‘Ik wil heel graag oud worden, maar dat moeten we wel samen doen’

Pero Mihic uit Belgrado was vroeger de grootste vleeseter uit de stad, nu veganistisch én activist. Waarom die plotselinge verandering? En wat wil hij bereiken met zijn activisme?

Pero, waarom ben jij veganistisch gaan leven?

‘Dat is eigenlijk heel geleidelijk gegaan. Ik at eigenlijk altijd alles wat me gegeven werd en gaf echt nergens wat om. Als experiment besloot ik een maandje vegetarisch te gaan eten, dus geen vlees en vis. Dat ging me eigenlijk heel makkelijk af, dus besloot ik vegetarisch te blijven eten. Een goede vriend van mij ging veganistisch leven. Ik vond dat raar en sprak hem daar op aan. ‘Zorg je wel dat je alle voedingsstoffen binnenkrijgt?’ vroeg ik hem. Ik maakte me zorgen en dacht dat het slecht voor je was. Hij nam alle tijd om me alles te vertellen over veganisme en liet me zelfs wat filmpjes zien over veganisme. Na drie filmpjes van vijf minuten was ik al overtuigd. Ik vond het wel moeilijk om de stap te zetten, vooral omdat ik bang was wat mijn familie en vrienden zou gaan zeggen. Ik heb daarom ook nooit een dag gekozen waarop ik besloot veganistisch te gaan leven. Het is eigenlijk vanzelf gegaan. Momenteel eet ik al twee jaar geen dierlijke producten meer. In eerste instantie doe ik dat omdat ik heel graag wil dat dieren weer ‘vrij’ worden en niet meer gebruikt worden door mensen. Het milieu vind ik ook heel belangrijk en veganistisch eten is ook nog eens goed voor je gezondheid.’

Veganisme kennen we wel. Activisme daarentegen klinkt gelijk heel heftig. Waarom ben je ook het activisme in gedoken? Vond je alleen veganistisch eten niet genoeg?

‘Alleen veganistisch eten vond ik zeker niet genoeg. Binnen de veganistische wereld gebruiken we altijd dit voorbeeld: als jij een man ziet die een hond schopt en je doet mee is dat hetzelfde als vlees eten. Je kan de man ook gewoon voorbij lopen, dat is veganisme. Hartstikke goed natuurlijk dat je de hond niet schopt, maar de man heeft waarschijnlijk geen idee dat hij iets verkeerds doet. De man aanspreken op zijn gedrag en ook andere mensen laten weten dat een hond schoppen niet normaal is, dat is veganistisch activisme. Als ik het zo uit leg zou jij waarschijnlijk ook wel kiezen voor de derde optie, toch?’

Ja, zeker, ik zou ook voor de derde optie gaan. Wat doe jij precies als activist?

‘Ik ben lid van Anonymous the Voiceless. Dat is een organisatie die opkomt voor dieren, aangezien zij zelf geen stem hebben. De eerste keer dat ik ging was dat naar aanleiding van een Facebook evenement. Ik vond het gelijk heel interessant en wilde the Qube of Truth wel ondersteunen. The Qube of Truth is een evenement van Anonymous the Voiceless. Misschien heb je ons wel eens op straat gezien, want we zijn ook actief in Nederland. Bij the Qube of Truth staan er een aantal mensen op straat in het zwart gekleed en met een masker op: zij zijn voiceless. Ze houden laptops vast waar filmpjes worden getoond van de zuivelindustrie of een varkensslachterij, waar je kan zien dat de varkens nog leven als hun vel er af getrokken wordt. Mensen die voorbij lopen en interesse tonen worden aangesproken door een ‘outreacher’. Dat is iemand met veel kennis van veganisme die eventuele vragen kan beantwoorden. De eerste keer dat je meedoet moet je verplicht stil staan met een laptop. Ik vond dat zó stom, want ik had het idee dat ik alle vragen kon beantwoorden. De tweede en derde keer dat ik meedeed mocht ik gelukkig als ‘outreacher’ aan het werk. Na de derde keer ben ik gevraagd als coördinator en ik ben heel tevreden met die rol. Ik hoop steeds meer mensen te kunnen bereiken en iets mee te kunnen geven over veganisme op een positieve manier.’

Wat vindt je het moeilijkste aan veganistisch leven?

‘Ik denk dat het weerwoord dat je altijd krijgt het moeilijkste is. Ik moet eerlijk toegeven dat ik zoals ik net al zei mijn vriend eerst ook tegensprak. Ik dacht dat veganisme slecht was. Veganisme is helemaal niet slecht: het is ook geschikt voor kinderen, baby’s, zelfs voor zwangere mensen en voor topsporters. Je moet alleen weten wat je doet. Mijn collega’s kijken me vaak raar aan als ik weer met een bak sla op kantoor zit. Ach, zij mogen lekker hun hamburger eten. Als ze een minuut naar me zouden willen luisteren zou ik ze aanraden om eens een documentaire over veganisme te kijken, bijvoorbeeld Cowspiracy. We zitten echt aan het randje van een grote milieucatastrofe, maar niet iedereen ziet dat in. Veganistisch leven kan die catastrofe echt tegengaan. Ik wil heel graag oud worden, maar dat moeten we wel samen doen.’