annahuis

Breda, 14 februari Stichting Annahuis aan de Haagweg in Breda zorgt normaal gesproken voor de opvang van mensen in sociale- en economische problemen. In coronatijd wordt er enkel nog opvang geboden aan mensen die dak/thuisloos zijn, zo heeft de gemeente Breda besloten. Deze maatregel is voelbaar in het Annahuis.

Door: Joshua Schuijt

 

Bij binnenkomst vallen gelijk de zijden gordijnen op, hangend langs de marmeren schouw die glinstert in het licht dat van buiten komt. Het rode tapijt staat in contrast met de licht beige muren die reiken tot het hoge, met kandelaren bedekte plafond. Het voelt warm en vertrouwd aan. ‘’De sfeer is hier nog steeds warm, maar wel anders’’, vertelt staflid Sylvia Vrins. ‘’Wij missen de mix van mensen die hier normaal gesproken komt.’’ Ondertussen vertelt een dakloze bezoeker, die Hans heet maar niet Hans genoemd wil worden, aan vrijwilliger Ralph dat hij een mooie transistorradio bij de BCC wil kopen. 89 euro maar! ‘’Voorheen kwamen er ook al dakl

Het Annahuis aan de Haagweg in Breda
Copyright: Joshua Schuijt

oze mensen langs’’, vertelt Sylvia, ‘’maar ook veel ouderen en mensen die een verleden hebben met hulpverlening rondom bijvoorbeeld drugs of alcohol. Die mix van mensen vulde elkaar goed aan en dat missen wij ontzettend erg.’’

De woorden van Sylvia zijn een gevolg van de maatregelen die de gemeente Breda nam om het Annahuis te beperken in haar opvangmogelijkheden. Waar het Annahuis van origine geldt als een expertisecentrum voor de opvang van ouderen en mensen die sociaal/economisch in een moeilijke positie zijn geraakt, geldt het tijdens de coronaperiode meer als een opvangcentrum voor enkel dak – en thuislozen.

 

Geen groepsgevoel

Het valt op dat er een aantal mensen alleen aan tafeltjes zit. Er spat eenzaamheid van af en dat is absoluut niet de essentie van het Annahuis. Vrijwilligers lopen rond en proberen interactie te maken met zoveel mogelijk bezoekers om toch die saamhorigheid te bevorderen. Terwijl Sylvia een bezoeker iets uitlegt op een computer beschrijft pastor-teamleider van het Annahuis Dorothé Ijsseldijk hoe de saamhorigheid gemist wordt. ‘’Mensen zitten alleen aan een tafeltje en kennen niemand. Bovendien zijn er veel doorstromers: mensen die een baan zoeken en zodra ze die hebben zien wij ze niet meer. We hebben afgelopen jaar 175 dakloze mensen over de vloer gehad. Dat maakt het lastig om een echt groepsgevoel te creëren.’’

 

Minder gezelligheid

Vrijwilliger Toon Wilthagen kijkt met trots rond in de grote keuken van het Annahuis, waar hij regelmatig kookt voor de bezoekers. Bij binnenkomst kijkt hij of het gas onder de grote pan soep hard genoeg staat. ‘’Nog 10 minuu

Vrijwilliger Toon Wilthagen in de keuken van het Annahuis
Copyright: Joshua Schuijt

tjes’’, concludeert Toon. De keuken hangt en staat vol met witte en geelbruine kastjes die enigszins ouderwets ogen. In het midden van de keuken staat een massieve, houten tafel met een aantal donkerbruine stoelen eromheen. Toon gaat op één van de stoelen zitten. ‘Het is mooi om dit voor de mensen te doen. Met €40,- budget haal ik boodschappen voor de bezoekers en maak ik op maandag iets voor ze klaar’’. Terwijl Toon de pan soep, die inmiddels klaar is, en een stapel vers gesmeerde broodjes op een karretje plaatst, vertelt hij over wat de huidige situatie met hem doet: ‘’Het is lastig. Ik ben hier sinds mei en toen waren er wel meer verschillende mensen. Ik had meer interactie met die mensen, ook omdat de huidige bezoekers vaak een Poolse achtergrond hebben. De communicatie wordt lastiger en daardoor is het minder gezellig’’.

 

 

Optimistisch blijven

Bij het uitdelen van de soep en de broodjes wordt hulp geboden door Mirek, een man die wat Poolse bezoekers achter in de huiskamer van het Annahuis in het Pools toespreekt terwijl hij ze een boterham geeft. Mirek is een Poolse immigrant en komt al een geruime tijd bij het Annahuis. ‘’Nadat ik alles ben kwijtgeraakt, mijn baan en mijn huis, ben ik hier goed ontvangen en geholpen. Uiteindelijk ben ik gevraagd om vrijwilliger te worden. Dit voelt als thuis voor mij’’. Terwijl Hans nog een soepje krijgt aangeboden, verdwijnt de glimlach bij Mirek enigszins. ‘’Thuis – en daklozen krijgen bijna geen kansen van de gemeente, maar nu de lockdown er is krijgen ze ineens slaapplekken en inloopmomenten aangeboden.’’ Hiermee doelt Mirek onder andere op de toenemende inloopmomenten in het Annahuis. Ook doelt hij op de samenwerking tussen het Annahuis en een opvangcentrum aan de Nansenweg in Breda. In dit opvangcentrum krijgen de daklozen slaapplekken aangeboden. ’’Zonder de lockdown worden deze slaapplekken helemaal niet aangeboden door de gemeente, nu ineens wel. Maar als corona voorbij is liggen de dakloze mensen weer op straat’’.

Over de huidige situatie in het Annahuis probeert Mirek ondanks alles toch optimistisch te blijven: ‘’De maatregelen zijn vervelend, maar iedereen hier is blij dat ze er zijn. Ze krijgen koffie, thee, een broodje. De sfeer is niet slecht en er is wel gezelligheid. We moeten blij zijn met wat we hebben’’.

 

Alternatieve manier van contact houden

Voor de vaste bezoekers die tijdelijk geen toegang hebben tot het Annahuis spreekt Dorothé van een alternatieve manier van contact onderhouden: ‘’We houden zoveel mogelijk contact met de mensen die hulp nodig hebben en in deze tijd niet naar het Annahuis kunnen komen.’’ Zelfs de vastberadenheid van Hans over het kopen van de transistorradio valt weg bij de passievolle manier waarop Dorothé onderschrijft hoe belangrijk het Annahuis is voor veel mensen. ‘’We hebben bijvoorbeeld een appgroep aangemaakt voor de mensen die hier voorheen in het atelier werkten op donderdagmiddag. Ook zijn er huisbezoeken bij de mensen die dit hard nodig hebben. Wanneer mensen aan de deur komen met een hulpvraag staan wij ze ter plekke te woord om een oplossing te vinden voor het probleem. Het Annahuis is soms gewoon de enige plaats waar ze terecht kunnen’’.

 

Netwerk valt weg

De 36-jarige Wilco uit de wijk Princenhage vlak bij het Annahuis beschrijft de huidige situatie binnen het Annahuis als ‘’onoverkomelijk maar ontzettend lastig’’. ‘’Allerlei mensen leren elkaar kennen en bouwen binnen zo’n instituut een netwerk op. Corona maakt die mensen kwetsbaar dus nu valt dat allemaal weg. Spijtig.’’ Buurtbewoonster Jolanda heeft respect voor wat het Annahuis doet. ‘’In deze tijden je deur blijven openzetten voor men

Bezoeker Junior. Aan de linkerkant vrijwilliger Toon Wilthagen
Copyright: Joshua Schuijt

sen die geen onderdak hebben. Dat lijkt me niet makkelijk hoor. Ik maak er een diepe buiging voor’’.

Hans is inmiddels ‘Junior’ geworden. ‘’Zo wil ik genoemd worden. Mijn kennissen noemen me zo’’. Junior komt hier voor de gezelligheid en lijkt verder niet zo onder de indruk van de hele toestand. ‘’Wel jammer dat er niet meer gerookt mag worden’’.